verbthird (-iō variant) conjugation
sufficiō
sufficiō (present infinitive sufficere, perfect active suffēcī, supine suffectum)
Classical[sʊfˈfɪ.ki.oː]Ecclesiastical[sufˈfiː.t͡ʃi.o]
sufficiēns pres. act. ptcp.
Meaning
- to supply, provide, afford, give, fill, imbue, furnish, yield, produce
“‘Ipse pater Danaīs animōs vīrēsque secundās
“‘Their Father himself provides the Danaans [with] courage and victorious strength, [and he] himself stirs the gods against the Dardan weaponry.’” (Venus allows Aeneas to see the gods, and foremost among them, Zeus or Jupiter favors the Greeks against the Trojans.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.617–618 - to put under or among
- to dip, dye, steep, impregnate, tinge, imbue
- to appoint to a vacancy, choose as a substitute, employ in
- to lay a foundation for
- intransitiveto be sufficient, be adequate, be capable, suffice, avail, satisfy
Latīnē defined in Latin in our graded readers
satis sum, abundōsufficiō -ere — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 23
satis est, abundatsufficiō -ere — in Evangelium secundum Marcum, ch. 20
satis sumsufficiō -ere — in Epistulae, ch. 3
suffice; supply
sufficiō -ere — in De Bello Gallico III
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | sufficiō | sufficiēbam | sufficiam | suffēcī | suffēceram | suffēcerō |
| 2nd sg. | sufficis | sufficiēbās | sufficiēs | suffēcistī | suffēcerās | suffēceris |
| 3rd sg. | sufficit | sufficiēbat | sufficiet | suffēcit | suffēcerat | suffēcerit |
| 1st pl. | sufficimus | sufficiēbāmus | sufficiēmus | suffēcimus | suffēcerāmus | suffēcerimus |
| 2nd pl. | sufficitis | sufficiēbātis | sufficiētis | suffēcistis | suffēcerātis | suffēceritis |
| 3rd pl. | sufficiunt | sufficiēbant | sufficient | suffēcērunt suffēcēre | suffēcerant | suffēcerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | sufficiam | sufficerem | suffēcerim | suffēcissem |
| 2nd sg. | sufficiās | sufficerēs | suffēcerīs | suffēcissēs |
| 3rd sg. | sufficiat | sufficeret | suffēcerit | suffēcisset |
| 1st pl. | sufficiāmus | sufficerēmus | suffēcerīmus | suffēcissēmus |
| 2nd pl. | sufficiātis | sufficerētis | suffēcerītis | suffēcissētis |
| 3rd pl. | sufficiant | sufficerent | suffēcerint | suffēcissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | sufficior | sufficiēbar | sufficiar |
| 2nd sg. | sufficeris sufficere | sufficiēbāris sufficiēbāre | sufficiēris sufficiēre |
| 3rd sg. | sufficitur | sufficiēbātur | sufficiētur |
| 1st pl. | sufficimur | sufficiēbāmur | sufficiēmur |
| 2nd pl. | sufficiminī | sufficiēbāminī | sufficiēminī |
| 3rd pl. | sufficiuntur | sufficiēbantur | sufficientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | sufficiar | sufficerer |
| 2nd sg. | sufficiāris sufficiāre | sufficerēris sufficerēre |
| 3rd sg. | sufficiātur | sufficerētur |
| 1st pl. | sufficiāmur | sufficerēmur |
| 2nd pl. | sufficiāminī | sufficerēminī |
| 3rd pl. | sufficiantur | sufficerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | suffice | sufficere |
| pres. 2nd pl. | sufficite | sufficiminī |
| fut. 2nd sg. | sufficitō | sufficitor |
| fut. 3rd sg. | sufficitō | sufficitor |
| fut. 2nd pl. | sufficitōte | — |
| fut. 3rd pl. | sufficiuntō | sufficiuntor |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | sufficere | sufficī |
| perfect infinitive | suffēcisse | suffectum esse |
| future infinitive | suffectūrum esse | suffectum īrī |
| present participle | sufficiēns | — |
| perfect participle | — | suffectus suffecta, suffectā, suffectae, suffectam, suffectārum, suffectās, suffecte, suffectī, suffectīs, suffectō, suffectōrum, suffectōs |
| future participle | suffectūrus suffectūra, suffectūrā, suffectūrae, suffectūram, suffectūrārum, suffectūrās, suffectūre, suffectūrī, suffectūrīs, suffectūrō, suffectūrōrum, suffectūrōs, suffectūrum | sufficiendus sufficiundus, sufficienda, sufficiendā, sufficiendae, sufficiendam, sufficiendārum, sufficiendās, sufficiende, sufficiendīs, sufficiendōrum, sufficiendōs |
gerundsufficiendī, sufficiendō, sufficiendumsupinesuffectum, suffectū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- sufficere aliquem in alicuius locum or alicui
- to elect a man to fill the place of another who has died whilst in office.
suf-fĭcĭo (subf-), fēci, fectum, 3, v. a. and n. facio.
I. Act.
A. To put under or among.
1. Of a building, to lay the foundation for: opus. Curt. 5, 1, 29 Zumpt. —
2. Esp., to put into, dip in, dye, impregnate, imbue, tinge, lanam medicamentis, to impregnate, imbue, tinge, Cic. ap. Non. 386, 10, and 521, 19:
(angues) ardentes oculos suffecti sanguine et igni, suffused, colored, Verg. A. 2, 210: maculis suffecta genas, Val. Fl. 2, 105: suffecta leto lumina, id. 1, 822; cf.: nubes sole suffecta, i. e. shone through, irradiated, Sen. Q. N. 1, 5, 11.— 3. To give, affard, furnish, supply = suppeditare, ὑπέχειν (mostly poet.):
(nebulae) sufficiunt nubes, Lucr. 6, 480: ut cibus aliam naturam sufficit ex se, id. 3, 704: haec aëra rarum Sufficiunt nobis, id. 2, 108: tellus Sufficit umorem, Verg. G. 2, 424: aut illae (salices) pecori frondem aut pastoribus umbras Sufficiunt saepemque satis et pabula melli, id. ib. 2, 435: ut (Hispania) Italiae cunctarum rerum abundantiam sufficiat, Just. 44, 1, 4: dux agmina sufficit unus turbanti terras, Sil. 1, 36; cf.: Horatius eos excursionibus sufficiendo adsuefacerat sibi fidere, by permitting to take part in, Liv. 3, 61, 12 Weissenb. ad loc.; Petr. 27.—Trop.: ipse pater Danais animos viresque secundas Sufficit, gives courage and strength, Verg. A. 2, 618; 9, 803.—4. To occupy with, employ in: Horatius eos (milites) excursionibus (dat.) sufficiendo proeliisque levibus experiundo assuefecerat sibi fidere, by employing them in sallies, etc., Liv. 3, 61.—
B. To put in the place of, to substitute for another; and esp., to choose or elect in the place of any one (class.; esp. freq. of magistrates, e. g. of consuls;
syn. subrogo): suffectus in Lucretii locum M. Horatius Pulvillus, Liv. 2, 8, 4: in Appii locum suffectus, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 10, 2: consul in sufficiendo collegā occupatus, Cic. Mur. 39, 85; cf.: ne consul sufficiatur, id. ib. 38, 82: censorem in demortui locum, Liv. 5, 31, 7: suffectis in loca eorum novis regibus, Just. 11, 10, 7: ipsae (apes) regem parvosque Quirites Sufficiunt, Verg. G. 4, 202: seu tribunos modo seu tribunis suffectos consules quoque habuit, Liv. 4, 8, 1: quia collegam suffici censori religio erat, id. 6, 27, 4; 6, 38, 10: quibus vitio creatis suffecti, id. 9, 7, 14; 10, 47, 1: filius patri suffectus, Tac. A. 4, 16: Conon Alcibiadi suffectus, Just. 5, 6, 1: sperante heredem suffici se proximum, Phaedr. 3, 10, 12.—Esp. in the phrase suffectus consul, a consul elected after the regular time, a vice-consul: quando duo ordinarii consules ejus anni alter morbo, alter ferro periisset, suffectum consulem negabant recte comitia habere posse, Liv. 41, 18, 16 Weissenb. ad loc.; Lampr. Alex. Sev. 43, 2; Tac. A. 3, 37 fin.; cf.: consulatus suffectus, Aus. Grat. Act. 14, 2, § 32.—2. Transf., to cause to take the place of, to supply instead of, to furnish as a substitute (poet. and in post-Aug. prose):
atque aliam ex aliā generando suffice prolem, Verg. G. 3, 65: septimo eosdem (dentes) decidere anno, aliosque suffici, Plin. 7, 16, 15, § 68: quattuor caeli partes in ternas dividunt et singulis ventos binos suffectos dant, Sen. Q. N. 5, 16, 2.—II. Neutr., to be sufficient, to suffice, avail for, meet the need of, satisfy (freq. and class.; syn. suppeto); constr. absol., with dat., ad, adversus, in, with inf., ut or ne; rarely with si.
(a). Absol.:
quamquam nec scribae sufficere nec tabulae nomina illorum capere potuerunt, Cic. Phil. 2, 7, 16: nec jam sufficiunt, Verg. A. 9, 515: idque (ferrum) diu Suffecit, id. ib. 12, 739: Romani quoad sufficere remiges potuerunt, satis pertinaciter secuti sunt, Liv. 36, 45, 2: non sufficiebant oppidani, id. 21, 8, 4: haec exempli gratiā sufficient, Quint. 9, 2, 56: non videntur tempora suffectura, id. 2, 5, 3: pro magistratibus, qui non sufficerent, Suet. Aug. 43: quīs non sufficientibus, Curt. 9, 4, 33.—With subject-clause: sufficit dicere, E portu navigavi, Quint. 4, 2, 41: non, quia sufficiat, non esse sacrilegium, sed quia, etc., id. 7, 3, 9: suffecerit haec retulisse, Suet. Ner. 31; Mart. 9, 1, 8.—(b). With dat.: nec jam vires sufficere cuiquam, * Caes. B. G. 7, 20; cf.:
vires concipit suffecturas oneri, Plin. 17, 22, 35, § 173: nec iis sufficiat imaginem virtutis effingere, Quint. 10, 2, 15: ac mihi quidem sufficeret hoc genus, id. 5, 10, 90: paucorum cupiditati cum obsistere non poterant, tamen sufficere aliquo modo poterant, Cic. Verr. 2, 5, 48, § 127: mons, hominum lacte et carne vescentium abunde sufficiebat alimentis, Liv. 29, 31, 9: hae manus suffecere desiderio meo, Curt. 4, 1, 25; 3, 6, 19: vires quae sufficiant labori certaminum, Quint. 10, 3, 3; cf.: summis operibus suffecturi vires, id. 2, 4, 33: pronuntiatio vel scenis suffectura, id. 10, 1, 119: quod opus cuicumque discendo sufficiet, id. 1, 9, 3: dominis sufficit tantum soli, ut relevare caput possint, Plin. Ep. 1, 24, 4.—Poet.: nec sufficit umbo Ictibus, Verg. A. 9, 810.—(g). With ad: terra ingenito umore egens vix ad perennes suffecit amnes, Liv. 4, 30:
inopi aerario nec plebe ad tributum sufficiente, id. 29, 16: annus vix ad solacium unius anni, id. 10, 47: oppidani ad omnia tuenda non sufficiebant, id. 21, 8, 4: quomodo nos ad patiendum sufficiamus, id. 29, 17, 17; 21, 8, 4; 33, 10: ad quod si vires non suffecerint, Quint. 12, 1, 32.—(d). With adversus:
non suffecturum ducem unum et exercitum unum adversus quattuor populos, Liv. 10, 25.—(ε) With in: nec locus in tumulos nec sufficit arbor in ignes, Ov. M. 7, 613: ergo ego sufficiam reus in nova crimina semper? id. Am. 2, 7, 1.—(ζ) With inf.: nec nos obniti contra nec tendere tantum Sufficimus, Verg. A. 5, 22.—(η) With ut or ne: interim sufficit, ut exorari te sinas, Plin. Ep. 9, 21, 3: sufficit, ne ea, quae sunt vera, minuantur, id. ib. 9, 33, 11.—(θ) With si: sufficere tibi debet, si, etc., Plin. Ep. 5, 1, 9: sufficere his credis, si probi existimentur, id. Pan. 88, 2.—Hence, P. a.: suffĭcĭens, entis, sufficient, adequate: aetas vix tantis matura rebus, sed abunde sufficiens, Curt. 3, 6, 19: testes, Dig. 29, 7, 8.—Sup.: unica et sufficientissima definitio, Tert. adv. Marc. 5, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sufficiō fēcī, fectus, ere
sub+facio, to put under, lay a foundation for : opus, Cu.— To dip, dye, impregnate, tinge : lanam medicamentis: (angues) Ardentes oculos suffecti sanguine, suffused , V.—Of public officers, to appoint to a vacancy, choose as a substitute : suffectus in Lucreti locum Horatius, L.: in demortui locum censor sufficitur, L.: (apes) regem parvosque Quirites Sufficiunt, V.: quibus vitio creatis suffecti, L.: Sperante heredem suffici se proximum, Ph.: Atque aliam ex aliā generando suffice prolem, i. e. let one generation succeed another , V.— To give, yield, afford, supply : tellus Sufficit umorem, V.: eos excursionibus sufficiendo, i. e. by employing them in sallies , L.: Danais animos, to give courage and strength , V.: contra virīs, V.—Intrans, to be sufficient, suffice, avail, be adequate, satisfy : nec scribae sufficere nec tabulae nomina illorum capere potuerunt: Nec iam sufficiunt, V.: oppidani non sufficiebant, L.: nec iam vires sufficere cuiusquam, Cs.: mons hominum abunde sufficiebat alimentis, L.: hae manūs suffecere desiderio meo, Cu.: nec sufficit umbo Ictibus, V.: terra ingenito umore egens vix ad perennīs suffecit amnīs, L.: ad omnia tuenda, L.: non suffecturum ducem unum adversus quattuor populos, L.: Nec locus in tumulos sufficit, O.: Nec nos obniti contra nec tendere tantum Sufficimus, V.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsufficiō
Latin sub- Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin sufficiō From sub- (“under; behind; at the foot of; close to; within”) + faciō (“do, make”).
Descendants
- Frenchsuffirefrom Old French susfire
- Englishsufficefrom Old French susfire