noun · femininefirst declension
sufficientia
sufficientia f (genitive sufficientiae)
Classical[sʊf.fɪ.kiˈɛn.ti.a]Ecclesiastical[suf.fi.t͡ʃiˈɛn.t͡si.a]
Meaning
- femininesufficience, sufficiency
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sufficientia | sufficientiae |
| genitive | sufficientiae | sufficientiārum |
| dative | sufficientiae | sufficientiīs |
| accusative | sufficientiam | sufficientiās |
| ablative | sufficientiā | sufficientiīs |
| vocative | sufficientia | sufficientiae |
suffĭcĭentĭa, ae, f. id.,
I. a sufficiency (post-class.), Tert. ad Uxor. 1, 4 fin.; Sid. Ep. 6, 12 fin.; Vulg. 2 Cor. 3, 5; 9, 8.
Origins
From sufficiens.
Descendants
- Catalansuficiència
- Englishsufficience
- Englishsufficiency
- Frenchsuffisance
- Italiansufficienza
- Portuguesesuficiência
- Romaniansuficiență
- Spanishsuficiencia
- Galiciansuficiencia