LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

officiō

officiō (present infinitive officere, perfect active offēcī, supine offectum)
Classical[ɔfˈfɪ.ki.oː]Ecclesiastical[ofˈfiː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to obstruct, hinder, block
  2. figurativelyto stand in the way of, oppose
  3. to be detrimental or hurtful to

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.officiōofficiēbamofficiamoffēcīoffēceramoffēcerō
2nd sg.officisofficiēbāsofficiēsoffēcistīoffēcerāsoffēceris
3rd sg.officitofficiēbatofficietoffēcitoffēceratoffēcerit
1st pl.officimusofficiēbāmusofficiēmusoffēcimusoffēcerāmusoffēcerimus
2nd pl.officitisofficiēbātisofficiētisoffēcistisoffēcerātisoffēceritis
3rd pl.officiuntofficiēbantofficientoffēcērunt
offēcēre
offēcerantoffēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.officiamofficeremoffēcerimoffēcissem
2nd sg.officiāsofficerēsoffēcerīsoffēcissēs
3rd sg.officiatofficeretoffēceritoffēcisset
1st pl.officiāmusofficerēmusoffēcerīmusoffēcissēmus
2nd pl.officiātisofficerētisoffēcerītisoffēcissētis
3rd pl.officiantofficerentoffēcerintoffēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.officiorofficiēbarofficiar
2nd sg.officeris
officere
officiēbāris
officiēbāre
officiēris
officiēre
3rd sg.officiturofficiēbāturofficiētur
1st pl.officimurofficiēbāmurofficiēmur
2nd pl.officiminīofficiēbāminīofficiēminī
3rd pl.officiunturofficiēbanturofficientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.officiarofficerer
2nd sg.officiāris
officiāre
officerēris
officerēre
3rd sg.officiāturofficerētur
1st pl.officiāmurofficerēmur
2nd pl.officiāminīofficerēminī
3rd pl.officianturofficerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.officeofficere
pres. 2nd pl.officiteofficiminī
fut. 2nd sg.officitōofficitor
fut. 3rd sg.officitōofficitor
fut. 2nd pl.officitōte—
fut. 3rd pl.officiuntōofficiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveofficereofficī
perfect infinitiveoffēcisseoffectum esse
future infinitiveoffectūrum esseoffectum īrī
present participleofficiēns—
perfect participle—offectus
offecta, offectā, offectae, offectam, offectārum, offectās, offecte, offectī, offectīs, offectō, offectōrum, offectōs
future participleoffectūrus
offectūra, offectūrā, offectūrae, offectūram, offectūrārum, offectūrās, offectūre, offectūrī, offectūrīs, offectūrō, offectūrōrum, offectūrōs, offectūrum
officiendus
officiundus, officienda, officiendā, officiendae, officiendam, officiendārum, officiendās, officiende, officiendīs, officiendōrum, officiendōs
gerundofficiendī, officiendō, officiendumsupineoffectum, offectū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

luminibus alicuius obstruere, officere
to obstruct a person's view, shut out his light by building.
mentis quasi luminibus officere (vid. sect. XIII. 6) or animo caliginem offundere
to obscure the mental vision.

offĭcĭo (obf-), ēci, ectum, 3, v. n. and a.
I. [ob-facio], to come in the way of, to hinder, oppose, thwart, obstruct (class.; syn. obsto).
I. Lit.
(a). Neutr.: nunc quidem paululum, inquit, a sole: offecerat videlicet apricanti, hindered him from sunning himself, stood before him so as to intercept the sunshine, Cic. Tusc. 5, 32, 92: luminibus, to obstruct one's light: jus vel altius tollendi aedes aut non tollendi, ne luminibus vicini officiatur, Gai. Inst. 2, 31; Dig. 8, 2, 2; 10; 23; 39, 1, 5 et saep.—So, in a fig.: nec mentis quasi luminibus officit altitudo fortunae et gloriae, Cic. Rab. Post. 16, 43: demoliri ea, quorum altitudo officeret auspiciis, id. Off. 3, 16, 66: ipsa umbra terrae soli officiens noctem efficit, intervening before, id. N. D. 2, 19, 49: cum alii in angustiis ipsi sibi properantes officerent, Sall. J. 58, 6: hostium itineri, id. ib. 52, 6: prospectui, Auct. B. Afr. 52.—
(b). Act. (only ante- and post-class.): quapropter simul inter se retrahuntur et extra Officiuntur, are impeded, Lucr. 2, 156; 4, 763; 5, 776 (iter, Auct. B. Afr. 61, is prob. a gloss).—
II. Trop., to stand in the way of, to oppose, obstruct, to be detrimental or hurtful to, to hurt (cf.: obsisto, adversor, noceo): promitto tibi non offerturum, Plaut. As. 1, 1, 97: cur te mihi offers, ac meis commodis, officio simulato, officis et obstas? Cic. Rosc. Am. 38, 112; cf. id. ib. 2, 6: consiliis alicujus, Sall. C. 27, 4: timor animi auribus officit, id. ib. 58, 2: nomini, i. e. famae, Liv. praef. 1: officiunt laetis frugibus herbae, hurt by shutting off light and moisture, Verg. G. 1, 69: lactucae officiunt claritati oculorum, Plin. 20, 7, 26, § 68.—With quominus: nec vero Isocrati, quominus haberetur summus orator, offecit, quod, etc., Plin. Ep. 6, 29, 6.

Origins

Proto-Indo-European *h₁ep-der. Proto-Indo-European *h₁épsder. Proto-Indo-European *h₁óp(i) Proto-Italic *op Latin ob Latin ob- Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin officiō From ob- (“against”) + faciō (“make, act”).

In English words that came into English from officiō

  • officiateofficiātus

Quick answers

What does officiō mean in Latin?
officiō, a verb, means “to obstruct, hinder, block; to stand in the way of, oppose; to be detrimental or hurtful to”.
What are the principal parts of officiō?
officiō, officere, offēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce officiō?
In classical Latin, [ɔfˈfɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ofˈfiː.t͡ʃi.o].