sonō
Meaning
- intransitiveto sound, resound, make a sound or noise (and various sounds in-context)
[...] tēla sonant umerīs [...]. [Apollo:] arrows rattle [in the quiver] on his shoulder …. (The sonic detail of arrows rattling as if eager to fly also implies that Apollo is “arcitenens”: bow-carrying. Cf. Iliad, 1.46: ἔκλαγξαν δ’ ἄρ’ ὀϊστοὶ ἐπ’ ὤμων χωομένοιο, …. — Arrows clatter on the shoulders of the angry god, ….)
29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.149 - transitiveto sound, utter, speak, express, call
- transitiveto cry out, call; sing; celebrate, praise, extol
Latīnē defined in Latin in our graded readers
sonum dō; tuba sonat.vōcem ēdō; significōsonum faciōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Fragor · Strepitus · Crepitus · Sonitus
Fragor (σφάραγος) is a hollow, discordant sound, as crashing, like δοῦπος; strepitus (θρέω, θορυβή?) a loud noisy sound, as roaring, bawling, shrieking, like κτύπος; crepitus (from κρέμβαλον?) a single sound, or the frequent repeating of the same sound, as clapping, like κροῦσις, κρότος; sonitus (ἔνοσις, Ἐνυώ) a sound consisting of the vibrations of elastic bodies, as ringing, clinking, like ἠχή. Cic. Top. 12. Quæruntur pedum crepitus, strepitus hominum. (v. 117.)
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | sonō | sonābam | sonābō | sonuī sonāvī | sonueram sonāveram, sonāram | sonuerō sonāverō, sonārō |
| 2nd sg. | sonās | sonābās | sonābis | sonuistī sonāvistī, sonāstī | sonuerās sonāverās, sonārās | sonueris sonāveris, sonāris |
| 3rd sg. | sonat | sonābat | sonābit | sonuit sonāvit, sonāt | sonuerat sonāverat, sonārat | sonuerit sonāverit, sonārit |
| 1st pl. | sonāmus | sonābāmus | sonābimus | sonuimus sonāvimus, sonāmus | sonuerāmus sonāverāmus, sonārāmus | sonuerimus sonāverimus, sonārimus |
| 2nd pl. | sonātis | sonābātis | sonābitis | sonuistis sonāvistis, sonāstis | sonuerātis sonāverātis, sonārātis | sonueritis sonāveritis, sonāritis |
| 3rd pl. | sonant | sonābant | sonābunt | sonuērunt sonuēre, sonāvērunt, sonārunt, sonāvēre | sonuerant sonāverant, sonārant | sonuerint sonāverint, sonārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | sonem | sonārem | sonuerim sonāverim, sonārim | sonuissem sonāvissem, sonāssem |
| 2nd sg. | sonēs | sonārēs | sonuerīs sonāverīs, sonārīs | sonuissēs sonāvissēs, sonāssēs |
| 3rd sg. | sonet | sonāret | sonuerit sonāverit, sonārit | sonuisset sonāvisset, sonāsset |
| 1st pl. | sonēmus | sonārēmus | sonuerīmus sonāverīmus, sonārīmus | sonuissēmus sonāvissēmus, sonāssēmus |
| 2nd pl. | sonētis | sonārētis | sonuerītis sonāverītis, sonārītis | sonuissētis sonāvissētis, sonāssētis |
| 3rd pl. | sonent | sonārent | sonuerint sonāverint, sonārint | sonuissent sonāvissent, sonāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | sonor | sonābar | sonābor |
| 2nd sg. | sonāris sonāre | sonābāris sonābāre | sonāberis sonābere |
| 3rd sg. | sonātur | sonābātur | sonābitur |
| 1st pl. | sonāmur | sonābāmur | sonābimur |
| 2nd pl. | sonāminī | sonābāminī | sonābiminī |
| 3rd pl. | sonantur | sonābantur | sonābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | soner | sonārer |
| 2nd sg. | sonēris sonēre | sonārēris sonārēre |
| 3rd sg. | sonētur | sonārētur |
| 1st pl. | sonēmur | sonārēmur |
| 2nd pl. | sonēminī | sonārēminī |
| 3rd pl. | sonentur | sonārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | sonā | sonāre |
| pres. 2nd pl. | sonāte | sonāminī |
| fut. 2nd sg. | sonātō | sonātor |
| fut. 3rd sg. | sonātō | sonātor |
| fut. 2nd pl. | sonātōte | — |
| fut. 3rd pl. | sonantō | sonantor |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | sonāre | sonārī |
| perfect infinitive | sonuisse sonāvisse, sonāsse | sonitum esse sonātum esse |
| future infinitive | sonitūrum esse sonātūrum esse | sonitum īrī sonātum īrī |
| present participle | sonāns | — |
| perfect participle | — | sonitus sonātus, sonita, sonitā, sonitae, sonitam, sonitārum, sonitās, sonite, sonitī, sonitīs, sonitō, sonitōrum, sonitōs |
| future participle | sonitūrus sonātūrus, sonitūra, sonitūrā, sonitūrae, sonitūram, sonitūrārum, sonitūrās, sonitūre, sonitūrī, sonitūrīs, sonitūrō, sonitūrōrum, sonitūrōs, sonitūrum | sonandus sonanda, sonandā, sonandae, sonandam, sonandārum, sonandās, sonande, sonandīs, sonandōrum, sonandōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- inanis verborum sonitus
- mere words; empty sound.
- quid significat, sonat haec vox?
- what is the meaning, the original sense of this word?
- vocem mittere (sonitum reddere of things)
- to speak, utter a sound.
plectra, Prop. 4 (5), 7, 62. tympana, * Caes. B. C. 3, 105, 4 et saep.: cujanam vox prope me sonat? Plaut. Bacch. 4, 9, 55; id. Ps. 2, 4, 11; id. Rud. 1, 4, 10; id. Trin. 1, 2, 7: hic mare sonat, id. Rud. 1, 3, 23; cf.: mare, silvae Aquilone, Hor. Epod. 13, 3: omne sonabat arbustum fremitu silvaï frondosaï, Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 196 Vahl.): clamore viri, stridore rudentes, Ov. M. 11, 495: omnia passim mulierum puerorumque ... ploratibus, Liv. 29, 17 et saep.: (hirundo) circum Stagna sonat, Verg. A. 12, 477; cf. Mart. 14, 223: saeva sonare Verbera, Verg. A. 6, 557: classica sonant, id. ib. 7, 637: displosa sonat vesica, Hor. S. 1, 8, 46: fletus rixaeque sonant, Tib. 2, 4, 37: natura fert, ut extrema ex alterā parte graviter, ex alterā autem acute sonent, Cic. Rep. 6, 18, 18: dicta non sonant, do not chink (i. e. are not money), Plaut. Ps. 1, 3, 74.—Impers. pass.: jubet tibias agere: sonatur, App. M. 5, p. 165.—edo, eloquor, cano): homines inconditis vocibus inchoatum quiddam et confusum sonantes, uttering, pronouncing, Cic. Rep. 3, 2, 3: sonare subagreste quiddam, to speak, id. Brut. 74, 259: pingue quiddam, id. Arch. 10, 26; cf.: (Sibylla) nec mortale sonans, Verg. A. 6, 50: illa sonat raucum, Ov. A. A. 3, 289; cf.: nec vox hominem sonat, does not sound like that of a human being, Verg. A. 1, 328: tale sonat populus, calls, cries out, Ov. M. 15, 606: exululatque Evoeque sonat, id. ib. 6, 597; 4, 523: atavos et avorum antiqua sonans Nomina, boasting of, vaunting (syn.: crepans, jactans), Verg. A. 12, 529; cf.: sonant te voce minores, Sil. 2, 491: ut haec duo (honestas et utilitas) verbo inter se discrepare, re unum sonare videantur, to signify (syn.: significare, indicare), Cic. Off. 3, 21, 83; cf.: quā deterius nec Ille sonat, Juv. 3, 91: Epicurum non intellegere interdum, quid sonet haec vox voluptatis, id est, quae res huic voci subiciatur, Cic. Fin. 2, 2, 6: furem sonuere juvenci, i. e. they betrayed him by their lowings, Prop. 4 (5), 9, 13. Pythius in longā carmina veste sonat, sings, pours forth, accompanies on the lyre, id. 2, 31 (3, 29), 16; cf.: sonante mixtum tibiis carmen lyra, Hor. Epod. 9, 5: te sonantem ... dura fugae mala, id. C. 2, 13, 26: te carmina nostra sonabunt, shall sing of, i. e. shall celebrate, praise, extol, Ov. M. 10, 205; so, Germanas acies, Daca proelia, Stat. S. 4, 2, 66: acta viri laudesque, Nemes. Ecl. 1, 26.— Pass.: sive mendaci lyrā Voles sonari, Hor. Epod. 17, 40; cf.: magno nobis ore sonandus eris, Ov. A. A. 1, 206.—Hence, sŏ-nans, antis, P. a., noisy, sounding, sonorous (very rare): meatus animae gravior et sonantior, Plin. Ep. 6, 16, 13: quod est sonantius et elatius, id. ib. 7, 12, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*swenh₂-
- Proto-Indo-European*swonh₂éyeti
- Proto-Italic*swonaō
- Latinsonō
From Proto-Italic *swonaō, from Proto-Indo-European *swonh₂-éye-ti, iterative present of *swenh₂- (“to sound, resound”). Cognate with Sanskrit स्वनति (svanati, “to sound, resound”) and Proto-Slavic *zvoniti (“to ring”).
- Catalansonar
- Englishsonant
- Englishsound
- Englishsonnet
- Frenchsonner
- Italiansuonare
- Italiansonare
- Occitansonar
- Portuguesesoar
- Romaniansuna, sunare