LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

personō

personō (present infinitive personāre, perfect active personuī, supine personātum)
Classical[ˈpɛr.sɔ.noː]Ecclesiastical[ˈpɛr.so.no]

Meaning

  1. intransitiveto sound through and through, resound, ring
    Personant horrendum in modum academiae ac gymnasia novis opinionum monstris, quibus non occulte amplius et cuniculis petitur catholica fides […]1832, Gregory XVI, Mirari Vos:
  2. intransitiveto make a sound on a musical instrument, play, sound
  3. transitiveto fill with sound, make resound
  4. raretransitiveto cry out, call aloud

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.personōpersonābampersonābōpersonuīpersonuerampersonuerō
personārō
2nd sg.personāspersonābāspersonābispersonuistī
personāstī
personuerās
personārās
personueris
3rd sg.personatpersonābatpersonābitpersonuitpersonuerat
personārat
personuerit
personārit, personaverit
1st pl.personāmuspersonābāmuspersonābimuspersonuimuspersonuerāmuspersonuerimus
personārimus
2nd pl.personātispersonābātispersonābitispersonuistis
personāstis
personuerātis
personārātis
personueritis
personāritis
3rd pl.personantpersonābantpersonābuntpersonuērunt
personuēre, personārunt
personuerant
personārant
personuerint
personārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.personempersonārempersonuerim
personārim
personuissem
personāssem
2nd sg.personēspersonārēspersonuerīspersonuissēs
personāssēs
3rd sg.personetpersonāretpersonuerit
personārit, personaverit
personuisset
personāsset
1st pl.personēmuspersonārēmuspersonuerīmus
personārīmus
personuissēmus
personāssēmus
2nd pl.personētispersonārētispersonuerītis
personārītis
personuissētis
personāssētis
3rd pl.personentpersonārentpersonuerint
personārint
personuissent
personāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.personorpersonābarpersonābor
2nd sg.personāris
personāre
personābāris
personābāre
personāberis
personābere
3rd sg.personāturpersonābāturpersonābitur
1st pl.personāmurpersonābāmurpersonābimur
2nd pl.personāminīpersonābāminīpersonābiminī
3rd pl.personanturpersonābanturpersonābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.personerpersonārer
2nd sg.personēris
personēre
personārēris
personārēre
3rd sg.personēturpersonārētur
1st pl.personēmurpersonārēmur
2nd pl.personēminīpersonārēminī
3rd pl.personenturpersonārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.personāpersonāre
pres. 2nd pl.personātepersonāminī
fut. 2nd sg.personātōpersonātor
fut. 3rd sg.personātōpersonātor
fut. 2nd pl.personātōte—
fut. 3rd pl.personantōpersonantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepersonārepersonārī
perfect infinitivepersonuisse
personāsse, personāvisse
personātum esse
future infinitivepersonātūrum essepersonātum īrī
present participlepersonāns—
perfect participle—personātus
personāta, personātā, personātae, personātam, personātārum, personātās, personātī, personātōrum, personātōs
future participlepersonātūrus
personātūra, personātūrā, personātūrae, personātūram, personātūrārum, personātūrās, personātūre, personātūrī, personātūrīs, personātūrō, personātūrōrum, personātūrōs, personātūrum
personandus
personanda, personandā, personandae, personandam, personandārum, personandās, personande, personandīs, personandōrum, personandōs
gerundpersonandī, personandō, personandumsupinepersonātum, personātū

per-sŏno, ŭi, ĭtum, 1 (
I. perf. personavit, App. M. 5, p. 164, 24: personasse, Prud. στεφ. 34 praef.), v. n. and a.
I. Neutr.
A. To sound through and through, to resound: cum domus cantu et cymbalis personaret, Cic. Pis. 10, 22: ut cotidiano cantu vocum et nervorum et tibiarum nocturnisque conviviis tota vicinitas personet, id. Rosc. Am. 46, 134; id. Phil. 2, 41, 105: domus Molossis Personuit canibus, Hor. S. 2, 6, 114: ploratu lamentisque et planctibus tota regia personabat, Curt. 10, 5, 7: ab aetheris personat axe fragor, Ov. Tr. 1, 2, 46: tuba, Vulg. Judic. 7, 18.—
B. To make a sound on a musical instrument, to sound, play: citharā Iopas Personat, Verg. A. 1, 741: cymbalis, Vulg. 1 Par. 16, 5: buccinis, id. Jos. 6, 13.—
II. Act.
A. To fill with sound or noise, to make resound (class.): Cerberus haec regna latratu Personat, Verg. A. 6, 417: aequora conchā, id. ib. 6, 171: aures hujusmodi vocibus, Cic. Fam. 6, 18, 4; so, aurem, to bawl in one's ear, Hor. Ep. 1, 1, 7: ille humi prostraverat corpus, gemitu ejulatuque totam personans regiam, Curt. 8, 2, 5: pulpita socco, to play in comedy, Claud. Cons. Mall. Theod. 314: mons choris Aegipanum undique personatur, Sol. 24.—
B. To cry out, call aloud (rare but class.): illae vero non loquuntur solum, verum etiam personant, huc unius mulieris libidinem esse prolapsam, Cic. Cael. 20, 47: quas res isti in angulis personant, id. Rep. 1, 2, 2: totam inde per urbem personat, ut, etc., Val. Fl. 2, 163; Tac.A. 14, 15; Vulg. Jer. 31, 7.—
C. To sound or blow upon an instrument (post-class.): personavit classicum, gave the signal for attack, App. M. 5, p. 164, 24.

Origins

Proto-Indo-European *per-der. Proto-Italic *peri- Latin per- Proto-Indo-European *swenh₂- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *swonh₂éyeti Proto-Italic *swonaō Latin sonō Latin personō From per- (“through”) + sonō (“make a noise, sound, resound”).

Descendants
  • Englishpersonate
  • Spanishpersonarse

In English words that came into English from personō

  • personatepersonō

Quick answers

What does personō mean in Latin?
personō, a verb, means “to sound through and through, resound, ring; to make a sound on a musical instrument, play, sound; to fill with sound, make resound”.
What are the principal parts of personō?
personō, personāre, personuī, personātum (first conjugation).
How do you pronounce personō?
In classical Latin, [ˈpɛr.sɔ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpɛr.so.no].