noun · masculinefourth declension
sonitus
sonitus m (genitive sonitūs)
Classical[ˈsɔ.nɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈsɔː.ni.tus]
Meaning
- masculinesound
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sonitus | sonitūs |
| genitive | sonitūs | sonituum |
| dative | sonituī | sonitibus |
| accusative | sonitum | sonitūs |
| ablative | sonitū | sonitibus |
| vocative | sonitus | sonitūs |
sŏnĭtus, ūs (
I. gen. soniti, Pac. and Cae cil. ap. Non. 491, 24 sq.), m. id., a noise, sound, din, etc. (class.; in sing. and plur.): at tuba terribili sonitu taratantara dixit, Enn. ap. Prisc. p. 842 P. (Ann. v. 452 Vahl.); cf.: lituus sonitus effudit acutos, id. ap. Paul. ex Fest. p. 116 Müll. (Ann. v. 522 Vahl.): summo sonitu quatit ungula terram, id. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 281 Vahl.);
imitated by Virg. A. 8, 596: ungularum, Plaut. Men. 5, 2, 113: tumultuosus, id. Trin. 5, 2, 52; cf. id. Bacch. 5, 2, 1: forum, id. Curc. 1, 3, 1; id. Mil. 4, 8, 67; id. Trin. 5, 1, 7: armorum, Lucr. 2, 49; Verg. G. 1, 474: vocis, id. A. 3, 669: tubae, Auct. Her. 4, 15, 21: tubarum, Verg. G. 4, 72: ventorum, Lucr. 6, 131: remorum, Caes. B. G. 7, 60: pedum, Ov. M. 5, 616: convivarum, Plaut. Most. 4, 2, 24: stertentium, Plin. 9, 10, 12, § 36: Olympi, i. e. the thunder, Verg. A. 6, 586: (ignis) ingentem caelo sonitum dedit, id. G. 2, 306: utero sonitum quater arma dedere, id. A. 2, 243; 9, 667: sonitum (veneni e poculo ejecti) reddere, Cic. Tusc. 1, 40, 96: fragor et sonitus, id. Rep. 2, 3, 6: verborum sonitus inanis, id. de Or. 1, 12, 51—Plur.: nosti jam in hac materiā sonitus nostros, i. e. my thundering speech, Cic. Att. 1, 14, 4; innumeros aeris sonitus, Stat. S. 1, 1, 68: sonituum discrimina, Vitr. 1, 1; Petr. 89.— Of an abstract subject: quae (eloquentia) cursu magno sonituque ferretur, Cic. Or. 28, 97.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sonitus ūs, m
SON-, a noise, sound, din : cogitate genus sonitūs eius, etc.: sonitu quatit ungula campum, V.: tubarum, V.: remorum, Cs.: procellae, L.: Olympi, i. e. thunder , V.: verborum inanis: nosti iam in hac materiā sonitūs nostros, i. e. the thunders of my speech .
Origins
- Proto-Indo-European*swenh₂-
- Proto-Indo-European*swonh₂éyeti
- Proto-Italic*swonaō
- Latinsonitus
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin sonitus From sonō + -tus (forming ation nouns).
Descendants
- Italiansonito
- Portuguesesoído
- Portuguesesonido
- Romaniansunet
- Spanishsonido
- Galiciansoído