verbfirst conjugation, no passive, no supine stem
intersonō
intersonō (present infinitive intersonāre, perfect active intersonuī)
Classical[ɪnˈtɛr.sɔ.noː]Ecclesiastical[inˈtɛr.so.no]
Meaning
- intransitiveto sound among
Conjugation conjugation 1 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | intersonō | intersonābam | intersonābō | intersonuī | intersonueram | intersonuerō |
| 2nd sg. | intersonās | intersonābās | intersonābis | intersonuistī | intersonuerās | intersonueris |
| 3rd sg. | intersonat | intersonābat | intersonābit | intersonuit | intersonuerat | intersonuerit |
| 1st pl. | intersonāmus | intersonābāmus | intersonābimus | intersonuimus | intersonuerāmus | intersonuerimus |
| 2nd pl. | intersonātis | intersonābātis | intersonābitis | intersonuistis | intersonuerātis | intersonueritis |
| 3rd pl. | intersonant | intersonābant | intersonābunt | intersonuērunt intersonuēre | intersonuerant | intersonuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | intersonem | intersonārem | intersonuerim | intersonuissem |
| 2nd sg. | intersonēs | intersonārēs | intersonuerīs | intersonuissēs |
| 3rd sg. | intersonet | intersonāret | intersonuerit | intersonuisset |
| 1st pl. | intersonēmus | intersonārēmus | intersonuerīmus | intersonuissēmus |
| 2nd pl. | intersonētis | intersonārētis | intersonuerītis | intersonuissētis |
| 3rd pl. | intersonent | intersonārent | intersonuerint | intersonuissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | intersonā | — |
| pres. 2nd pl. | intersonāte | — |
| fut. 2nd sg. | intersonātō | — |
| fut. 3rd sg. | intersonātō | — |
| fut. 2nd pl. | intersonātōte | — |
| fut. 3rd pl. | intersonantō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | intersonāre | — |
| perfect infinitive | intersonuisse intersonāvisse | — |
| present participle | intersonāns | — |
gerundintersonandī, intersonandō, intersonandum
inter-sŏno, 1, v. n.,
I. to sound among:
remigiis, Stat. Th. 5, 344.Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latinintersonō
Latin inter- Proto-Indo-European *swenh₂- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *swonh₂éyeti Proto-Italic *swonaō Latin sonō Latin intersonō From inter- + sonō (“sound, resound”).
In English words that came into English from intersonō
- intersonantintersonāns