LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

recidō1

recidō (present infinitive recidere, perfect active reccidī or recidī, supine recāsum)
Classical[ˈrɛ.kɪ.doː]Ecclesiastical[ˈrɛː.t͡ʃi.do]

Meaning

  1. to fall back, return (especially of an evil)
  2. to recoil
  3. to fall upon, happen to

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.recidōrecidēbamrecidamreccidī
recidī
reccideram
recideram
recciderō
reciderō
2nd sg.recidisrecidēbāsrecidēsreccidistī
recidistī
recciderās
reciderās
reccideris
recideris
3rd sg.reciditrecidēbatrecidetreccidit
recidit
recciderat
reciderat
recciderit
reciderit
1st pl.recidimusrecidēbāmusrecidēmusreccidimus
recidimus
recciderāmus
reciderāmus
recciderimus
reciderimus
2nd pl.reciditisrecidēbātisrecidētisreccidistis
recidistis
recciderātis
reciderātis
reccideritis
recideritis
3rd pl.reciduntrecidēbantrecidentreccidērunt
reccidēre, recidērunt, recidēre
recciderant
reciderant
recciderint
reciderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.recidamrecideremrecciderim
reciderim
reccidissem
recidissem
2nd sg.recidāsreciderēsrecciderīs
reciderīs
reccidissēs
recidissēs
3rd sg.recidatrecideretrecciderit
reciderit
reccidisset
recidisset
1st pl.recidāmusreciderēmusrecciderīmus
reciderīmus
reccidissēmus
recidissēmus
2nd pl.recidātisreciderētisrecciderītis
reciderītis
reccidissētis
recidissētis
3rd pl.recidantreciderentrecciderint
reciderint
reccidissent
recidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.recidorrecidēbarrecidar
2nd sg.—recidēbāre
recidēbāris
—
3rd sg.reciditurrecidēbāturrecidētur
1st pl.recidimurrecidēbāmurrecidēmur
2nd pl.—recidēbāminīrecidēminī
3rd pl.recidunturrecidēbanturrecidentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.—reciderer
2nd sg.recidāre
recidāris
reciderēre
reciderēris
3rd sg.recidāturreciderētur
1st pl.recidāmurreciderēmur
2nd pl.recidāminīreciderēminī
3rd pl.recidanturreciderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.recide—
pres. 2nd pl.recidite—
fut. 2nd sg.reciditōreciditor
fut. 3rd sg.reciditōreciditor
fut. 2nd pl.reciditōte—
fut. 3rd pl.reciduntōreciduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverecidere—
perfect infinitivereccidisse
recidisse
—
future infinitiverecāsūrum esse—
present participlerecidēns
recidente, recidentem, recidentēs, recidentī, recidentia, recidentibus, recidentis, recidentīs, recidentium
—
perfect participle—recāsa
recāsā, recāsae, recāsam, recāsārum, recāsās, recāse, recāsī, recāsīs, recāsō, recāsōrum, recāsōs, recāsus, recīsa, recīsā, recīsae, recīsam, recīsārum, recīsās, recīse, recīsī, recīsīs, recīsō, recīsōrum, recīsōs, recīsum, recīsus
future participlerecāsūrus
recāsūra, recāsūrā, recāsūrae, recāsūram, recāsūrārum, recāsūrās, recāsūre, recāsūrī, recāsūrīs, recāsūrō, recāsūrōrum, recāsūrōs, recāsūrum, recīsūra, recīsūrā, recīsūrae, recīsūram, recīsūrārum, recīsūrās, recīsūre, recīsūrī, recīsūrīs, recīsūrō, recīsūrōrum, recīsūrōs, recīsūrum, recīsūrus
recīdenda
recīdendā, recīdendae, recīdendam, recīdendārum, recīdendās, recīdende, recīdendīs, recīdendōrum, recīdendōs, recīdendus
gerundrecidendī, recidendō, recidendumsupinerecāsum, recāsū

rĕcĭdo, reccidi (better than recidi; cf. Cic. Rep. 2, 8, 14), cāsum (recasurus, Cic. Att. 4, 16, 12; Suet. Aug. 96; Gai. Inst. 1, 127), 3 (with
I. e long, Lucr. 1, 857; 1063; 5, 280; Prop. 4 (5), 8, 44; Ov. M. 6, 212; 10, 18; 180; id. R. Am. 611; Juv. 12, 54; Phaedr. 3, 18, 15 al.; prob., also, Plaut. Men. 3, 2, 54, and Ter. Hec. prol. alt. 39; v. the art. re), v. n., to fall back (class., and very freq., esp. in the trop. signif.; but not found in Virg. or Hor.).
A. Lit.: neque posse e terris in loca caeli Recidere inferiora, Lucr. 1, 1063: quia et recidant omnia in terras et oriantur e terris, Cic. N. D. 2, 26, 66: ramulum adductum, ut remissus esset, in oculum suum reccidisse, had sprung back, recoiled, id. Div. 1, 54, 123: quem (discum) libratum in auras Misit ... Recidit in solidam longo post tempore terram Pondus, Ov. M. 10, 180: etiam si recta recciderat (navis), Liv. 24, 34; Prop. 4 (5), 8, 44.et saep.: in collum Benjamin, Vulg. Gen. 45, 14.— Absol.: amictum recidentem, Quint. 11, 3, 162.—
B. Trop., to fall back, return: in graviorem morbum recidere, to relapse, Liv. 24, 29; so alone: ab his me remediis noli in istam turbam vocare, ne recidam, Cic. Att. 12, 21, 5; cf.: (quartanae) ne recidant, Plin. 28, 16, 66, § 228: post interitum Tatii cum ad eum (sc. Romulum) potentatus omnis reccidisset, Cic. Rep. 2, 8, 14: praestat in eandem illam recidere fortunam, id. Sest. 69, 146; cf.: Syracusae in antiquam servitutem recciderunt, Liv. 24, 32 fin.: quippe celebratam Macedonum fortitudinem ad ludibrium reccidisse verebatur, Curt. 9, 7, 23: in invidiam, Nep. Alcib. 7, 1.—So freq. of an evil, to fall back, recoil upon any one, esp. upon the author of it: omnes in te istaec recident contumeliae, * Plaut. Men. 3, 2, 54: ut hujus amentiae poena in ipsum familiamque ejus recidat, Cic. Phil. 4, 4, 10: suspicionem in vosmet ipsos recidere, id. Rosc. Am. 29, 79: hunc casum ad ipsos recidere posse demonstrant, * Caes. B. G. 7, 1: quae in adversarios recidunt, Quint. 9, 2, 49: quod in ipsam recidat, Ov. M. 6, 212: consilia in ipsorum caput recidentia, Liv. 36, 29; cf. Curt. 9, 5, 25: periculosa et adversa cuncta in illos recasura, Suet. Aug. 96: in me haec omnia mala recciderunt, Vulg. Gen. 42, 36. —
II. (With the idea of cadere predominating.) To fall somewhere, to light upon, happen, occur, = redigi; constr. with ad, in, or an adv. of direction.
(a). With ad: ex laetitiā et voluptate ad ludum et lacrimas, Cic. Sull. 32, 91: ex liberatore patriae ad Aquilios se Vitelliosque reccidisse, had sunk to a level with the Aquilii and Vitellii, i. e. had come to be regarded as a traitor, Liv. 2, 7: sinere artem musicam Recidere ad paucos, to fall into the possession of a few, Ter. Hec. prol. alt. 39: tantum apparatum ad nihilum recidere, to come to naught, Cic. Phil. 7, 9, 27: ad nilum, Lucr. 1, 857; Cic. Or. 70, 233: ad nihil, id. Att. 4, 16, 12.—
(b). With in, Lucr. 5, 280: quae (tela), si viginti quiessem dies, in aliorum vigiliam consulum reccidissent, Cic. Planc. 37, 90; cf. id. Att. 1, 1, 2; id. Phil. 13, 9, 19: rex ut in eam fortunam recideret, Liv. 44, 31 fin.: omnis impensa in cassum recidat, Col. 4, 3, 5: mundi, In quem reccidimus, quidquid mortale creamur, Ov. M. 10, 18.—
(g). With an adv. of direction: huccine tandem omnia recciderunt, ut civis Romanus ... in foro virgis caederetur, Cic. Verr. 2, 5, 63, § 163: eo regiae majestatis imperium, Liv. 4, 2: eo res, Quint. 2, 10, 3: illuc, ut, etc., Juv. 12, 54: ex quantis opibus quo reccidissent Carthaginiensium res, Liv. 30, 42: pleraque, quo debuerint, reccidisse, id. 25, 31; cf. id. 4, 2: quorsum responsum recidat, Cic. Rosc. Com. 15, 43.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrecidō

Proto-Indo-European *ḱad- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *ḱádeti Proto-Italic *kadō Latin cadō Latin recidō From re- + cadō (“fall”).

In English words that came into English from recidō

  • recidivismrecidīvus
  • recidivistrecidīvus
  • recidivousrecidīvus
  • recidiverecidīvus
  • recisionrecisio
verbthird conjugation
recīdō2
recīdō (present infinitive recīdere, perfect active recīdī, supine recīsum)
Classical[rɛˈkiː.doː]Ecclesiastical[reˈt͡ʃiː.do]

Meaning

  1. to cut back, cut off
  2. to abridge, cut short

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.recīdōrecīdēbamrecīdamrecīdī
reccidī
recīderam
reccideram
recīderō
recciderō
2nd sg.recīdisrecīdēbāsrecīdēsrecīdistī
reccidistī
recīderās
recciderās
recīderis
reccideris
3rd sg.recīditrecīdēbatrecīdetrecīdit
reccidit
recīderat
recciderat
recīderit
recciderit
1st pl.recīdimusrecīdēbāmusrecīdēmusrecīdimus
reccidimus
recīderāmus
recciderāmus
recīderimus
recciderimus
2nd pl.recīditisrecīdēbātisrecīdētisrecīdistis
reccidistis
recīderātis
recciderātis
recīderitis
reccideritis
3rd pl.recīduntrecīdēbantrecīdentrecīdērunt
recīdēre, reccidēre, reccidērunt
recīderant
recciderant
recīderint
recciderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.recīdamrecīderemrecīderim
recciderim
recīdissem
reccidissem
2nd sg.recīdāsrecīderēsrecīderīs
recciderīs
recīdissēs
reccidissēs
3rd sg.recīdatrecīderetrecīderit
recciderit
recīdisset
reccidisset
1st pl.recīdāmusrecīderēmusrecīderīmus
recciderīmus
recīdissēmus
reccidissēmus
2nd pl.recīdātisrecīderētisrecīderītis
recciderītis
recīdissētis
reccidissētis
3rd pl.recīdantrecīderentrecīderint
recciderint
recīdissent
reccidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.recīdorrecīdēbarrecīdar
2nd sg.recīderis
recīdere
recīdēbāris
recīdēbāre
recīdēris
recīdēre
3rd sg.recīditurrecīdēbāturrecīdētur
1st pl.recīdimurrecīdēbāmurrecīdēmur
2nd pl.recīdiminīrecīdēbāminīrecīdēminī
3rd pl.recīdunturrecīdēbanturrecīdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.recīdarrecīderer
2nd sg.recīdāris
recīdāre
recīderēris
recīderēre
3rd sg.recīdāturrecīderētur
1st pl.recīdāmurrecīderēmur
2nd pl.recīdāminīrecīderēminī
3rd pl.recīdanturrecīderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.recīderecīdere
pres. 2nd pl.recīditerecīdiminī
fut. 2nd sg.recīditōrecīditor
fut. 3rd sg.recīditōrecīditor
fut. 2nd pl.recīditōte—
fut. 3rd pl.recīduntōrecīduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverecīdererecīdī
perfect infinitiverecīdisse
reccidisse
recīsum esse
future infinitiverecīsūrum esserecīsum īrī
present participlerecīdēns
recidente, recidentem, recidentēs, recidentī, recidentia, recidentibus, recidentis, recidentīs, recidentium
—
perfect participle—recīsus
recāsa, recāsā, recāsae, recāsam, recāsārum, recāsās, recāse, recāsī, recāsīs, recāsō, recāsōrum, recāsōs, recāsum, recāsus, recīsa, recīsā, recīsae, recīsam, recīsārum, recīsās, recīse, recīsī, recīsīs, recīsō, recīsōrum, recīsōs
future participlerecīsūrus
recāsūra, recāsūrā, recāsūrae, recāsūram, recāsūrārum, recāsūrās, recāsūre, recāsūrī, recāsūrīs, recāsūrō, recāsūrōrum, recāsūrōs, recāsūrum, recāsūrus, recīsūra, recīsūrā, recīsūrae, recīsūram, recīsūrārum, recīsūrās, recīsūre, recīsūrī, recīsūrīs, recīsūrō, recīsūrōrum, recīsūrōs, recīsūrum
recīdendus
recīdundus, recīdenda, recīdendā, recīdendae, recīdendam, recīdendārum, recīdendās, recīdende, recīdendīs, recīdendōrum, recīdendōs
gerundrecīdendī, recīdendō, recīdendumsupinerecīsum, recīsū

rĕ-cīdo, di, sum, 3, v. a. caedo,
I. to cut away, cut down, cut off (mostly poet. and in post-Aug. prose).
I. Lit.: vepres, Cato, R. R. 2, 4; cf.: malleolos ad imum articulum, Plin. 17, 21, 35, § 160: sceptrum imo de stirpe, Verg. A. 12, 208; for which: laurum imā stirpe, Claud. Rapt. Pros. 3, 76 (cf. II.): ceras inanes, empty cells, Verg. G. 4, 241: hirsutam barbam falce, Ov. M. 13, 766: caput, id. ib. 9, 71: immedicabile vulnus Ense recidendum est, id. ib. 1, 191: pollicem alicui, Quint. 8, 5, 12: comas, Mart. 1, 32, 4; cf. capillos, Plin. Ep. 7, 27 fin.: ungues, Plin. 10, 35, 52, § 106: columnas, to hew out, Hor. C. 2, 18, 4: fustes, id. ib. 3, 6, 40: ancile ab omni parte recisum, Ov. F. 3, 377: mella, i. e. to take out, Pall. Jun. 7, 2.— Of persons: cuncti simul ense recisi, cut down, Luc. 2, 194.— Poet.: fulgorem sideribus, to rob the stars of their brightness, Stat. Th. 12, 310: gramina morsu, to devour, Calp. Ecl. 2, 45.—
II. Trop. (borrowed from agriculture), to lop off, cut short, retrench, abridge, diminish: perquam multa recidam ex orationibus Ciceronis, Quint. 12, 10, 52; cf. id. 12, 10, 55: inanem loquacitatem, id. 10, 5, 22: ambitiosa ornamenta, Hor. A. P. 447: omne quod ultra Perfectum traheretur, id. S. 1, 10, 69: nationes partim recisas, partim repressas, * Cic. Prov. Cons. 12, 31: mercedes scaenicorum, Suet. Tib. 34 init.: armaturas mirmillonum, to lessen, id. Calig. 55: ornandi potestatem, Quint. 2, 16, 4: facultatem aliter acquirendi, id. 12, 7, 10: impedimenta, to diminish, obviate, Front. Strat. 4, 1, 7; cf. occupationes, Sen. Q. N. 3 praef.: culpam supplicio, Hor. C. 3, 24, 34; cf.: cum magnis parva mineris Falce recisurum simili te, id. S. 1, 3, 123: vitia a stirpe, Claud. ap. Ruf. 1, 56; and: aliquid priscum ad morem, i. e. to reduce within the limits of ancient manners, Tac. A. 3, 53.—Hence, rĕcīsus, a, um, P.a., shortened, abridged; short, brief: opus, Vell. 2, 89, 1: ea recisa in unum librum coartasse, Plin. Ep. 1, 20, 8.—Comp.: tempus recisius (opp. longius), Dig. 47, 21, 2.— Sup. and adv. do not occur.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrecīdō

Proto-Indo-European *kh₂eyd- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *kh₂éydeti Proto-Italic *kaidō Latin caedō Latin recīdō From re- + caedō (“cut, hew”).

Descendants
  • Englishrecision
  • Italianrecidere

Quick answers

What does recidō mean in Latin?
recidō, a verb, means “to fall back, return (especially of an evil); to recoil; to fall upon, happen to”.
What are the principal parts of recidō?
recidō, recidere, reccidī, recāsum (third conjugation).
How do you pronounce recidō?
In classical Latin, [ˈrɛ.kɪ.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈrɛː.t͡ʃi.do].
Where does recidō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin recidō.
Which English words come from recidō?
English words that go back to Latin recidō include recidivism, recidivist, recidivous, recidive and recision.