LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

succīdō1

succīdō (present infinitive succīdere, perfect active succīdī, supine succīsum)
Classical[sʊkˈkiː.doː]Ecclesiastical[sutˈt͡ʃiː.do]

Meaning

  1. to cut off, through, or away from below, cut or mow down, fell

Latīnē defined in Latin in our graded readers

ab īnferiōre parte caedō
cut down from below
succīdō -ere — in De Bello Gallico II, ch. 15

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.succīdōsuccīdēbamsuccīdamsuccīdīsuccīderamsuccīderō
2nd sg.succīdissuccīdēbāssuccīdēssuccīdistīsuccīderāssuccīderis
3rd sg.succīditsuccīdēbatsuccīdetsuccīditsuccīderatsuccīderit
1st pl.succīdimussuccīdēbāmussuccīdēmussuccīdimussuccīderāmussuccīderimus
2nd pl.succīditissuccīdēbātissuccīdētissuccīdistissuccīderātissuccīderitis
3rd pl.succīduntsuccīdēbantsuccīdentsuccīdērunt
succīdēre
succīderantsuccīderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.succīdamsuccīderemsuccīderimsuccīdissem
2nd sg.succīdāssuccīderēssuccīderīssuccīdissēs
3rd sg.succīdatsuccīderetsuccīderitsuccīdisset
1st pl.succīdāmussuccīderēmussuccīderīmussuccīdissēmus
2nd pl.succīdātissuccīderētissuccīderītissuccīdissētis
3rd pl.succīdantsuccīderentsuccīderintsuccīdissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.succīdorsuccīdēbarsuccīdar
2nd sg.succīderis
succīdere
succīdēbāris
succīdēbāre
succīdēris
succīdēre
3rd sg.succīditursuccīdēbātursuccīdētur
1st pl.succīdimursuccīdēbāmursuccīdēmur
2nd pl.succīdiminīsuccīdēbāminīsuccīdēminī
3rd pl.succīduntursuccīdēbantursuccīdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.succīdarsuccīderer
2nd sg.succīdāris
succīdāre
succīderēris
succīderēre
3rd sg.succīdātursuccīderētur
1st pl.succīdāmursuccīderēmur
2nd pl.succīdāminīsuccīderēminī
3rd pl.succīdantursuccīderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.succīdesuccīdere
pres. 2nd pl.succīditesuccīdiminī
fut. 2nd sg.succīditōsuccīditor
fut. 3rd sg.succīditōsuccīditor
fut. 2nd pl.succīditōte—
fut. 3rd pl.succīduntōsuccīduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuccīderesuccīdī
perfect infinitivesuccīdissesuccīsum esse
future infinitivesuccīsūrum essesuccīsum īrī
present participlesuccīdēns
succidente, succidentem, succidentēs, succidentī, succidentia, succidentibus, succidentis, succidentīs, succidentium
—
perfect participle—succīsus
succīsa, succīsā, succīsae, succīsam, succīsārum, succīsās, succīse, succīsī, succīsīs, succīsō, succīsōrum, succīsōs
future participlesuccīsūrus
succīsūra, succīsūrā, succīsūrae, succīsūram, succīsūrārum, succīsūrās, succīsūre, succīsūrī, succīsūrīs, succīsūrō, succīsūrōrum, succīsūrōs, succīsūrum
succīdendus
succīdundus, succīdenda, succīdendā, succīdendae, succīdendam, succīdendārum, succīdendās, succīdende, succīdendīs, succīdendōrum, succīdendōs
gerundsuccīdendī, succīdendō, succīdendumsupinesuccīsum, succīsū

suc-cīdo, cīdi, cīsum, 3, v. a. sub-caedo,
I. to cut off or away below, cut from below, to cut through, cut off, cut down, fell (rare but class.; not in Cic.): is pernas succidit iniquā superbiā Poeni, Enn. ap. Fest. pp. 304 and 305 Müll. (Ann. v. 279 Vahl.); cf.: vivos Succisis feminibus poplitibusque invenerunt, Liv. 22, 51, 7: poplitem, Verg. A. 10, 700: crura equis (with suffodere ilia), Liv. 42, 59, 3: nervos equorum, id. 44, 28, 14: arbores, Caes. B. G. 5, 9; Liv. 23, 24; Col. 2, 2, 11; 11, 2, 11; Plin. 16, 12, 23, § 58 al.: asseres, Liv. 44, 5, 6: florem aratro, Verg.A.9,435: frumentis succisis, cut down, mown down, Caes. B. G. 4, 38; 4, 19: Cererem, Verg. G. 1, 297: (herbas) curvamine falcis aënae, Ov. M. 7, 227: segetem, Sil. 15, 536 al.: cf.: ita gregem metite imbellem ac succidite ferro, mow down, Sil. 14, 134: serpens succisa manu Herculeā, Sen. Med. 702.—Poet.: succisa libido, emasculated, made powerless, Claud. in Eutr. 1, 190.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuccīdō

Latin sub- Proto-Indo-European *kh₂eyd- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *kh₂éydeti Proto-Italic *kaidō Latin caedō Latin succīdō From sub- + caedō (“cut; strike”).

Descendants
  • Italiansuccidere
verbthird conjugation, no passive, no supine stem
succidō2
succidō (present infinitive succidere, perfect active succidī)
Classical[ˈsʊk.kɪ.doː]Ecclesiastical[ˈsut.t͡ʃi.do]

Meaning

  1. to fall under something, collapse
  2. to sink under oneself, sink down, sink

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.succidōsuccidēbamsuccidamsuccidīsuccideramsucciderō
2nd sg.succidissuccidēbāssuccidēssuccidistīsucciderāssuccideris
3rd sg.succiditsuccidēbatsuccidetsucciditsuccideratsucciderit
1st pl.succidimussuccidēbāmussuccidēmussuccidimussucciderāmussucciderimus
2nd pl.succiditissuccidēbātissuccidētissuccidistissucciderātissuccideritis
3rd pl.succiduntsuccidēbantsuccidentsuccidērunt
succidēre
succiderantsucciderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.succidamsuccideremsucciderimsuccidissem
2nd sg.succidāssucciderēssucciderīssuccidissēs
3rd sg.succidatsuccideretsuccideritsuccidisset
1st pl.succidāmussucciderēmussucciderīmussuccidissēmus
2nd pl.succidātissucciderētissucciderītissuccidissētis
3rd pl.succidantsucciderentsucciderintsuccidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.succīdorsuccīdēbarsuccīdar
2nd sg.—succīdēbāre
succīdēbāris
—
3rd sg.succīditursuccīdēbātursuccīdētur
1st pl.succīdimursuccīdēbāmursuccīdēmur
2nd pl.—succīdēbāminīsuccīdēminī
3rd pl.succīduntursuccīdēbantursuccīdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.—succīderer
2nd sg.succīdāre
succīdāris
succīderēre
succīderēris
3rd sg.succīdātursuccīderētur
1st pl.succīdāmursuccīderēmur
2nd pl.succīdāminīsuccīderēminī
3rd pl.succīdantursuccīderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.succide—
pres. 2nd pl.succidite—
fut. 2nd sg.succiditōsuccīditor
fut. 3rd sg.succiditōsuccīditor
fut. 2nd pl.succiditōte—
fut. 3rd pl.succiduntōsuccīduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuccidere—
perfect infinitivesuccidisse—
present participlesuccidēns
succidente, succidentem, succidentēs, succidentī, succidentia, succidentibus, succidentis, succidentīs, succidentium
—
perfect participle—succīsa
succīsā, succīsae, succīsam, succīsārum, succīsās, succīse, succīsī, succīsīs, succīsō, succīsōrum, succīsōs, succīsum, succīsus
future participlesuccīsūra
succīsūrā, succīsūrae, succīsūram, succīsūrārum, succīsūrās, succīsūre, succīsūrī, succīsūrīs, succīsūrō, succīsūrōrum, succīsūrōs, succīsūrum, succīsūrus
succīdenda
succīdendā, succīdendae, succīdendam, succīdendārum, succīdendās, succīdende, succīdendīs, succīdendōrum, succīdendōs, succīdendus
gerundsuccidendī, succidendō, succidendumsupinesuccīsū

suc-cĭdo, ĭdi, 3, v. n. sub-cado,
I. to fall under any thing. *
I. In gen.: lorica quod e loris de corio crudo pectoralia faciebant: postea succidit Gallica e ferro sub id vocabulum, i. e. were comprehended under the word, Varr. L. L. 5, § 116 Müll.—
II. Pregn., to sink under one's self, sink down, sink (poet. and in post-Aug. prose).
A. Lit.: genua inedia succidunt, Plaut. Curc. 2, 3, 30; so, artus, Lucr. 3, 156: omnia fragore, id. 5, 109: terra repente, id. 5, 482: in mediis conatibus aegri Succidimus, Verg. A. 12, 911: imperfecta sublabantur aut succidant, Sen. Ep. 71, 35: continuo labore gravia genua succiderant, Curt. 9, 5, 7.—
B. Trop.: mens succidit, Sen. Ep. 71, 24: mendax Dardania domus, id. Agam. 863.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuccidō

Latin sub- Proto-Indo-European *ḱad- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *ḱádeti Proto-Italic *kadō Latin cadō Latin succidō From sub- + cadō (“fall”).

Quick answers

What does succīdō mean in Latin?
succīdō, a verb, means “to cut off, through, or away from below, cut or mow down, fell”.
What are the principal parts of succīdō?
succīdō, succīdere, succīdī, succīsum (third conjugation).
How do you pronounce succīdō?
In classical Latin, [sʊkˈkiː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [sutˈt͡ʃiː.do].
Where does succīdō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin succīdō.