LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

concidō1

concidō (present infinitive concidere, perfect active concidī)
Classical[ˈkɔŋ.kɪ.doː]Ecclesiastical[ˈkɔn̠ʲ.t͡ʃi.do]

Meaning

  1. to fall down or together, tumble to the ground, collapse, break down, drop
  2. to fall down lifeless in combat, to be slaughtered or slain
  3. to fall down faint
  4. figurativelyto lose strength or value; to be overthrown or defeated, fail; decay, perish, waste away, go to ruin
  5. figurativelyto subside, go down, fall

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concidōconcidēbamconcidamconcidīconcideramconciderō
2nd sg.concidisconcidēbāsconcidēsconcidistīconciderāsconcideris
3rd sg.conciditconcidēbatconcidetconciditconcideratconciderit
1st pl.concidimusconcidēbāmusconcidēmusconcidimusconciderāmusconciderimus
2nd pl.conciditisconcidēbātisconcidētisconcidistisconciderātisconcideritis
3rd pl.conciduntconcidēbantconcidentconcidērunt
concidēre
conciderantconciderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concidamconcideremconciderimconcidissem
2nd sg.concidāsconciderēsconciderīsconcidissēs
3rd sg.concidatconcideretconcideritconcidisset
1st pl.concidāmusconciderēmusconciderīmusconcidissēmus
2nd pl.concidātisconciderētisconciderītisconcidissētis
3rd pl.concidantconciderentconciderintconcidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concīdorconcīdēbarconcīdar
2nd sg.—concīdēbāre
concīdēbāris
—
3rd sg.concīditurconcīdēbāturconcīdētur
1st pl.concīdimurconcīdēbāmurconcīdēmur
2nd pl.—concīdēbāminīconcīdēminī
3rd pl.concīdunturconcīdēbanturconcīdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.—concīderer
2nd sg.concīdāre
concīdāris
concīderēre
concīderēris
3rd sg.concīdāturconcīderētur
1st pl.concīdāmurconcīderēmur
2nd pl.concīdāminīconcīderēminī
3rd pl.concīdanturconcīderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concide—
pres. 2nd pl.concidite—
fut. 2nd sg.conciditōconcīditor
fut. 3rd sg.conciditōconcīditor
fut. 2nd pl.conciditōte—
fut. 3rd pl.conciduntōconcīduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcidere—
perfect infinitiveconcidisse—
present participleconcidēns—
perfect participle—concīsa
concīsā, concīsae, concīsam, concīsārum, concīsās, concīse, concīsī, concīsīs, concīsō, concīsōrum, concīsōs, concīsum, concīsus
future participleconcīsūra
concīsūrā, concīsūrae, concīsūram, concīsūrārum, concīsūrās, concīsūre, concīsūrī, concīsūrīs, concīsūrō, concīsūrōrum, concīsūrōs, concīsūrum, concīsūrus
concīdenda
concīdendā, concīdendae, concīdendam, concīdendārum, concīdendās, concīdende, concīdendīs, concīdendōrum, concīdendōs, concīdendus
gerundconcidendī, concidendō, concidendumsupineconcīsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

hostes, exercitum delere, concīdere
to annihilate, cut up the enemy, an army.
fides (vid. sect. IX. 10, note fides has six...) concidit
credit is going down.

con-cĭdo, cĭdi, 3, v. n. cado,
I. to fall together, to fall down, to tumble to the ground (class. in prose and poetry).
I. In gen., of buildings: conclave illud concidit, Cic. de Or. 2, 86, 353: navis veluti terrestre machinamentum, Tac. A. 14, 6: turris terrae motu, Suet. Tib. 74; cf.: urbs acerbissimo concidat incendio conflagrata, Auct. Her. 4, 8, 12.—Of other objects: omne caelum, Cic. Rep. 6, 25, 27: ipse et equus ejus ante signum Jovis concidit, id. Div. 1, 35, 77: (alces) infirmas arbores pondere adfligunt atque unā ipsae concidunt, Caes. B. G. 6, 27: pinus bipenni Thessalā, Phaedr. 4, 7, 7: ad terram pondere vasto, Verg. A. 5, 448: sub onere, Liv. 24, 8, 17: pronus in fimo, Verg. A. 5, 333 al.—
II. Pregn.
A. To fall down faint or lifeless, to fall in battle or combat (cf. cado, I. B. 2.): concidit, et sonitum simul insuper arma dederunt, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 396 Vahl.): paene in cursu concidi, Plaut. Ep. 2, 2, 16: vi morbi coactus concidere, Lucr. 3, 488; cf.: accesserat ad religionem, quod consul concidit, et parte membrorum captus, etc., Liv. 41, 16, 3; 10, 29, 7; cf. Lucr. 6, 759: Entellus concidit, ut quondam cava concidit ... pinus, Verg. A. 5, 448; Ov. M. 7, 538: sanus bibit, statim concidit, Quint. 4, 2, 54; cf.: concidere epoto poculo, id. 5, 13, 15; and: ad primum gustum, Suet. Ner. 33: deficientibus viribus, id. Tib. 73: par quoddam (gladiatorum) mutuis ictibus, id. Claud. 34; cf. Ov. M. 5, 77: Dido usa manu, id. H. 7, 196: sparo percussus, Nep. Epam. 9, 1: in proelio, Cic. Tusc. 1, 37, 89: vitio adversariorum, Nep. Ages. 5, 2.—Of game: multaeque per herbas Conciderant illo percutiente ferae, Ov. H. 4, 94.—Of victims, to be slaughtered or slain, to fall: vitulus ... propter mactatus concidit aras, Lucr. 2, 353; Tib. 1, 2, 62; Ov. M. 8, 764; 10, 272; hence also of Iphigenia, Lucr. 1, 99.—
B. Trop. (cf. cado, II.), to lose strength, value, etc., to fall to the earth, to be overthrown, to fail, be defeated, to decay, perish, fall, to go to ruin, waste away, cease; of the wind, to fall, subside, go down: concidunt venti, Hor. C. 1, 12, 30; Lucr. 4, 509. —Of a flame: jam illa flamma, quae magnā congerie convaluerat, diductis quibus alebatur, concidet, Quint. 5, 13, 13; cf. in a figure: nonne, ut ignis in aquam conjectus continuo restinguitur et refrigeratur, sic refervens falsum crimen in purissimam et castissimam vitam collatum statim concidit et restinguitur? Cic. Rosc. Com. 6, 17: macie, to shrink together, shrivel up, Ov. H. 21, 215: illas assumere robora gentes, Concidere has, id. M. 15, 422; cf.: concidit auguris Argivi domus, Hor. C. 3, 16, 11: quā concidit Ilia tellus, Verg. A. 11, 245: eodem anno, quo Carthago concidit, Vell. 1, 13: judicum vocibus fractus reus et unā patroni omnes conciderunt, Cic. Att. 1, 16, 5; cf. id. ib. § 10: ecquis umquam tam ex amplo statu concidit? id. ib. 3, 10, 2: malas causas semper obtinuit, in optimā concidit, id. ib. 7, 25 med.: concidit (Phocion) maxime uno crimine, quod, etc., Nep. Phoc. 2, 4; Tac. A. 16, 21; cf.: Tiberii saevitiā, id. ib. 16, 29: hostes concidunt animis, are disheartened, Hirt. B. G. 8, 19; cf. Cic. Div. 2, 58, 119: scimus Romae solutione impeditā fidem concidisse, failed, was prostrated, id. Imp. Pomp. 7, 19; cf. id. ib. 7, 19 fin.: opes Persarum, Tac. A. 12, 13: senatūs auctoritas, Cic. Att. 1, 16, 7; cf.: imperii majestas, Nep. Pelop. 2, 4; Cic. Or. 43, 148: artificia, id. Ac. 2, 47, 146: praeclara nomina artificum, Cic. Verr. 2, 4, 6, § 12: omnis ferocia, Liv. 28, 26, 14: bellum, Tac. H. 2, 57 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcidō

Proto-Indo-European *ḱad- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *ḱádeti Proto-Italic *kadō Latin cadō Latin concidō From con- + cadō (“fall”).

verbthird conjugation
concīdō2
concīdō (present infinitive concīdere, perfect active concīdī, supine concīsum)
Classical[kɔŋˈkiː.doː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈt͡ʃiː.do]

Meaning

  1. to cut up, through, away or to pieces, break up
  2. to ruin, destroy
  3. to cut to pieces, beat severely, cudgel soundly, thrash
  4. to cut to pieces in war, cut down, destroy, kill
    Eos impeditos et inopinantes adgressus magnam partem eorum concidit; reliqui sese fugae mandarunt atque in proximas silvas abdiderunt.Attacking them encumbered with baggage, and not expecting him, he cut to pieces a great part of them; the rest betook themselves to flight, and concealed themselves in the nearest woods.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.12
  5. figurativelyto divide minutely, dismember, render feeble
  6. figurativelyto strike down, ruin, destroy, annul
  7. figurativelyto confute, deceive, cheat, defraud

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concīdōconcīdēbamconcīdamconcīdīconcīderamconcīderō
2nd sg.concīdisconcīdēbāsconcīdēsconcīdistīconcīderāsconcīderis
3rd sg.concīditconcīdēbatconcīdetconcīditconcīderatconcīderit
1st pl.concīdimusconcīdēbāmusconcīdēmusconcīdimusconcīderāmusconcīderimus
2nd pl.concīditisconcīdēbātisconcīdētisconcīdistisconcīderātisconcīderitis
3rd pl.concīduntconcīdēbantconcīdentconcīdērunt
concīdēre
concīderantconcīderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concīdamconcīderemconcīderimconcīdissem
2nd sg.concīdāsconcīderēsconcīderīsconcīdissēs
3rd sg.concīdatconcīderetconcīderitconcīdisset
1st pl.concīdāmusconcīderēmusconcīderīmusconcīdissēmus
2nd pl.concīdātisconcīderētisconcīderītisconcīdissētis
3rd pl.concīdantconcīderentconcīderintconcīdissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concīdorconcīdēbarconcīdar
2nd sg.concīderis
concīdere
concīdēbāris
concīdēbāre
concīdēris
concīdēre
3rd sg.concīditurconcīdēbāturconcīdētur
1st pl.concīdimurconcīdēbāmurconcīdēmur
2nd pl.concīdiminīconcīdēbāminīconcīdēminī
3rd pl.concīdunturconcīdēbanturconcīdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concīdarconcīderer
2nd sg.concīdāris
concīdāre
concīderēris
concīderēre
3rd sg.concīdāturconcīderētur
1st pl.concīdāmurconcīderēmur
2nd pl.concīdāminīconcīderēminī
3rd pl.concīdanturconcīderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concīdeconcīdere
pres. 2nd pl.concīditeconcīdiminī
fut. 2nd sg.concīditōconcīditor
fut. 3rd sg.concīditōconcīditor
fut. 2nd pl.concīditōte—
fut. 3rd pl.concīduntōconcīduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcīdereconcīdī
perfect infinitiveconcīdisseconcīsum esse
future infinitiveconcīsūrum esseconcīsum īrī
present participleconcīdēns—
perfect participle—concīsus
concīsa, concīsā, concīsae, concīsam, concīsārum, concīsās, concīse, concīsī, concīsīs, concīsō, concīsōrum, concīsōs
future participleconcīsūrus
concīsūra, concīsūrā, concīsūrae, concīsūram, concīsūrārum, concīsūrās, concīsūre, concīsūrī, concīsūrīs, concīsūrō, concīsūrōrum, concīsūrōs, concīsūrum
concīdendus
concīdundus, concīdenda, concīdendā, concīdendae, concīdendam, concīdendārum, concīdendās, concīdende, concīdendīs, concīdendōrum, concīdendōs
gerundconcīdendī, concīdendō, concīdendumsupineconcīsum, concīsū

con-cīdo, cīdi, cīsum, 3, v. a. caedo,
I. to cut up, cut through, cut away, cut to pieces, to bring to ruin, destroy, etc. (class. in prose and poetry).
I. Prop.
A. In gen.: nervos, Cic. Fl. 30, 73: corpus in partes, Petr. 141, 2: vitulum Ajax, id. 59 fin.: ligna, Ov. F. 2, 647: agrum umidiorem fossis, Plin. 18, 6, 8, § 47: concidere et cremare naves, to break up, Liv. 38, 39, 2: essedum argenteum, Suet. Claud. 16: haec minute, Col. 12, 22.—
B. In partic.
1. To cut to pieces, for to beat severely, cudgel soundly: aliquem virgis, Cic. Verr. 2, 1, 47, § 122: loris, Juv. 6, 413: pugnis, id. 3, 300.—
2. To cut to pieces in war, to cut down, destroy, kill: hi novissimos adorti magnam multitudinem eorum fugientium conciderunt, Caes. B. G. 2, 11: eos inopinantes adgressus magnam partem eorum concidit, id. ib. 1, 12; so Cic. Prov. Cons. 4, 9; id. Att. 5, 16, 4; Nep. Dion, 10, 1; id. Dat. 6, 6; id. Hann. 3, 4.—
3. In mal. part. (cf. caedo, I. B. 3.), to lie with, Pompon. ap. Non. p. 166, 2; hence caede, concide, in a double sense as an address to gladiators, Cic. Verr. 2, 3, 66, § 155 Zumpt; cf. Lampr. Elag. 10. —
II. Trop.
A. Of discourse, to divide minutely, dismember, render feeble: nec minutos numeros sequens concidat delumbetque sententias, Cic. Or. 69, 231; cf.: (sunt qui) infringendis concidendisque numeris in quoddam genus abjectum incidant, id. ib. 69, 230; so also Quint. praef. § 24; cf. id. 3, 11, 21; 5, 10, 91; 11, 3, 53 al.—
B. To strike down, to prostrate, ruin, destroy, annul, by word or deed: omnem auctoritatem universi ordinis, Cic. de Or. 3, 1, 4: Antonium decretis vestris, id. Phil. 5, 11, 28: Vatinium arbitratu nostro, to annihilate, id. Q. Fr. 2, 4, 1; cf.: Sevius adlisus est, ceteri conciduntur, are condemned, id. ib. 2, 4, 6: Timocraten totis voluminibus, to confute, id. N. D. 1, 33, 93: testamentum, to revoke, Dig. 28, 4, 1.—*
2. In Plaut., to deceive, cheat, defraud: em istic homo te articulatim concidit, Plaut. Ep. 3, 4, 52 Ritschl.—Hence, concīsus, a, um, P. a. (in acc. with II. A.), divided, broken up, short, concise: sententiae, Cic. Brut. 17, 66: concisae et angustae disputationes, id. de Or. 2, 14, 61: brevitas, id. ib. 3, 53, 202: brevia illa atque concisa, Quint. 10, 7, 10; cf. thus with brevis, id. 6, 4, 2; and (opp. perpetuus) id. 2, 20, 7; 2, 21, 13; Cic. de Or. 2, 80, 327.—Transf. of the orator Thrasymachus, Cic. Or. 13, 40.—Comp.: insonuerit vox tubae longior atque concisior, Vulg. Jos. 6, 5.—Adv.: concīsē, briefly, concisely: (philosophia) non tam est minute atque concise in actionibus utendum, etc., Quint. 12, 2, 11: ululare, Vulg. Num. 10, 7.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcīdō

Proto-Indo-European *kh₂eyd- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *kh₂éydeti Proto-Italic *kaidō Latin caedō Latin concīdō From con- + caedō (“cut; strike”).

Quick answers

What does concidō mean in Latin?
concidō, a verb, means “to fall down or together, tumble to the ground, collapse, break down, drop; to fall down lifeless in combat, to be slaughtered or slain; to fall down faint”.
What are the principal parts of concidō?
concidō, concidere, concidī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce concidō?
In classical Latin, [ˈkɔŋ.kɪ.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔn̠ʲ.t͡ʃi.do].
Where does concidō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concidō.