LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

accidō1

accidō (present infinitive accidere, perfect active accidī)
Classical[ˈak.kɪ.doː]Ecclesiastical[ˈat.t͡ʃi.do]
№ 799 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. intransitiveto fall down, upon, at or near; descend
    annuit, et mōtīs flōrēs cecidēre capillīs,She nodded her assent and, with her hair having been shaken, flowers fell, just as a rose is wont to descend upon a table. (The goddess Flora (mythology) adorned herself with flowers; during ancient feasts, wealthy Romans sometimes delighted their guests by cascading flowers onto the banquet tables.)8 CE, Ovidius, Fasti 5.359–360
  2. intransitiveto happen (to), take place, occur, befall

Latīnē defined in Latin in our graded readers

cadō ad; etiam: fit — ``quid accidit?'' = quid factum est?
accidō -ere accidī — in Mille Verba, Circus Maximus

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Accidere · Evenire · Contigere · Obvenire · Obtingere

Accidere and evenire denote both favorable and unfavorable occurrences; but the accidentia, unexpected ones, overtaking us by surprise; the evenientia were expected, foreseen; contingere, obvenire, obtingere, are generally confined to fortunate occurrences. The accidentia are fortuitous, the evenientia result from foregoing acts or circumstances; the contingentia are the favors of Fortune; the obtingentia and obvenientia are the things that fall to one’s lot. Cic. Fam. vi. 21. Timebam, ne evenirent, quæ acciderunt: the word evenirent has a subjective reference to his foresight, the word acciderunt is entirely objective; the point of view taken by it being that of those who now manifest surprise. See also Tac. H. iv. 19, and Sen. Ep. 119. Scies plura mala contingere nobis quam accidere. (v. 339.)

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.accidōaccidēbamaccidamaccidīaccideramacciderō
2nd sg.accidisaccidēbāsaccidēsaccidistīacciderāsaccideris
3rd sg.acciditaccidēbataccidetacciditaccideratacciderit
1st pl.accidimusaccidēbāmusaccidēmusaccidimusacciderāmusacciderimus
2nd pl.acciditisaccidēbātisaccidētisaccidistisacciderātisaccideritis
3rd pl.acciduntaccidēbantaccidentaccidērunt
accidēre
acciderantacciderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.accidamaccideremacciderimaccidissem
2nd sg.accidāsacciderēsacciderīsaccidissēs
3rd sg.accidataccideretaccideritaccidisset
1st pl.accidāmusacciderēmusacciderīmusaccidissēmus
2nd pl.accidātisacciderētisacciderītisaccidissētis
3rd pl.accidantacciderentacciderintaccidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.accīdoraccīdēbaraccīdar
2nd sg.—accīdēbāre
accīdēbāris
—
3rd sg.accīdituraccīdēbāturaccīdētur
1st pl.accīdimuraccīdēbāmuraccīdēmur
2nd pl.—accīdēbāminīaccīdēminī
3rd pl.accīdunturaccīdēbanturaccīdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.accīdaraccīderer
2nd sg.accīdāre
accīdāris
accīderēre
accīderēris
3rd sg.accīdāturaccīderētur
1st pl.accīdāmuraccīderēmur
2nd pl.accīdāminīaccīderēminī
3rd pl.accīdanturaccīderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.accide—
pres. 2nd pl.accidite—
fut. 2nd sg.acciditōaccīditor
fut. 3rd sg.acciditōaccīditor
fut. 2nd pl.acciditōte—
fut. 3rd pl.acciduntōaccīduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaccidere—
perfect infinitiveaccidisse—
present participleaccidēns—
perfect participle—accīsa
accīsā, accīsae, accīsam, accīsārum, accīsās, accīse, accīsī, accīsīs, accīsō, accīsōrum, accīsōs, accīsum, accīsus
future participleaccīsūra
accīsūrā, accīsūrae, accīsūram, accīsūrārum, accīsūrās, accīsūre, accīsūrī, accīsūrīs, accīsūrō, accīsūrōrum, accīsūrōs, accīsūrum, accīsūrus
accīdunda
accīdundā, accīdundae, accīdundam, accīdundārum, accīdundās, accīdunde, accīdundī, accīdundīs, accīdundō, accīdundōrum, accīdundōs, accīdundum, accīdundus
gerundaccidendī, accidendō, accidendumsupineaccīsū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

divinitus accidit
it happened miraculously.
ad pedes alicuius accidere
to fall at some one's feet.
peropportune accidit, quod
it is most fortunate that...
aliquid mihi nec opinanti, insperanti accidit
a thing has happened contrary to my expectation.
si quid (humanitus) mihi accidat or acciderit
if anything should happen to me; if I die.
ad aures alicuius (not alicui) pervenire, accidere
to come to some one's ears.

ac-cīdo, cīdi, cīsum, 3, v. a. caedo,
I. to begin to cut or to cut into [cf.: adamo, addubito, etc.); hence, so to cut a thing that it falls, to fell, to cut (as verb. finit. very rare).
I. Lit.: accidunt arbores, tantum ut summa species earum stantium relinquatur, Caes. B. G. 6, 27, 4: accisa ornus ferro, Verg. A. 2, 626; cf.: velut accisis recrescenti stirpibus, Liv. 26, 41, 22: accisis crinibus, cut close, Tac. G. 19: ab locustis genus omne acciditur frugum, eaten up, Arnob. 1, 3.—Poet., to use up: fames accisis coget dapibus consumere mensas, Verg. A. 7, 125.—
II. Fig., to impair, weaken: ita proelio uno accidit Vestinorum res, ut, etc., Liv. 8, 29, 12; so, post accisas a Camillo Volscorum res, id. 6, 5, 2; cf. 6, 12, 6.—Hence, accīsus, a, um, P. a., cut off or down; impaired, ruined: accisae res (opp. integrae), troubled, disordered, or unfortunate state of things: res, Cic. Prov. Cons. 14, 34; Liv. 3, 10, 8; 8, 11, 12 al.: copiae, Hirt. B. G. 8, 31; Liv. 8, 11, 8: robur juventutis, id. 7, 29 fin.: opes, Hor. S. 2, 2, 114: accisae desolataeque gentes, Sil. 8, 590: reliquiae (hostium), Tac. A. 1, 61.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaccidō

Proto-Indo-European *ḱad- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *ḱádeti Proto-Italic *kadō Latin cadō Latin accidō From ad- + cadō (“fall”).

verbthird conjugation
accīdō2
accīdō (present infinitive accīdere, perfect active accīdī, supine accīsum)
Classical[akˈkiː.doː]Ecclesiastical[atˈt͡ʃiː.do]
№ 799 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. transitiveto begin to cut or cut into or through; fell, cut down
  2. transitiveto use up, consume
  3. transitiveto diminish
  4. transitiveto impair, weaken
  5. transitiveto shatter, break down
  6. transitiveto destroy
  7. intransitivereflexiveto become corrupted, fallen into ruin

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.accīdōaccīdēbamaccīdamaccīdīaccīderamaccīderō
2nd sg.accīdisaccīdēbāsaccīdēsaccīdistīaccīderāsaccīderis
3rd sg.accīditaccīdēbataccīdetaccīditaccīderataccīderit
1st pl.accīdimusaccīdēbāmusaccīdēmusaccīdimusaccīderāmusaccīderimus
2nd pl.accīditisaccīdēbātisaccīdētisaccīdistisaccīderātisaccīderitis
3rd pl.accīduntaccīdēbantaccīdentaccīdērunt
accīdēre
accīderantaccīderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.accīdamaccīderemaccīderimaccīdissem
2nd sg.accīdāsaccīderēsaccīderīsaccīdissēs
3rd sg.accīdataccīderetaccīderitaccīdisset
1st pl.accīdāmusaccīderēmusaccīderīmusaccīdissēmus
2nd pl.accīdātisaccīderētisaccīderītisaccīdissētis
3rd pl.accīdantaccīderentaccīderintaccīdissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.accīdoraccīdēbaraccīdar
2nd sg.accīderis
accīdere
accīdēbāris
accīdēbāre
accīdēris
accīdēre
3rd sg.accīdituraccīdēbāturaccīdētur
1st pl.accīdimuraccīdēbāmuraccīdēmur
2nd pl.accīdiminīaccīdēbāminīaccīdēminī
3rd pl.accīdunturaccīdēbanturaccīdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.accīdaraccīderer
2nd sg.accīdāris
accīdāre
accīderēris
accīderēre
3rd sg.accīdāturaccīderētur
1st pl.accīdāmuraccīderēmur
2nd pl.accīdāminīaccīderēminī
3rd pl.accīdanturaccīderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.accīdeaccīdere
pres. 2nd pl.accīditeaccīdiminī
fut. 2nd sg.accīditōaccīditor
fut. 3rd sg.accīditōaccīditor
fut. 2nd pl.accīditōte—
fut. 3rd pl.accīduntōaccīduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaccīdereaccīdī
perfect infinitiveaccīdisseaccīsum esse
future infinitiveaccīsūrum esseaccīsum īrī
present participleaccīdēns—
perfect participle—accīsus
accīsa, accīsā, accīsae, accīsam, accīsārum, accīsās, accīse, accīsī, accīsīs, accīsō, accīsōrum, accīsōs
future participleaccīsūrus
accīsūra, accīsūrā, accīsūrae, accīsūram, accīsūrārum, accīsūrās, accīsūre, accīsūrī, accīsūrīs, accīsūrō, accīsūrōrum, accīsūrōs, accīsūrum
accīdendus
accīdundus, accīdunda, accīdundā, accīdundae, accīdundam, accīdundārum, accīdundās, accīdunde, accīdundī, accīdundīs, accīdundō, accīdundōrum, accīdundōs, accīdundum
gerundaccīdendī, accīdendō, accīdendumsupineaccīsum, accīsū

ac-cĭdo, cĭdi, no
I. sup., 3, v. n. cado, to fall upon or down upon a thing, to reach it by falling.
I. Lit.
A. In gen. constr. with ad, in, local adverbs, with dat. or absol.: utinam ne accidisset abiegna ad terram trabes, Enn. ap. Auct. Her. 2, 22 (Trag. p. 281 ed. Vahl., where it is: accĕdisset, acc. to the MSS., v. Vahl. N. v.): signa de caelo ad terram, Plaut. Rud. prol. 8; so, tam crebri ad terram accidebant quam pira, id. Poen. 2, 38: trabs in humum accidens, Varr. ap. Non. 494 fin.; so, imago aetheris ex oris in terrarum accidat oras, Lucr. 4, 215: rosa in mensas, Ov. F. 5, 360: quo Castalia per struices saxeas lapsu accidit, Liv. Andr. ap. Fest. p. 310 Müll. (Rib. Trag. Rel. p. 5): ut missa tela gravius acciderent, fall upon, hit, Caes. B. G. 3, 14; so Liv. 2, 50, 7.—
B. Esp.: a. ad genua or genibus, of a suppliant, to fall at one's knees: me orat mulier lacrimansque ad genua accidit, Enn. ap. Non. 517, 15 (Com. v. 9 ed. Vahl.); so Ter. Hec. 3, 3, 18; Suet. Caes. 20; id. Claud. 10; for which: genibus praetoris, Liv. 44, 31; also: ad pedes, Cic. Att. 1, 14, 5, and absol.: quo accĭdam? quo applicem? Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag. v. 114 ed. Vahl., where it is accĕdam).—
C. Transf., to strike the senses, to reach a thing by means of the senses; constr. with ad, the dat. or acc.: vox, sermo accidit ad aurīs (or auribus; also, aurīs alicujus), the voice, the speech falls upon or reaches the ear: nota vox ad aurīs accidit, Att. ap. Non. 39, 5: nova res molitur ad aurīs accidere, Lucr. 2, 1024; and: nihil tam populare ad populi Romani aurīs accidisse, Cic. Sest. 50, 107: auribus, Liv. 24, 46, 5; Quint. 12, 10, 75: aurīs, Plaut. Stich. 1, 2, 31; absol., Liv. 10, 5, 2; 27, 15, 16 sq.; Curt. 4, 4, 5 al.; cf. also: clamor accidit ad aurīs, Liv. 26, 40, 10; and absol.: clamor accidit, id. 4, 33, 9; 40, 32, 2; likewise: nomen famaque alicujus accidit ad aliquem, id. 21, 10, 12; v. Fabri ad h. l.—Hence sometimes in Livy: vox or fama accidit (ad aurīs or ad aliquem), with an acc. c. inf.: ut vox etiam ad hostes accideret captum Cominium esse, Liv. 10, 41, 7: quia repente fama accidit classem Punicam adventare, the report came, id. 27, 29, 7; v. Weissenb. a. h. l.
II. Fig.
A. In gen., to fall out, come to pass, happen, occur; and with dat. pers., to happen to, to befall one. (The distinction between the syn. evenio, accido, and contingo is this: evenio, i. e. ex-venio, is used of either fortunate or unfortunate events: accido, of occurrences which take us by surprise; hence it is used either of an indifferent, or, which is its general use, of an unfortunate occurrence: contingo, i. e. contango, indicates that an event accords with one's wishes; and hence is generally used of fortunate events. As Isid. says, Differ. 1: Contingunt bona: accidunt mala: eveniunt utraque): res accidit, Caes. B. G. 1, 14; Id acciderat, ut Galli consilium caperent, ib. 3, 2: si quid adversi acciderit, Cic. Ac. 2, 38, 121; cf. ib. 1, 26, 57: nollem accidisset tempus, in quo, etc., id. Fam. 3, 10: si qua calamitas accidisset, Cic. Verr. 2, 3, 55: id. Rosc. Am. 34: contra opinionem accidit, Caes. B. G. 3, 9: pejus Sequanis accidit, ib. 1, 31: periculum accidit, ib. 3, 3: detrimentum accidit, ib. 7, 52. Also of fortunate occurrences: omnia tibi accidisse gratissima, Cic. Fam. 3, 1; 11, 15: accidit satis opportune, Caes. B. G. 4, 22; cf. Brem. Nep. Milt. 1, 1; Herz. Caes. B. G. 7, 3.—Constr. with ut (Zumpt, § 621), sometimes with quod: accidit perincommode, quod eum nusquam vidisti, Cic. Att. 1, 17; or with inf.: nec enim acciderat mihi opus esse, id. Fam. 6, 11. Pleonast. in narrations: accidit ut, it happened, or came to pass, that: accidit ut una nocte omnes Hermae dejicerentur, it happened that, etc., Nep. Alc. 3, 2; so Cic. Fam. 3, 8, 8; id. Att. 1, 5, 4 al.—
B. In part.
1. Si quid cui accidat, or si quid humanitus accidat, euphemist. for to die; if any thing should happen to one (for which Ennius says: si quid me fuerit humanitus, Ann. v. 128 ed. Vahl.): si quid pupillo accidisset, Cic. Inv. 2, 21; Caes. B. G. 1, 18; si quid mihi humanitus accidisset, Cic. Phil. 1, 4; Dig. 34, 4, 30 § 2 al. (cf. the Greek εἴ τι πάθοι); so, per aposiopesin, sive—quod heu timeo, sive superstes eris, Ov. Her. 13, 164. (But Cic. Mil. 22, 58; Caes. B. G. 2, 35, and similar passages, are to be taken in the usual signif.)—
2. To turn out (this very rare): timeo incertum hoc quorsum accidat, Ter. And. 1, 5, 29: si secus acciderit, Cic. Fam. 6, 21, 2. —
3. In gram., to belong to: plurima huic (verbo) accidunt (i. e. genus, tempora), Quint. 1, 5, 41 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaccīdō

Proto-Indo-European *kh₂eyd- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *kh₂éydeti Proto-Italic *kaidō Latin caedō Latin accīdō From ad- + caedō (“cut; strike”).

Quick answers

What does accidō mean in Latin?
accidō, a verb, means “to fall down, upon, at or near; descend; to happen (to), take place, occur, befall”.
What are the principal parts of accidō?
accidō, accidere, accidī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce accidō?
In classical Latin, [ˈak.kɪ.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈat.t͡ʃi.do].
Where does accidō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin accidō.