LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

coincidō

coincidō (present infinitive coincidere, perfect active coincidī, supine coincāsum)
Classical[koˈɪŋ.kɪ.doː]Ecclesiastical[koˈin̠ʲ.t͡ʃi.do]

Meaning

  1. to coincide

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.coincidōcoincidēbamcoincidamcoincidīcoincideramcoinciderō
2nd sg.coincidiscoincidēbāscoincidēscoincidistīcoinciderāscoincideris
3rd sg.coinciditcoincidēbatcoincidetcoinciditcoincideratcoinciderit
1st pl.coincidimuscoincidēbāmuscoincidēmuscoincidimuscoinciderāmuscoinciderimus
2nd pl.coinciditiscoincidēbātiscoincidētiscoincidistiscoinciderātiscoincideritis
3rd pl.coinciduntcoincidēbantcoincidentcoincidērunt
coincidēre
coinciderantcoinciderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.coincidamcoincideremcoinciderimcoincidissem
2nd sg.coincidāscoinciderēscoinciderīscoincidissēs
3rd sg.coincidatcoincideretcoincideritcoincidisset
1st pl.coincidāmuscoinciderēmuscoinciderīmuscoincidissēmus
2nd pl.coincidātiscoinciderētiscoinciderītiscoincidissētis
3rd pl.coincidantcoinciderentcoinciderintcoincidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.coincidorcoincidēbarcoincidar
2nd sg.coincideris
coincidere
coincidēbāris
coincidēbāre
coincidēris
coincidēre
3rd sg.coinciditurcoincidēbāturcoincidētur
1st pl.coincidimurcoincidēbāmurcoincidēmur
2nd pl.coincidiminīcoincidēbāminīcoincidēminī
3rd pl.coincidunturcoincidēbanturcoincidentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.coincidarcoinciderer
2nd sg.coincidāris
coincidāre
coinciderēris
coinciderēre
3rd sg.coincidāturcoinciderētur
1st pl.coincidāmurcoinciderēmur
2nd pl.coincidāminīcoinciderēminī
3rd pl.coincidanturcoinciderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.coincidecoincidere
pres. 2nd pl.coinciditecoincidiminī
fut. 2nd sg.coinciditōcoinciditor
fut. 3rd sg.coinciditōcoinciditor
fut. 2nd pl.coinciditōte—
fut. 3rd pl.coinciduntōcoinciduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecoinciderecoincidī
perfect infinitivecoincidissecoincāsum esse
future infinitivecoincāsūrum essecoincāsum īrī
present participlecoincidēns—
perfect participle—coincāsus
coincīsa, coincīsā, coincīsae, coincīsam, coincīsārum, coincīsās, coincīse, coincīsī, coincīsīs, coincīsō, coincīsōrum, coincīsōs, coincīsum, coincīsus
future participlecoincāsūrus
coincīsūra, coincīsūrā, coincīsūrae, coincīsūram, coincīsūrārum, coincīsūrās, coincīsūre, coincīsūrī, coincīsūrīs, coincīsūrō, coincīsūrōrum, coincīsūrōs, coincīsūrum, coincīsūrus
coincidendus
coincidundus, coincidenda, coincidendā, coincidendae, coincidendam, coincidendārum, coincidendās, coincidende, coincidendīs, coincidendōrum, coincidendōs
gerundcoincidendī, coincidendō, coincidendumsupinecoincāsum, coincāsū

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincoincidō

Proto-Indo-European *h₁én Proto-Italic *en Proto-Italic *en- Latin in- Proto-Indo-European *ḱad- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *ḱádeti Proto-Italic *kadō Latin cadō Latin incidō Latin coincidō From con- + incidō.

Descendants
  • Catalancoincidir
  • Frenchcoïncider
  • Italiancoincidere
  • Occitancoïncidir
  • Portuguesecoincidir
  • Spanishcoincidir
  • Idokoincidarfrom Esperanto koincidi
  • Friuliancoincidi
  • Galiciancoincidir
  • Piedmontesecoincide

In English words that came into English from coincidō

  • coincidecoincidō
  • coincidentcoincidentem

Quick answers

What does coincidō mean in Latin?
coincidō, a verb, means “to coincide”.
What are the principal parts of coincidō?
coincidō, coincidere, coincidī, coincāsum (third conjugation).
How do you pronounce coincidō?
In classical Latin, [koˈɪŋ.kɪ.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koˈin̠ʲ.t͡ʃi.do].
Where does coincidō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin coincidō.