LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

praeiciō

praeiciō (present infinitive praeicere, perfect active praeiēcī, supine praeiectum)
Classical[prae̯ˈjɪ.ki.oː]Ecclesiastical[preˈjiː.t͡ʃi.o]
praeiaciō

Meaning

  1. to throw or cast up in front
  2. figurativelyto cast up, object, utter reproachfully

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praeiciōpraeiciēbampraeiciampraeiēcīpraeiēcerampraeiēcerō
2nd sg.praeicispraeiciēbāspraeiciēspraeiēcistīpraeiēcerāspraeiēceris
3rd sg.praeicitpraeiciēbatpraeicietpraeiēcitpraeiēceratpraeiēcerit
1st pl.praeicimuspraeiciēbāmuspraeiciēmuspraeiēcimuspraeiēcerāmuspraeiēcerimus
2nd pl.praeicitispraeiciēbātispraeiciētispraeiēcistispraeiēcerātispraeiēceritis
3rd pl.praeiciuntpraeiciēbantpraeicientpraeiēcērunt
praeiēcēre
praeiēcerantpraeiēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praeiciampraeicerempraeiēcerimpraeiēcissem
2nd sg.praeiciāspraeicerēspraeiēcerīspraeiēcissēs
3rd sg.praeiciatpraeiceretpraeiēceritpraeiēcisset
1st pl.praeiciāmuspraeicerēmuspraeiēcerīmuspraeiēcissēmus
2nd pl.praeiciātispraeicerētispraeiēcerītispraeiēcissētis
3rd pl.praeiciantpraeicerentpraeiēcerintpraeiēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praeiciorpraeiciēbarpraeiciar
2nd sg.praeiceris
praeicere
praeiciēbāris
praeiciēbāre
praeiciēris
praeiciēre
3rd sg.praeiciturpraeiciēbāturpraeiciētur
1st pl.praeicimurpraeiciēbāmurpraeiciēmur
2nd pl.praeiciminīpraeiciēbāminīpraeiciēminī
3rd pl.praeiciunturpraeiciēbanturpraeicientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praeiciarpraeicerer
2nd sg.praeiciāris
praeiciāre
praeicerēris
praeicerēre
3rd sg.praeiciāturpraeicerētur
1st pl.praeiciāmurpraeicerēmur
2nd pl.praeiciāminīpraeicerēminī
3rd pl.praeicianturpraeicerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praeicepraeicere
pres. 2nd pl.praeicitepraeiciminī
fut. 2nd sg.praeicitōpraeicitor
fut. 3rd sg.praeicitōpraeicitor
fut. 2nd pl.praeicitōte—
fut. 3rd pl.praeiciuntōpraeiciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraeicerepraeicī
perfect infinitivepraeiēcissepraeiectum esse
future infinitivepraeiectūrum essepraeiectum īrī
present participlepraeiciēns—
perfect participle—praeiectus
praeiecta, praeiectā, praeiectae, praeiectam, praeiectārum, praeiectās, praeiecte, praeiectī, praeiectīs, praeiectō, praeiectōrum, praeiectōs
future participlepraeiectūrus
praeiectūra, praeiectūrā, praeiectūrae, praeiectūram, praeiectūrārum, praeiectūrās, praeiectūre, praeiectūrī, praeiectūrīs, praeiectūrō, praeiectūrōrum, praeiectūrōs, praeiectūrum
praeiciendus
praeiciundus, praeicienda, praeiciendā, praeiciendae, praeiciendam, praeiciendārum, praeiciendās, praeiciende, praeiciendīs, praeiciendōrum, praeiciendōs
gerundpraeiciendī, praeiciendō, praeiciendumsupinepraeiectum, praeiectū

prae-ĭcĭo (prae-jăcĭo or praejĭcĭo, Fest. s. v. pone, p. 249 Müll.), jēci, jactum, 3, v. a.,
I. to cast or throw up in front (post-Aug.).
I. Lit.: moles, Col. 8, 17.—
II. Trop., to cast up, object, utter reproachfully: multis in contumeliam Graecorum praejactis probris, Dictys Cret. B. Troj. 2, 24.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraeiciō

Proto-Indo-European *(H)yeh₁- Proto-Indo-European *-kt Proto-Indo-European *(H)yéh₁kt ~ *(H)ih₁kéntder. Latin iaciō Latin praeiciō From prae- + iaciō (“throw, hurl”).

Quick answers

What does praeiciō mean in Latin?
praeiciō, a verb, means “to throw or cast up in front; to cast up, object, utter reproachfully”.
What are the principal parts of praeiciō?
praeiciō, praeicere, praeiēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce praeiciō?
In classical Latin, [prae̯ˈjɪ.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈjiː.t͡ʃi.o].
Where does praeiciō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praeiciō.