LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

accurrō

accurrō (present infinitive accurrere, perfect active accurrī or accucurrī, supine accursum)
Classical[akˈkʊr.roː]Ecclesiastical[akˈkur.ro]

Meaning

  1. to run or hasten (to help)
  2. to charge or rush (to attack)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.accurrōaccurrēbamaccurramaccurrī
accucurrī
accurreram
accucurreram
accurrerō
accucurrerō
2nd sg.accurrisaccurrēbāsaccurrēsaccurristī
accucurristī
accurrerās
accucurrerās
accurreris
accucurreris
3rd sg.accurritaccurrēbataccurretaccurrit
accucurrit
accurrerat
accucurrerat
accurrerit
accucurrerit
1st pl.accurrimusaccurrēbāmusaccurrēmusaccurrimus
accucurrimus
accurrerāmus
accucurrerāmus
accurrerimus
accucurrerimus
2nd pl.accurritisaccurrēbātisaccurrētisaccurristis
accucurristis
accurrerātis
accucurrerātis
accurreritis
accucurreritis
3rd pl.accurruntaccurrēbantaccurrentaccurrērunt
accurrēre, accucurrērunt, accucurrēre
accurrerant
accucurrerant
accurrerint
accucurrerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.accurramaccurreremaccurrerim
accucurrerim
accurrissem
accucurrissem
2nd sg.accurrāsaccurrerēsaccurrerīs
accucurrerīs
accurrissēs
accucurrissēs
3rd sg.accurrataccurreretaccurrerit
accucurrerit
accurrisset
accucurrisset
1st pl.accurrāmusaccurrerēmusaccurrerīmus
accucurrerīmus
accurrissēmus
accucurrissēmus
2nd pl.accurrātisaccurrerētisaccurrerītis
accucurrerītis
accurrissētis
accucurrissētis
3rd pl.accurrantaccurrerentaccurrerint
accucurrerint
accurrissent
accucurrissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.accurroraccurrēbaraccurrar
2nd sg.accurreris
accurrere
accurrēbāris
accurrēbāre
accurrēris
accurrēre
3rd sg.accurrituraccurrēbāturaccurrētur
1st pl.accurrimuraccurrēbāmuraccurrēmur
2nd pl.accurriminīaccurrēbāminīaccurrēminī
3rd pl.accurrunturaccurrēbanturaccurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.accurraraccurrerer
2nd sg.accurrāris
accurrāre
accurrerēris
accurrerēre
3rd sg.accurrāturaccurrerētur
1st pl.accurrāmuraccurrerēmur
2nd pl.accurrāminīaccurrerēminī
3rd pl.accurranturaccurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.accurreaccurrere
pres. 2nd pl.accurriteaccurriminī
fut. 2nd sg.accurritōaccurritor
fut. 3rd sg.accurritōaccurritor
fut. 2nd pl.accurritōte—
fut. 3rd pl.accurruntōaccurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaccurrereaccurrī
perfect infinitiveaccurrisse
accucurrisse
accursum esse
future infinitiveaccursūrum esseaccursum īrī
present participleaccurrēns—
perfect participle—accursus
accursa, accursā, accursae, accursam, accursārum, accursās, accurse, accursī, accursīs, accursō, accursōrum, accursōs
future participleaccursūrus
accursūra, accursūrā, accursūrae, accursūram, accursūrārum, accursūrās, accursūre, accursūrī, accursūrīs, accursūrō, accursūrōrum, accursūrōs, accursūrum
accurrendus
accurrundus, accurrenda, accurrendā, accurrendae, accurrendam, accurrendārum, accurrendās, accurrende, accurrendīs, accurrendōrum, accurrendōs
gerundaccurrendī, accurrendō, accurrendumsupineaccursum, accursū

ac-curro (adc.), cŭcurri and curri, cursum, 3, v. n.,
I. to run to a place, to come to by running, to hasten to.
I. Lit. constr. absol., with ad and in: expeditus facito ut sis, si inclamāro ut accurras, Cic. Att. 2, 20; 12, 18 (accucurrisse); 13, 48: cupide ad praetorem accurrit, Cic. Verr. 2, 5, 3; so Caes. B. G. 1, 22; ib. 3, 5; Sall. J. 106, 2: in Tusculanum, Cic. Att. 15, 3: ad gemitum collabentis, Tac. A. 2, 31: in castra, Caes. B. Alex. 53: in auxilium accucurrerunt, Suet. Calig. 58: ad visendum, id. Ner. 34: auxilio suis, Sall. J. 101, 10.—Impers.: accurritur ab universis, Tac. A. 1, 21.—
II. Trop., of ideas: istae imagines ita nobis dicto audientes sunt, ut simul atque velimus accurrant, come up, present themselves, Cic. Div. 2, 67, 138.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaccurrō

Proto-Indo-European *ḱers- Proto-Indo-European *-éti Proto-Indo-European *ḱr̥séti Proto-Italic *korzō Latin currō Latin accurrō From ad- + currō (“run”).

Descendants
  • Catalanacórrer
  • Frenchaccourir
  • Italianaccorrere
  • Portugueseacorrer
  • Spanishacorrer
  • Sicilianaccùrriri

Quick answers

What does accurrō mean in Latin?
accurrō, a verb, means “to run or hasten (to help); to charge or rush (to attack)”.
What are the principal parts of accurrō?
accurrō, accurrere, accurrī, accursum (third conjugation).
How do you pronounce accurrō?
In classical Latin, [akˈkʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [akˈkur.ro].
Where does accurrō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin accurrō.