verbthird conjugation
praecurrō
praecurrō (present infinitive praecurrere, perfect active praecurrī or praecucurrī, supine praecursum)
Classical[prae̯ˈkʊr.roː]Ecclesiastical[preˈkur.ro]
Meaning
- to run before
- to precede
- to surpass
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ante tempus currōpraecurrō -ere — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 22
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecurrō | praecurrēbam | praecurram | praecurrī praecucurrī | praecurreram praecucurreram | praecurrerō praecucurrerō |
| 2nd sg. | praecurris | praecurrēbās | praecurrēs | praecurristī praecucurristī | praecurrerās praecucurrerās | praecurreris praecucurreris |
| 3rd sg. | praecurrit | praecurrēbat | praecurret | praecurrit praecucurrit | praecurrerat praecucurrerat | praecurrerit praecucurrerit |
| 1st pl. | praecurrimus | praecurrēbāmus | praecurrēmus | praecurrimus praecucurrimus | praecurrerāmus praecucurrerāmus | praecurrerimus praecucurrerimus |
| 2nd pl. | praecurritis | praecurrēbātis | praecurrētis | praecurristis praecucurristis | praecurrerātis praecucurrerātis | praecurreritis praecucurreritis |
| 3rd pl. | praecurrunt | praecurrēbant | praecurrent | praecurrērunt praecurrēre, praecucurrērunt, praecucurrēre | praecurrerant praecucurrerant | praecurrerint praecucurrerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecurram | praecurrerem | praecurrerim praecucurrerim | praecurrissem praecucurrissem |
| 2nd sg. | praecurrās | praecurrerēs | praecurrerīs praecucurrerīs | praecurrissēs praecucurrissēs |
| 3rd sg. | praecurrat | praecurreret | praecurrerit praecucurrerit | praecurrisset praecucurrisset |
| 1st pl. | praecurrāmus | praecurrerēmus | praecurrerīmus praecucurrerīmus | praecurrissēmus praecucurrissēmus |
| 2nd pl. | praecurrātis | praecurrerētis | praecurrerītis praecucurrerītis | praecurrissētis praecucurrissētis |
| 3rd pl. | praecurrant | praecurrerent | praecurrerint praecucurrerint | praecurrissent praecucurrissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | praecurror | praecurrēbar | praecurrar |
| 2nd sg. | praecurreris praecurrere | praecurrēbāris praecurrēbāre | praecurrēris praecurrēre |
| 3rd sg. | praecurritur | praecurrēbātur | praecurrētur |
| 1st pl. | praecurrimur | praecurrēbāmur | praecurrēmur |
| 2nd pl. | praecurriminī | praecurrēbāminī | praecurrēminī |
| 3rd pl. | praecurruntur | praecurrēbantur | praecurrentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | praecurrar | praecurrerer |
| 2nd sg. | praecurrāris praecurrāre | praecurrerēris praecurrerēre |
| 3rd sg. | praecurrātur | praecurrerētur |
| 1st pl. | praecurrāmur | praecurrerēmur |
| 2nd pl. | praecurrāminī | praecurrerēminī |
| 3rd pl. | praecurrantur | praecurrerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | praecurre | praecurrere |
| pres. 2nd pl. | praecurrite | praecurriminī |
| fut. 2nd sg. | praecurritō | praecurritor |
| fut. 3rd sg. | praecurritō | praecurritor |
| fut. 2nd pl. | praecurritōte | — |
| fut. 3rd pl. | praecurruntō | praecurruntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | praecurrere | praecurrī |
| perfect infinitive | praecurrisse praecucurrisse | praecursum esse |
| future infinitive | praecursūrum esse | praecursum īrī |
| present participle | praecurrēns praecurrente, praecurrentem, praecurrentēs, praecurrentī, praecurrentia, praecurrentibus, praecurrentis, praecurrentīs, praecurrentium | — |
| perfect participle | — | praecursus praecursa, praecursā, praecursae, praecursam, praecursārum, praecursās, praecurse, praecursī, praecursīs, praecursō, praecursōrum, praecursōs |
| future participle | praecursūrus praecursūra, praecursūrā, praecursūrae, praecursūram, praecursūrārum, praecursūrās, praecursūre, praecursūrī, praecursūrīs, praecursūrō, praecursūrōrum, praecursūrōs, praecursūrum | praecurrendus praecurrundus, praecurrenda, praecurrendā, praecurrendae, praecurrendam, praecurrendārum, praecurrendās, praecurrende, praecurrendīs, praecurrendōrum, praecurrendōs |
gerundpraecurrendī, praecurrendō, praecurrendumsupinepraecursum, praecursū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- praecurrere aliquem (celeritate)
- to overtake and pass some one.
prae-curro, cŭcurri (curri, Liv. 8, 30, 13 Weissenb.), cursum, 3, v. n. and a.
I. , to run before, hasten on before, precede (class.; cf.: antecedo, antevenio).
I. Neutr.
A. Lit.:
eā ego huc praecucurri gratiā, ne, etc., Plaut. Merc. 1, 2, 110: propere praecucurrit, Ter. Hec. 3, 3, 11: praecucurrit index ad Persea, Liv. 40, 7, 7: praecurrunt equites, Caes. B. G. 6, 39: praecurrit ante omnes, id. B. C. 2, 34, 5: citius Petro, Vulg. Johan. 20, 4.—B. Trop., to go on before, precede; to surpass, excel:
eo fama jam praecucurrerat de proelio Dyrrhachino, Caes. B. C. 3, 80: ut certis rebus certa signa praecurrerent, precede, Cic. Div. 1, 52, 118; id. Ac. 1, 12, 45: alicui studio, id. Cat. 4, 9, 19; so, alicui, id. de Or. 3, 61, 230.—II. Act.
A. In gen., to hasten before a person or thing, to precede, go before, anticipate: illud praecurrere cogor, to combat in advance, * Lucr. 1, 371:
aliquem aetate, Cic. Or. 52, 176: ita praecurrit amicitia judicium, id. Lael. 17, 62: nec appetitus rationem praecurrant, id. Off. 1, 29, 102.—B. In partic., to surpass, excel in any quality:
aliquem, Q. Cic. Petit. Cons. 7, 28: aliquem nobilitate, Nep. Thras. 1, 3: aliquem judicio, Tac. Or. 22.—Hence, praecurrentĭa, ĭum, n. In rhetoric like antecedentia, things that go before, antecedents, Cic. de Or. 2, 39, 166: primordia rerum et quasi praecurrentia, id. Part. 2, 7.—* Part. perf.: praecursus, a, um, having preceded: rumore praecurso, Amm. 18, 2, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prae-currō cucurrī
(rarely currī), —, ere, to run before, hasten on before, precede: propere, T.: ad Persea, L.: ante omnīs, Cs.: Barros equis albis, i. e. surpass, H.—Fig., to go before, precede, anticipate: eo fama iam praecurrerat de proelio Dyrrhachino, Cs.: Isocratem aetate: ita praecurrit amicitia iudicium: ut certis rebus certa signa praecurrerent, precede.—To exceed, surpass, excel: mihi studio: eum nobilitate, N.
Origins
- Proto-Indo-European*per-
- Proto-Indo-European*preh₂-
- Proto-Indo-European*préh₂i?
- Proto-Italic*prai
- Proto-Italic*prai-
- Latinpraecurrō
Latin currō Latin praecurrō From prae- + currō.
Descendants
- Englishprecourse
- Englishprecurse
- Italianprecorrere
In English words that came into English from praecurrō
- precursorpraecursor
- forerunnerpraecursor
- precursorypraecursor
- precursepraecursum