LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

praecurrō

praecurrō (present infinitive praecurrere, perfect active praecurrī or praecucurrī, supine praecursum)
Classical[prae̯ˈkʊr.roː]Ecclesiastical[preˈkur.ro]

Meaning

  1. to run before
  2. to precede
  3. to surpass

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praecurrōpraecurrēbampraecurrampraecurrī
praecucurrī
praecurreram
praecucurreram
praecurrerō
praecucurrerō
2nd sg.praecurrispraecurrēbāspraecurrēspraecurristī
praecucurristī
praecurrerās
praecucurrerās
praecurreris
praecucurreris
3rd sg.praecurritpraecurrēbatpraecurretpraecurrit
praecucurrit
praecurrerat
praecucurrerat
praecurrerit
praecucurrerit
1st pl.praecurrimuspraecurrēbāmuspraecurrēmuspraecurrimus
praecucurrimus
praecurrerāmus
praecucurrerāmus
praecurrerimus
praecucurrerimus
2nd pl.praecurritispraecurrēbātispraecurrētispraecurristis
praecucurristis
praecurrerātis
praecucurrerātis
praecurreritis
praecucurreritis
3rd pl.praecurruntpraecurrēbantpraecurrentpraecurrērunt
praecurrēre, praecucurrērunt, praecucurrēre
praecurrerant
praecucurrerant
praecurrerint
praecucurrerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praecurrampraecurrerempraecurrerim
praecucurrerim
praecurrissem
praecucurrissem
2nd sg.praecurrāspraecurrerēspraecurrerīs
praecucurrerīs
praecurrissēs
praecucurrissēs
3rd sg.praecurratpraecurreretpraecurrerit
praecucurrerit
praecurrisset
praecucurrisset
1st pl.praecurrāmuspraecurrerēmuspraecurrerīmus
praecucurrerīmus
praecurrissēmus
praecucurrissēmus
2nd pl.praecurrātispraecurrerētispraecurrerītis
praecucurrerītis
praecurrissētis
praecucurrissētis
3rd pl.praecurrantpraecurrerentpraecurrerint
praecucurrerint
praecurrissent
praecucurrissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praecurrorpraecurrēbarpraecurrar
2nd sg.praecurreris
praecurrere
praecurrēbāris
praecurrēbāre
praecurrēris
praecurrēre
3rd sg.praecurriturpraecurrēbāturpraecurrētur
1st pl.praecurrimurpraecurrēbāmurpraecurrēmur
2nd pl.praecurriminīpraecurrēbāminīpraecurrēminī
3rd pl.praecurrunturpraecurrēbanturpraecurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praecurrarpraecurrerer
2nd sg.praecurrāris
praecurrāre
praecurrerēris
praecurrerēre
3rd sg.praecurrāturpraecurrerētur
1st pl.praecurrāmurpraecurrerēmur
2nd pl.praecurrāminīpraecurrerēminī
3rd pl.praecurranturpraecurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praecurrepraecurrere
pres. 2nd pl.praecurritepraecurriminī
fut. 2nd sg.praecurritōpraecurritor
fut. 3rd sg.praecurritōpraecurritor
fut. 2nd pl.praecurritōte—
fut. 3rd pl.praecurruntōpraecurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraecurrerepraecurrī
perfect infinitivepraecurrisse
praecucurrisse
praecursum esse
future infinitivepraecursūrum essepraecursum īrī
present participlepraecurrēns
praecurrente, praecurrentem, praecurrentēs, praecurrentī, praecurrentia, praecurrentibus, praecurrentis, praecurrentīs, praecurrentium
—
perfect participle—praecursus
praecursa, praecursā, praecursae, praecursam, praecursārum, praecursās, praecurse, praecursī, praecursīs, praecursō, praecursōrum, praecursōs
future participlepraecursūrus
praecursūra, praecursūrā, praecursūrae, praecursūram, praecursūrārum, praecursūrās, praecursūre, praecursūrī, praecursūrīs, praecursūrō, praecursūrōrum, praecursūrōs, praecursūrum
praecurrendus
praecurrundus, praecurrenda, praecurrendā, praecurrendae, praecurrendam, praecurrendārum, praecurrendās, praecurrende, praecurrendīs, praecurrendōrum, praecurrendōs
gerundpraecurrendī, praecurrendō, praecurrendumsupinepraecursum, praecursū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

praecurrere aliquem (celeritate)
to overtake and pass some one.

prae-curro, cŭcurri (curri, Liv. 8, 30, 13 Weissenb.), cursum, 3, v. n. and a.
I. , to run before, hasten on before, precede (class.; cf.: antecedo, antevenio).
I. Neutr.
A. Lit.: eā ego huc praecucurri gratiā, ne, etc., Plaut. Merc. 1, 2, 110: propere praecucurrit, Ter. Hec. 3, 3, 11: praecucurrit index ad Persea, Liv. 40, 7, 7: praecurrunt equites, Caes. B. G. 6, 39: praecurrit ante omnes, id. B. C. 2, 34, 5: citius Petro, Vulg. Johan. 20, 4.—
B. Trop., to go on before, precede; to surpass, excel: eo fama jam praecucurrerat de proelio Dyrrhachino, Caes. B. C. 3, 80: ut certis rebus certa signa praecurrerent, precede, Cic. Div. 1, 52, 118; id. Ac. 1, 12, 45: alicui studio, id. Cat. 4, 9, 19; so, alicui, id. de Or. 3, 61, 230.—
II. Act.
A. In gen., to hasten before a person or thing, to precede, go before, anticipate: illud praecurrere cogor, to combat in advance, * Lucr. 1, 371: aliquem aetate, Cic. Or. 52, 176: ita praecurrit amicitia judicium, id. Lael. 17, 62: nec appetitus rationem praecurrant, id. Off. 1, 29, 102.—
B. In partic., to surpass, excel in any quality: aliquem, Q. Cic. Petit. Cons. 7, 28: aliquem nobilitate, Nep. Thras. 1, 3: aliquem judicio, Tac. Or. 22.—Hence, praecurrentĭa, ĭum, n. In rhetoric like antecedentia, things that go before, antecedents, Cic. de Or. 2, 39, 166: primordia rerum et quasi praecurrentia, id. Part. 2, 7.—* Part. perf.: praecursus, a, um, having preceded: rumore praecurso, Amm. 18, 2, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraecurrō

Latin currō Latin praecurrō From prae- + currō.

Descendants
  • Englishprecourse
  • Englishprecurse
  • Italianprecorrere

In English words that came into English from praecurrō

  • precursorpraecursor
  • forerunnerpraecursor
  • precursorypraecursor
  • precursepraecursum

Quick answers

What does praecurrō mean in Latin?
praecurrō, a verb, means “to run before; to precede; to surpass”.
What are the principal parts of praecurrō?
praecurrō, praecurrere, praecurrī, praecursum (third conjugation).
How do you pronounce praecurrō?
In classical Latin, [prae̯ˈkʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈkur.ro].
Where does praecurrō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praecurrō.
Which English words come from praecurrō?
English words that go back to Latin praecurrō include precurse, precursor, forerunner and precursory.