LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

discurrō

discurrō (present infinitive discurrere, perfect active discurrī, supine discursum)
Classical[dɪsˈkʊr.roː]Ecclesiastical[disˈkur.ro]

Meaning

  1. to run about, in different directions, or to and fro; to roam, wander
    Nōn discurris nec locōrum mūtātiōnibus inquiētārīs. Aegrī animī ista iactātiō est.[Seneca to Lucilius:] You neither run about nor distract yourself by changing places. Such agitation is [a sign] of a troubled mind.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.2.1

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.discurrōdiscurrēbamdiscurramdiscurrīdiscurreramdiscurrerō
2nd sg.discurrisdiscurrēbāsdiscurrēsdiscurristīdiscurrerāsdiscurreris
3rd sg.discurritdiscurrēbatdiscurretdiscurritdiscurreratdiscurrerit
1st pl.discurrimusdiscurrēbāmusdiscurrēmusdiscurrimusdiscurrerāmusdiscurrerimus
2nd pl.discurritisdiscurrēbātisdiscurrētisdiscurristisdiscurrerātisdiscurreritis
3rd pl.discurruntdiscurrēbantdiscurrentdiscurrērunt
discurrēre
discurrerantdiscurrerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.discurramdiscurreremdiscurrerimdiscurrissem
2nd sg.discurrāsdiscurrerēsdiscurrerīsdiscurrissēs
3rd sg.discurratdiscurreretdiscurreritdiscurrisset
1st pl.discurrāmusdiscurrerēmusdiscurrerīmusdiscurrissēmus
2nd pl.discurrātisdiscurrerētisdiscurrerītisdiscurrissētis
3rd pl.discurrantdiscurrerentdiscurrerintdiscurrissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.discurrordiscurrēbardiscurrar
2nd sg.discurreris
discurrere
discurrēbāris
discurrēbāre
discurrēris
discurrēre
3rd sg.discurriturdiscurrēbāturdiscurrētur
1st pl.discurrimurdiscurrēbāmurdiscurrēmur
2nd pl.discurriminīdiscurrēbāminīdiscurrēminī
3rd pl.discurrunturdiscurrēbanturdiscurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.discurrardiscurrerer
2nd sg.discurrāris
discurrāre
discurrerēris
discurrerēre
3rd sg.discurrāturdiscurrerētur
1st pl.discurrāmurdiscurrerēmur
2nd pl.discurrāminīdiscurrerēminī
3rd pl.discurranturdiscurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.discurrediscurrere
pres. 2nd pl.discurritediscurriminī
fut. 2nd sg.discurritōdiscurritor
fut. 3rd sg.discurritōdiscurritor
fut. 2nd pl.discurritōte—
fut. 3rd pl.discurruntōdiscurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivediscurrerediscurrī
perfect infinitivediscurrissediscursum esse
future infinitivediscursūrum essediscursum īrī
present participlediscurrēns—
perfect participle—discursus
future participlediscursūrus
discursūra, discursūrā, discursūrae, discursūram, discursūrārum, discursūrās, discursūre, discursūrī, discursūrīs, discursūrō, discursūrōrum, discursūrōs, discursūrum
discurrendus
discurrundus, discurrenda, discurrendā, discurrendae, discurrendam, discurrendārum, discurrendās, discurrende, discurrendīs, discurrendōrum, discurrendōs
gerunddiscurrendī, discurrendō, discurrendumsupinediscursum, discursū

dis-curro, curri and cucurri (
I. perf. discucurri, Liv. 25, 25, 9; Sen. Contr. 4, 2; Suet. Calig. 32: discurrisse, Curt. 4, 15, 5; oftener curri, Liv. 34, 37; 3, 7, 32; Sen. Ep. 90, 36; Curt. 4, 15, 10 al.), cursum, 3, v. n.
I. To run different ways, to run to and fro, run about (not freq. till after the Aug. per.; in Cic not at all): in muris armata civitas, * Caes. B. C. 3, 105, 3: deus in montibus altis, Ov. F. 2, 285: plebs pileata tota Urbe, Suet. Ner. 57: circa deum delubra, Liv. 26, 9; cf.: circa vias, id. 25, 9: per omnes silvas, Ov. M. 14, 419; cf.: per ambitum lacus, Suet. Claud. 21; and: per Baianum sinum equis, id. Calig. 19: more victorum cum palma discucurrit, id. ib. 32 et saep.—Designating the term. ad quem: ad portas, Liv. 25, 37; Verg. A. 12, 577: ad arma, Liv. 5, 36: ad praedam, Curt. 4, 15: ad officia, Petr. 114: ad rapiendas virgines, Liv. 1, 9 et saep.: in latera, Front. Strat. 2, 3, 10; cf.: a media in utramque partem, Quint. 2, 4, 15.—Pass. impers.: ilicet in muros tota discurritur urbe, Verg. A. 11, 468: in tribus ad suffragium ferendum, Liv. 25, 2: ab caede ad diripiendam urbem, id. 27, 16 al.— In the pass., with a homogeneous subject: discursis magnis itineribus, Amm. 29, 5.—
B. Of inanimate and abstract subjects: discurrentes maculae in gemma, Plin. 37, 1, 3, § 5; 13, 21, 37, § 117: catenae circa latera, id. 33, 3, 12, § 40 al.: (Nilus) diversa ruens septem discurrit in ora, Verg. G. 4, 291; Plin. 11, 37, 69, § 182: fama tota urbe discurrit, Curt. 4, 1: mens discurret utroque, Ov. R. Am. 443.—
II. Transf., to traverse, run through or over, hasten through (post-class.): latius arva, Avien. Descr. Orb. 516: Gallias, Amm. 15, 5, 4: tramite aliquo discurso, id. 16, 2, 10: discursis itineribus magnis, id. 29, 5, 17.—
III. Trop., like Gr. διελθεῖν, to speak at length of a thing, to discourse of (post-class.): super quo nunc pauca discurram, Amm. 17, 4 (cf. in this sense the Romance discorrere, discourir, and v. 2, discursus, II.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latindiscurrō

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *ḱers- Proto-Indo-European *-éti Proto-Indo-European *ḱr̥séti Proto-Italic *korzō Latin currō Latin discurrō From dis- + currō.

Descendants
  • Catalandiscórrer
  • Frenchdiscourir
  • Italiandiscorrere
  • Portuguesediscorrer
  • Spanishdiscurrir
  • Spanishdescorrer
  • Asturianescurrir
  • Asturiandescurrir
  • Emiliandscårrer
  • Galiciandiscorrer

In English words that came into English from discurrō

  • discoursediscursus
  • discursivediscursus
  • discursiondiscursiō
  • discursusdiscursus

Quick answers

What does discurrō mean in Latin?
discurrō, a verb, means “to run about, in different directions, or to and fro; to roam, wander”.
What are the principal parts of discurrō?
discurrō, discurrere, discurrī, discursum (third conjugation).
How do you pronounce discurrō?
In classical Latin, [dɪsˈkʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [disˈkur.ro].
Where does discurrō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin discurrō.
Which English words come from discurrō?
English words that go back to Latin discurrō include discourse, discursive, discursion and discursus.