verbthird conjugation
discurrō
discurrō (present infinitive discurrere, perfect active discurrī, supine discursum)
Classical[dɪsˈkʊr.roː]Ecclesiastical[disˈkur.ro]
Meaning
- to run about, in different directions, or to and fro; to roam, wander
Nōn discurris nec locōrum mūtātiōnibus inquiētārīs. Aegrī animī ista iactātiō est.
[Seneca to Lucilius:] You neither run about nor distract yourself by changing places. Such agitation is [a sign] of a troubled mind.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.2.1
Latīnē defined in Latin in our graded readers
hūc illūc currōdiscurrō -ere — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 13
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discurrō | discurrēbam | discurram | discurrī | discurreram | discurrerō |
| 2nd sg. | discurris | discurrēbās | discurrēs | discurristī | discurrerās | discurreris |
| 3rd sg. | discurrit | discurrēbat | discurret | discurrit | discurrerat | discurrerit |
| 1st pl. | discurrimus | discurrēbāmus | discurrēmus | discurrimus | discurrerāmus | discurrerimus |
| 2nd pl. | discurritis | discurrēbātis | discurrētis | discurristis | discurrerātis | discurreritis |
| 3rd pl. | discurrunt | discurrēbant | discurrent | discurrērunt discurrēre | discurrerant | discurrerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discurram | discurrerem | discurrerim | discurrissem |
| 2nd sg. | discurrās | discurrerēs | discurrerīs | discurrissēs |
| 3rd sg. | discurrat | discurreret | discurrerit | discurrisset |
| 1st pl. | discurrāmus | discurrerēmus | discurrerīmus | discurrissēmus |
| 2nd pl. | discurrātis | discurrerētis | discurrerītis | discurrissētis |
| 3rd pl. | discurrant | discurrerent | discurrerint | discurrissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | discurror | discurrēbar | discurrar |
| 2nd sg. | discurreris discurrere | discurrēbāris discurrēbāre | discurrēris discurrēre |
| 3rd sg. | discurritur | discurrēbātur | discurrētur |
| 1st pl. | discurrimur | discurrēbāmur | discurrēmur |
| 2nd pl. | discurriminī | discurrēbāminī | discurrēminī |
| 3rd pl. | discurruntur | discurrēbantur | discurrentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | discurrar | discurrerer |
| 2nd sg. | discurrāris discurrāre | discurrerēris discurrerēre |
| 3rd sg. | discurrātur | discurrerētur |
| 1st pl. | discurrāmur | discurrerēmur |
| 2nd pl. | discurrāminī | discurrerēminī |
| 3rd pl. | discurrantur | discurrerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | discurre | discurrere |
| pres. 2nd pl. | discurrite | discurriminī |
| fut. 2nd sg. | discurritō | discurritor |
| fut. 3rd sg. | discurritō | discurritor |
| fut. 2nd pl. | discurritōte | — |
| fut. 3rd pl. | discurruntō | discurruntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | discurrere | discurrī |
| perfect infinitive | discurrisse | discursum esse |
| future infinitive | discursūrum esse | discursum īrī |
| present participle | discurrēns | — |
| perfect participle | — | discursus |
| future participle | discursūrus discursūra, discursūrā, discursūrae, discursūram, discursūrārum, discursūrās, discursūre, discursūrī, discursūrīs, discursūrō, discursūrōrum, discursūrōs, discursūrum | discurrendus discurrundus, discurrenda, discurrendā, discurrendae, discurrendam, discurrendārum, discurrendās, discurrende, discurrendīs, discurrendōrum, discurrendōs |
gerunddiscurrendī, discurrendō, discurrendumsupinediscursum, discursū
dis-curro, curri and cucurri (
I. perf. discucurri, Liv. 25, 25, 9; Sen. Contr. 4, 2; Suet. Calig. 32:
discurrisse, Curt. 4, 15, 5; oftener curri, Liv. 34, 37; 3, 7, 32; Sen. Ep. 90, 36; Curt. 4, 15, 10 al.), cursum, 3, v. n. I. To run different ways, to run to and fro, run about (not freq. till after the Aug. per.; in Cic not at all): in muris armata civitas, * Caes. B. C. 3, 105, 3:
deus in montibus altis, Ov. F. 2, 285: plebs pileata tota Urbe, Suet. Ner. 57: circa deum delubra, Liv. 26, 9; cf.: circa vias, id. 25, 9: per omnes silvas, Ov. M. 14, 419; cf.: per ambitum lacus, Suet. Claud. 21; and: per Baianum sinum equis, id. Calig. 19: more victorum cum palma discucurrit, id. ib. 32 et saep.—Designating the term. ad quem: ad portas, Liv. 25, 37; Verg. A. 12, 577: ad arma, Liv. 5, 36: ad praedam, Curt. 4, 15: ad officia, Petr. 114: ad rapiendas virgines, Liv. 1, 9 et saep.: in latera, Front. Strat. 2, 3, 10; cf.: a media in utramque partem, Quint. 2, 4, 15.—Pass. impers.: ilicet in muros tota discurritur urbe, Verg. A. 11, 468: in tribus ad suffragium ferendum, Liv. 25, 2: ab caede ad diripiendam urbem, id. 27, 16 al.— In the pass., with a homogeneous subject: discursis magnis itineribus, Amm. 29, 5.—B. Of inanimate and abstract subjects:
discurrentes maculae in gemma, Plin. 37, 1, 3, § 5; 13, 21, 37, § 117: catenae circa latera, id. 33, 3, 12, § 40 al.: (Nilus) diversa ruens septem discurrit in ora, Verg. G. 4, 291; Plin. 11, 37, 69, § 182: fama tota urbe discurrit, Curt. 4, 1: mens discurret utroque, Ov. R. Am. 443.—II. Transf., to traverse, run through or over, hasten through (post-class.):
latius arva, Avien. Descr. Orb. 516: Gallias, Amm. 15, 5, 4: tramite aliquo discurso, id. 16, 2, 10: discursis itineribus magnis, id. 29, 5, 17.—III. Trop., like Gr. διελθεῖν, to speak at length of a thing, to discourse of (post-class.):
super quo nunc pauca discurram, Amm. 17, 4 (cf. in this sense the Romance discorrere, discourir, and v. 2, discursus, II.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dis-currō currī and cucurrī, cursus, ere,
to run different ways, run to and fro, run about, wander, roam: in muris armata civitas, Cs.: deus in montibus altis, O.: circa vias, L.: per omnīs silvas, O.: Olli discurrēre pares, V.: ad rapiendas virgines, L.: in muros discurritur, V.: ad suffragium ferendum, L.: praedatum Romam, L.: (Nilus) septem discurrit in ora, V.: fama totā urbe discurrit, Cu.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindiscurrō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *ḱers- Proto-Indo-European *-éti Proto-Indo-European *ḱr̥séti Proto-Italic *korzō Latin currō Latin discurrō From dis- + currō.
Descendants
- Catalandiscórrer
- Frenchdiscourir
- Italiandiscorrere
- Portuguesediscorrer
- Spanishdiscurrir
- Spanishdescorrer
- Asturianescurrir
- Asturiandescurrir
- Emiliandscårrer
- Galiciandiscorrer
In English words that came into English from discurrō
- discoursediscursus
- discursivediscursus
- discursiondiscursiō
- discursusdiscursus