LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

intercurrō

intercurrō (present infinitive intercurrere, perfect active intercurrī or intercucurrī, supine intercursum)
Classical[ɪn.tɛrˈkʊr.roː]Ecclesiastical[in.terˈkur.ro]

Meaning

  1. to run between, or along with
  2. to mingle with

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.intercurrōintercurrēbamintercurramintercurrī
intercucurrī
intercurreram
intercucurreram
intercurrerō
intercucurrerō
2nd sg.intercurrisintercurrēbāsintercurrēsintercurristī
intercucurristī
intercurrerās
intercucurrerās
intercurreris
intercucurreris
3rd sg.intercurritintercurrēbatintercurretintercurrit
intercucurrit
intercurrerat
intercucurrerat
intercurrerit
intercucurrerit
1st pl.intercurrimusintercurrēbāmusintercurrēmusintercurrimus
intercucurrimus
intercurrerāmus
intercucurrerāmus
intercurrerimus
intercucurrerimus
2nd pl.intercurritisintercurrēbātisintercurrētisintercurristis
intercucurristis
intercurrerātis
intercucurrerātis
intercurreritis
intercucurreritis
3rd pl.intercurruntintercurrēbantintercurrentintercurrērunt
intercurrēre, intercucurrērunt, intercucurrēre
intercurrerant
intercucurrerant
intercurrerint
intercucurrerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.intercurramintercurreremintercurrerim
intercucurrerim
intercurrissem
intercucurrissem
2nd sg.intercurrāsintercurrerēsintercurrerīs
intercucurrerīs
intercurrissēs
intercucurrissēs
3rd sg.intercurratintercurreretintercurrerit
intercucurrerit
intercurrisset
intercucurrisset
1st pl.intercurrāmusintercurrerēmusintercurrerīmus
intercucurrerīmus
intercurrissēmus
intercucurrissēmus
2nd pl.intercurrātisintercurrerētisintercurrerītis
intercucurrerītis
intercurrissētis
intercucurrissētis
3rd pl.intercurrantintercurrerentintercurrerint
intercucurrerint
intercurrissent
intercucurrissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.intercurrorintercurrēbarintercurrar
2nd sg.intercurreris
intercurrere
intercurrēbāris
intercurrēbāre
intercurrēris
intercurrēre
3rd sg.intercurriturintercurrēbāturintercurrētur
1st pl.intercurrimurintercurrēbāmurintercurrēmur
2nd pl.intercurriminīintercurrēbāminīintercurrēminī
3rd pl.intercurrunturintercurrēbanturintercurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.intercurrarintercurrerer
2nd sg.intercurrāris
intercurrāre
intercurrerēris
intercurrerēre
3rd sg.intercurrāturintercurrerētur
1st pl.intercurrāmurintercurrerēmur
2nd pl.intercurrāminīintercurrerēminī
3rd pl.intercurranturintercurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.intercurreintercurrere
pres. 2nd pl.intercurriteintercurriminī
fut. 2nd sg.intercurritōintercurritor
fut. 3rd sg.intercurritōintercurritor
fut. 2nd pl.intercurritōte—
fut. 3rd pl.intercurruntōintercurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveintercurrereintercurrī
perfect infinitiveintercurrisse
intercucurrisse
intercursum esse
future infinitiveintercursūrum esseintercursum īrī
present participleintercurrēns—
perfect participle—intercursus
intercursa, intercursā, intercursae, intercursam, intercursārum, intercursās, intercurse, intercursī, intercursīs, intercursō, intercursōrum, intercursōs
future participleintercursūrus
intercursūra, intercursūrā, intercursūrae, intercursūram, intercursūrārum, intercursūrās, intercursūre, intercursūrī, intercursūrīs, intercursūrō, intercursūrōrum, intercursūrōs, intercursūrum
intercurrendus
intercurrundus, intercurrenda, intercurrendā, intercurrendae, intercurrendam, intercurrendārum, intercurrendās, intercurrende, intercurrendīs, intercurrendōrum, intercurrendōs
gerundintercurrendī, intercurrendō, intercurrendumsupineintercursum, intercursū

inter-curro, curri, rsum, 3, v. n. and a.
I. (tmesis in Lucr. 5, 1374: inter plaga currere).
I. Neutr., to run between.
A. Lit.
1. In gen.: latitudine intercurrentis freti, Plin. 3, 11, 16, § 100.—
2. In partic., to hasten in the meantime anywhere: indicto delectu in diem certam, ipse interim Veios intercurrit, Liv. 5, 19, 4.—
B. Trop.
1. To run along with, mingle with, be among: intercurrit quaedam distantia formis, Lucr. 2, 373: his laboriosis exercitationibus dolor intercurrit, Cic. Tusc. 2, 15, 36: alterum genus intercurrit nonnumquam, etc., Auct. Her. 1, 8, 12: gemma candida intercurrentibus sanguineis venis, Plin. 37, 10, 59, § 162: quibusdam intercurrit umbra, a dark vein, id. 37, 5, 18, § 67.—
2. To step between, to intercede: pugnatur acerrime: qui intercurrerent, misimus tres principes civitatis, Cic. Phil. 8, 6, 17.—
II. Act., to run through, traverse (late Lat.; for percurrebat is the true reading, Liv. 44, 2, 12): intercurso spatio maris, Amm. 15, 10, 26.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latinintercurrō

Latin inter- Latin curro Latin intercurrō From inter- + curro.

Quick answers

What does intercurrō mean in Latin?
intercurrō, a verb, means “to run between, or along with; to mingle with”.
What are the principal parts of intercurrō?
intercurrō, intercurrere, intercurrī, intercursum (third conjugation).
How do you pronounce intercurrō?
In classical Latin, [ɪn.tɛrˈkʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.terˈkur.ro].
Where does intercurrō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin intercurrō.