verbthird conjugation
intercurrō
intercurrō (present infinitive intercurrere, perfect active intercurrī or intercucurrī, supine intercursum)
Classical[ɪn.tɛrˈkʊr.roː]Ecclesiastical[in.terˈkur.ro]
Meaning
- to run between, or along with
- to mingle with
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | intercurrō | intercurrēbam | intercurram | intercurrī intercucurrī | intercurreram intercucurreram | intercurrerō intercucurrerō |
| 2nd sg. | intercurris | intercurrēbās | intercurrēs | intercurristī intercucurristī | intercurrerās intercucurrerās | intercurreris intercucurreris |
| 3rd sg. | intercurrit | intercurrēbat | intercurret | intercurrit intercucurrit | intercurrerat intercucurrerat | intercurrerit intercucurrerit |
| 1st pl. | intercurrimus | intercurrēbāmus | intercurrēmus | intercurrimus intercucurrimus | intercurrerāmus intercucurrerāmus | intercurrerimus intercucurrerimus |
| 2nd pl. | intercurritis | intercurrēbātis | intercurrētis | intercurristis intercucurristis | intercurrerātis intercucurrerātis | intercurreritis intercucurreritis |
| 3rd pl. | intercurrunt | intercurrēbant | intercurrent | intercurrērunt intercurrēre, intercucurrērunt, intercucurrēre | intercurrerant intercucurrerant | intercurrerint intercucurrerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | intercurram | intercurrerem | intercurrerim intercucurrerim | intercurrissem intercucurrissem |
| 2nd sg. | intercurrās | intercurrerēs | intercurrerīs intercucurrerīs | intercurrissēs intercucurrissēs |
| 3rd sg. | intercurrat | intercurreret | intercurrerit intercucurrerit | intercurrisset intercucurrisset |
| 1st pl. | intercurrāmus | intercurrerēmus | intercurrerīmus intercucurrerīmus | intercurrissēmus intercucurrissēmus |
| 2nd pl. | intercurrātis | intercurrerētis | intercurrerītis intercucurrerītis | intercurrissētis intercucurrissētis |
| 3rd pl. | intercurrant | intercurrerent | intercurrerint intercucurrerint | intercurrissent intercucurrissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | intercurror | intercurrēbar | intercurrar |
| 2nd sg. | intercurreris intercurrere | intercurrēbāris intercurrēbāre | intercurrēris intercurrēre |
| 3rd sg. | intercurritur | intercurrēbātur | intercurrētur |
| 1st pl. | intercurrimur | intercurrēbāmur | intercurrēmur |
| 2nd pl. | intercurriminī | intercurrēbāminī | intercurrēminī |
| 3rd pl. | intercurruntur | intercurrēbantur | intercurrentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | intercurrar | intercurrerer |
| 2nd sg. | intercurrāris intercurrāre | intercurrerēris intercurrerēre |
| 3rd sg. | intercurrātur | intercurrerētur |
| 1st pl. | intercurrāmur | intercurrerēmur |
| 2nd pl. | intercurrāminī | intercurrerēminī |
| 3rd pl. | intercurrantur | intercurrerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | intercurre | intercurrere |
| pres. 2nd pl. | intercurrite | intercurriminī |
| fut. 2nd sg. | intercurritō | intercurritor |
| fut. 3rd sg. | intercurritō | intercurritor |
| fut. 2nd pl. | intercurritōte | — |
| fut. 3rd pl. | intercurruntō | intercurruntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | intercurrere | intercurrī |
| perfect infinitive | intercurrisse intercucurrisse | intercursum esse |
| future infinitive | intercursūrum esse | intercursum īrī |
| present participle | intercurrēns | — |
| perfect participle | — | intercursus intercursa, intercursā, intercursae, intercursam, intercursārum, intercursās, intercurse, intercursī, intercursīs, intercursō, intercursōrum, intercursōs |
| future participle | intercursūrus intercursūra, intercursūrā, intercursūrae, intercursūram, intercursūrārum, intercursūrās, intercursūre, intercursūrī, intercursūrīs, intercursūrō, intercursūrōrum, intercursūrōs, intercursūrum | intercurrendus intercurrundus, intercurrenda, intercurrendā, intercurrendae, intercurrendam, intercurrendārum, intercurrendās, intercurrende, intercurrendīs, intercurrendōrum, intercurrendōs |
gerundintercurrendī, intercurrendō, intercurrendumsupineintercursum, intercursū
inter-curro, curri, rsum, 3, v. n. and a.
I. (tmesis in Lucr. 5, 1374: inter plaga currere).
I. Neutr., to run between.
A. Lit.
1. In gen.:
latitudine intercurrentis freti, Plin. 3, 11, 16, § 100.— 2. In partic., to hasten in the meantime anywhere:
indicto delectu in diem certam, ipse interim Veios intercurrit, Liv. 5, 19, 4.— B. Trop.
1. To run along with, mingle with, be among:
intercurrit quaedam distantia formis, Lucr. 2, 373: his laboriosis exercitationibus dolor intercurrit, Cic. Tusc. 2, 15, 36: alterum genus intercurrit nonnumquam, etc., Auct. Her. 1, 8, 12: gemma candida intercurrentibus sanguineis venis, Plin. 37, 10, 59, § 162: quibusdam intercurrit umbra, a dark vein, id. 37, 5, 18, § 67.— 2. To step between, to intercede:
pugnatur acerrime: qui intercurrerent, misimus tres principes civitatis, Cic. Phil. 8, 6, 17.— II. Act., to run through, traverse (late Lat.;
for percurrebat is the true reading, Liv. 44, 2, 12): intercurso spatio maris, Amm. 15, 10, 26.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inter-currō currī, cursus, ere,
to run between, intervene, mediate: qui intercurrerent, misimus trīs principes civitatis.—Of time, to hasten meanwhile: ipse interim Veios intercurrit, L.—Fig., t<*> mingle, be associated: his laboriosis exercitationibus dolor intercurrit.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latinintercurrō
Latin inter- Latin curro Latin intercurrō From inter- + curro.