LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

occurrō

occurrō (present infinitive occurrere, perfect active occurrī, supine occursum)
Classical[ɔkˈkʊr.roː]Ecclesiastical[okˈkur.ro]
№ 677 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to run into; to go to meet
  2. to charge, rush to attack
  3. to meet, go to, come to
  4. to resist, oppose, counterattack
  5. figurativelyto answer, reply, especially in objection
  6. figurativelyto present oneself, suggest oneself, appear, occur, especially to the mind
  7. figurativelyto reach, attain

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.occurrōoccurrēbamoccurramoccurrīoccurreramoccurrerō
2nd sg.occurrisoccurrēbāsoccurrēsoccurristīoccurrerāsoccurreris
3rd sg.occurritoccurrēbatoccurretoccurritoccurreratoccurrerit
1st pl.occurrimusoccurrēbāmusoccurrēmusoccurrimusoccurrerāmusoccurrerimus
2nd pl.occurritisoccurrēbātisoccurrētisoccurristisoccurrerātisoccurreritis
3rd pl.occurruntoccurrēbantoccurrentoccurrērunt
occurrēre
occurrerantoccurrerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.occurramoccurreremoccurrerimoccurrissem
2nd sg.occurrāsoccurrerēsoccurrerīsoccurrissēs
3rd sg.occurratoccurreretoccurreritoccurrisset
1st pl.occurrāmusoccurrerēmusoccurrerīmusoccurrissēmus
2nd pl.occurrātisoccurrerētisoccurrerītisoccurrissētis
3rd pl.occurrantoccurrerentoccurrerintoccurrissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.occurroroccurrēbaroccurrar
2nd sg.occurreris
occurrere
occurrēbāris
occurrēbāre
occurrēris
occurrēre
3rd sg.occurrituroccurrēbāturoccurrētur
1st pl.occurrimuroccurrēbāmuroccurrēmur
2nd pl.occurriminīoccurrēbāminīoccurrēminī
3rd pl.occurrunturoccurrēbanturoccurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.occurraroccurrerer
2nd sg.occurrāris
occurrāre
occurrerēris
occurrerēre
3rd sg.occurrāturoccurrerētur
1st pl.occurrāmuroccurrerēmur
2nd pl.occurrāminīoccurrerēminī
3rd pl.occurranturoccurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.occurreoccurrere
pres. 2nd pl.occurriteoccurriminī
fut. 2nd sg.occurritōoccurritor
fut. 3rd sg.occurritōoccurritor
fut. 2nd pl.occurritōte—
fut. 3rd pl.occurruntōoccurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveoccurrereoccurrī
perfect infinitiveoccurrisseoccursum esse
future infinitiveoccursūrum esseoccursum īrī
present participleoccurrēns—
perfect participle—occursus
future participleoccursūrus
occursūra, occursūrā, occursūrae, occursūram, occursūrārum, occursūrās, occursūre, occursūrī, occursūrīs, occursūrō, occursūrōrum, occursūrōs, occursūrum
occurrendus
occurrundus, occurrenda, occurrendā, occurrendae, occurrendam, occurrendārum, occurrendās, occurrende, occurrendīs, occurrendōrum, occurrendōs
gerundoccurrendī, occurrendō, occurrendumsupineoccursum, occursū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

adversis hostibus occurrere
to attack the enemy in the front.

oc-curro (obc-), curri, rarely cucurri (Plaut. Merc. 1, 2, 88; Phaedr. 3, 7, 2), cursum, 3 (archaic
I. perf. occecurri, like memordi, peposci, Aelius Tubero ap. Gell. 7, 9, 11), v. n., to run up to, run to meet; to go or come up to, to go or come to meet, to meet (class.; syn. obvenio).
I. Lit.
1. In gen.: ilico Occucurri atque interpello, Plaut. Merc. 1, 2, 88: Caesari venienti, Caes. B. G. 3, 79: obviam alicui, to go to meet, Plaut. Ep. 2, 2, 30: amicis, Hor. S. 1, 4, 135; Suet. Calig. 4.—Impers.: occurritur (sc. mihi), Cic. Att. 2, 22, 3.—
2. In partic., to go against, rush upon, attack an enemy: duabus Fabianis legionibus occurrit, Caes. B. C. 1, 40: armatis, id. ib. 2, 27: telis occurrere, Verg. A. 11, 808: obvius adversoque occurrit, id. ib. 10, 734.—
B. Transf.
1. To come to, meet, fall in with any thing: quibuscumque signis occurrerat, se aggregabat, Caes. B. G. 4, 26: tot vatibus, Juv. 1, 18.—
2. To go or come to any place.
(a). With dat.: concilio, Liv. 31, 29. —
(b). With ad: legati ad id concilium occurrerunt, Liv. 31, 29.—
(g). With in and acc.: in aliam civitatem occurrere, Cic. Verr. 2, 3, 27, § 67.—
3. Of situation.
(a). To stand or lie opposite to: apud Elegiam occurrit ei (Euphrati) Taurus mons, Plin. 5, 24, 20, § 84.—
(b). To lie in the way of, meet as an obstacle: in asperis locis silex saepe impenetrabilis ferro occurrebat, Liv. 36, 25, 4.—
II. Trop.
A. To obviate or seek to obviate, to meet, resist, oppose, counteract: omnibus ejus consiliis occurri atque obstiti, Cic. Cat. 3, 7, 16: illi rationi, id. Fat. 18, 41: malevolentiae hominum, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 11, 2.—
2. To cure or attempt to cure; to relieve, remedy: venienti occurrite morbo, Pers. 3, 64: exspectationi, Cic. Clu. 23, 63: rei sapientiā occurrere, id. Fam. 4, 5, 6; Nep. Pelop. 1, 1.—
B. To meet with words, i. e. to answer, reply, object: ut si dicenti, Quem video? ita occurras, ego, Quint. 1, 5, 36: Venus, Val. Fl. 7, 222.—Impers. pass.: occurretur enim, sicut occursum est, Cic. Ac. 2, 14, 44: occurritur autem nobis, et quidem a doctis et eruditis, etc., id. Off. 2, 2, 6.—
C. To offer or present itself, suggest itself, appear, occur: tu occurrebas dignus eo munere, Cic. Sen. 1, 2: nec tamen mihi quicquam occurrit cur, etc., id. Tusc. 1, 21, 49; 1, 22, 51: Atheniensium classis demersae et exercitus deleti occurrebant, Liv. 25, 24, 12; cf.: ea cum universa occurrerent animo, id. 25, 24, 12, § 14: oculis ejus tot paludes occurrerent, Col. 2, 2: oras ad Eurum sequentibus nihil memorabile occurrit, Mel. 3, 9, 3: animo, presents itself to his mind, occurs to him, Cic. de Or. 2, 24, 104; cf.: ea quae occurrant, id. ib. 2, 54, 221: una defensio occurrit, quod muneribus tuis obniti non debui, Tac. A. 14, 53: cogitationi, quonam modo, etc., Plin. 29, 1, 1, § 2: neque vos paeon, aut herous ille conturbet: ipsi occurrent orationi, will present themselves, Cic. de Or. 3, 49, 191: haec tenenda sunt oratori: saepe enim occurrunt, often occur, id. Or. 32, 115: quodcumque in mentem veniat, aut quodcumque occurrat, id. Fin. 4, 17, 47: ne quid honestum occurreret, Tac. Agr. 2.— With inf.: occurrit et aliqua dicere de magicis (herbis), it seems proper, Plin. 24, 17, 99, § 156.—
D. To reach, attain (eccl. Lat.): donec occurramus in unitatem fidei, Vulg. Eph. 4, 13: si quo modo occurram ad resurrectionem, id. Phil. 3, 11.

Origins

From ob- (“towards; against”) + currō (“to run”).

Descendants
  • Catalanocórrer
  • Englishoccur
  • Italianoccorrere
  • Portugueseocorrer
  • Spanishocurrir
  • Asturianalcurrir
  • Asturianacurrir
  • Asturianocurrir
  • Galicianocorrer
  • Istriotacòri

Quick answers

What does occurrō mean in Latin?
occurrō, a verb, means “to run into; to go to meet; to charge, rush to attack”.
What are the principal parts of occurrō?
occurrō, occurrere, occurrī, occursum (third conjugation).
How do you pronounce occurrō?
In classical Latin, [ɔkˈkʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [okˈkur.ro].