LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

excurrō

excurrō (present infinitive excurrere, perfect active excurrī or excucurrī, supine excursum)
Classical[ɛkˈskʊr.roː]Ecclesiastical[ekˈskur.ro]

Meaning

  1. to run out
  2. to sally forth
  3. to project, extend

In the readers how our graded readers gloss it

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.excurrōexcurrēbamexcurramexcurrī
excucurrī
excurreram
excucurreram
excurrerō
excucurrerō
2nd sg.excurrisexcurrēbāsexcurrēsexcurristī
excucurristī
excurrerās
excucurrerās
excurreris
excucurreris
3rd sg.excurritexcurrēbatexcurretexcurrit
excucurrit
excurrerat
excucurrerat
excurrerit
excucurrerit
1st pl.excurrimusexcurrēbāmusexcurrēmusexcurrimus
excucurrimus
excurrerāmus
excucurrerāmus
excurrerimus
excucurrerimus
2nd pl.excurritisexcurrēbātisexcurrētisexcurristis
excucurristis
excurrerātis
excucurrerātis
excurreritis
excucurreritis
3rd pl.excurruntexcurrēbantexcurrentexcurrērunt
excurrēre, excucurrērunt, excucurrēre
excurrerant
excucurrerant
excurrerint
excucurrerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.excurramexcurreremexcurrerim
excucurrerim
excurrissem
excucurrissem
2nd sg.excurrāsexcurrerēsexcurrerīs
excucurrerīs
excurrissēs
excucurrissēs
3rd sg.excurratexcurreretexcurrerit
excucurrerit
excurrisset
excucurrisset
1st pl.excurrāmusexcurrerēmusexcurrerīmus
excucurrerīmus
excurrissēmus
excucurrissēmus
2nd pl.excurrātisexcurrerētisexcurrerītis
excucurrerītis
excurrissētis
excucurrissētis
3rd pl.excurrantexcurrerentexcurrerint
excucurrerint
excurrissent
excucurrissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.excurrorexcurrēbarexcurrar
2nd sg.excurreris
excurrere
excurrēbāris
excurrēbāre
excurrēris
excurrēre
3rd sg.excurriturexcurrēbāturexcurrētur
1st pl.excurrimurexcurrēbāmurexcurrēmur
2nd pl.excurriminīexcurrēbāminīexcurrēminī
3rd pl.excurrunturexcurrēbanturexcurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.excurrarexcurrerer
2nd sg.excurrāris
excurrāre
excurrerēris
excurrerēre
3rd sg.excurrāturexcurrerētur
1st pl.excurrāmurexcurrerēmur
2nd pl.excurrāminīexcurrerēminī
3rd pl.excurranturexcurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.excurreexcurrere
pres. 2nd pl.excurriteexcurriminī
fut. 2nd sg.excurritōexcurritor
fut. 3rd sg.excurritōexcurritor
fut. 2nd pl.excurritōte—
fut. 3rd pl.excurruntōexcurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveexcurrereexcurrī
perfect infinitiveexcurrisse
excucurrisse
excursum esse
future infinitiveexcursūrum esseexcursum īrī
present participleexcurrēns—
perfect participle—excursus
excursa, excursā, excursae, excursam, excursārum, excursās, excurse, excursī, excursīs, excursō, excursōrum, excursōs
future participleexcursūrus
excursūra, excursūrā, excursūrae, excursūram, excursūrārum, excursūrās, excursūre, excursūrī, excursūrīs, excursūrō, excursūrōrum, excursūrōs, excursūrum
excurrendus
excurrundus, excurrenda, excurrendā, excurrendae, excurrendam, excurrendārum, excurrendās, excurrende, excurrendīs, excurrendōrum, excurrendōs
gerundexcurrendī, excurrendō, excurrendumsupineexcursum, excursū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

rus excurrere
to make a pleasure-trip into the country.
paeninsula in mare excurrit, procurrit
a peninsula projects into the sea.

ex-curro, cŭcurri (Plaut. Most. 2, 1, 12; Liv. 1, 15 et saep.;
I. less freq. curri, Liv. 25, 30), cursum, 3, v. n. and a.
I. Neut., to run out or forth, to hasten forwards.
A. Lit.: cum se excucurrisse illuc frustra sciverit, Plaut. Bacch. 2, 3, 125: excurrat aliquis, qui hoc tantum mali filio suo nuntiet, Cic. Verr. 2, 1, 26, § 67: mandavi utrique eorum, ut ante ad me excurrerent, ut tibi obviam prodire possem, id. Fam. 3, 7, 4: excurristi a Neapoli, Caes. ap. Prisc. p. 901 P.: dum panes et cetera in navem parantur, excurro in Pompeianum, make an excursion, Cic. Att. 10, 15, 4; so of a long journey: in Graeciam, id. ib. 14, 16, 3; of eagerness in applauding a speaker: proni atque succincti ad omnem clausulam non exsurgunt modo, verum etiam excurrunt, Quint. 2, 2, 12: in crucem, to go to destruction, go to the devil, Plaut. Most. 2, 1, 12: ad hominem Dei, Vulg. 4 Reg. 4, 22.—
b. In partic., milit. t. t., to sally forth, to make an excursion or irruption: sine signis omnibus portis, Liv. 29, 34, 11: in fines Romanos excucurrerunt populandi magis quam justi more belli, id. 1, 15, 1 Drak. N. cr.: Carthago excurrere ex Africa videbatur, Cic. Agr. 2, 32, 87: excursurus cum valida manu fuerat, Just. 13, 5.—
2. Transf., of inanim. or abstr. things.
a. In gen., to go forth, issue forth: fons ex summo montis cacumine excurrens, Curt. 3, 1, 3; Pall. Nov. 15, 1: nec recisis qui a lateribus excurrant pampinis, shoot forth, Plin. 17, 23, 35, § 212: quorum animi spretis corporibus evolant atque excurrunt foras, Cic. Div. 1, 50, 114.—
b. In partic.
(a). Of localities, to run out, project, extend: ab intimo sinu paeninsula excurrit, Liv. 26, 42, 8: Sicania tribus excurrit in aequora linguis, Ov. M. 13, 724: promontorium in altum, Liv. 32, 23, 10 Drak.: dorsum montis in Persidem, Curt. 5, 3: promontorium per Creticum mare, Plin. 5, 5, 5, § 32.—
(b). In specifications of measure, to be over and above, to exceed (late Lat.; cf. Krebs, Antibarb. p. 435): decem (auri pondo) et quod excurrit, and something over, Dig. 16, 3, 26: viginti et quod excurrit annorum pax, of twenty years and upwards, Veg. Mil. 1, 28. —
B. Trop., to run or spread out, to extend, display itself: campus, in quo excurrere virtus posset, Cic. Mur. 8, 18: quid est, cur insistere orationem malint quam cum sententia pariter excurrere? qs. to keep pace with, id. Or. 51, 170: ne oratio excurrat longius, to run out to too great length, be prolix, id. de Or. 3, 49, 190: extra ordinem excurrens tractatio, Quint. 4, 3, 14: paeone dochmioque, quorum prior in quatuor, secundus in quinque (syllabas) excurrit, id. 9, 4, 79: praecoces germinationes, Plin. 17, 2, 2, § 16: in hos quoque studiorum secessus excurrit, qs. makes excursions, Quint. 10, 5, 16: in pericula, Sen. Ben. 2, 34 fin.: quia in hoc tempus excurrit donationis eventus, quo, extends, Dig. 24, 1, 10: quaedam (in periodo) quasi decurtata ... productiora alia et quasi immoderatius excurrentia, running out, stretched out (the figure being taken from places which run out or project, v. above), Cic. Or. 53, 178.—
(b). To run out, end, terminate, of verses: in quatuor syllabas, Quint. 9, 4, 79.—
II. Act. (very rare).
A. To run through a place; trop.: prope jam excurso spatio, Ter. Ad. 5, 4, 6; cf. Lachm. ad Lucr. p. 210.—
B. To pass over, omit something in speaking: a quo multa improbe sed venuste dicta, ne modum excedam, excurro, Sen. Contr. 5, 34 med., p. 374 Bip.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  2. Proto-Italic*eks
  3. Latinexcurrō

Latin ex- Latin currō Latin excurrō From ex- + currō.

Balkano-Romance
  • Romanianscure
  • Romanianscurge
Gallo-Romance
  • Catalanescórrer
  • Occitanescórrer
Ibero-Romance
  • Portugueseescorrer
  • Spanishescurrirfrom Old Spanish escorrer
  • Asturianescorrer
  • Galicianescorrer
Borrowings
  • Englishexcur
  • Englishexcurse
Italo-Romance
  • Italianscorrere
  • Sicilianscùrriri
Rhaeto-Romance
  • Friulianscori
Gallo-Italic
  • Piedmontesescore

Quick answers

What does excurrō mean in Latin?
excurrō, a verb, means “to run out; to sally forth; to project, extend”.
What are the principal parts of excurrō?
excurrō, excurrere, excurrī, excursum (third conjugation).
How do you pronounce excurrō?
In classical Latin, [ɛkˈskʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ekˈskur.ro].
Where does excurrō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin excurrō.