LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no perfect or supine stems

circumcurrō

circumcurrō (present infinitive circumcurrere)
Classical[kɪr.kʊŋˈkʊr.roː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kuŋˈkur.ro]

Meaning

  1. to run around

Conjugation conjugation 3 perfect

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.circumcurrōcircumcurrēbamcircumcurram———
2nd sg.circumcurriscircumcurrēbāscircumcurrēs———
3rd sg.circumcurritcircumcurrēbatcircumcurret———
1st pl.circumcurrimuscircumcurrēbāmuscircumcurrēmus———
2nd pl.circumcurritiscircumcurrēbātiscircumcurrētis———
3rd pl.circumcurruntcircumcurrēbantcircumcurrent———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.circumcurramcircumcurrerem——
2nd sg.circumcurrāscircumcurrerēs——
3rd sg.circumcurratcircumcurreret——
1st pl.circumcurrāmuscircumcurrerēmus——
2nd pl.circumcurrātiscircumcurrerētis——
3rd pl.circumcurrantcircumcurrerent——
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.circumcurrorcircumcurrēbarcircumcurrar
2nd sg.circumcurreris
circumcurrere
circumcurrēbāris
circumcurrēbāre
circumcurrēris
circumcurrēre
3rd sg.circumcurriturcircumcurrēbāturcircumcurrētur
1st pl.circumcurrimurcircumcurrēbāmurcircumcurrēmur
2nd pl.circumcurriminīcircumcurrēbāminīcircumcurrēminī
3rd pl.circumcurrunturcircumcurrēbanturcircumcurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.circumcurrarcircumcurrerer
2nd sg.circumcurrāris
circumcurrāre
circumcurrerēris
circumcurrerēre
3rd sg.circumcurrāturcircumcurrerētur
1st pl.circumcurrāmurcircumcurrerēmur
2nd pl.circumcurrāminīcircumcurrerēminī
3rd pl.circumcurranturcircumcurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.circumcurrecircumcurrere
pres. 2nd pl.circumcurritecircumcurriminī
fut. 2nd sg.circumcurritōcircumcurritor
fut. 3rd sg.circumcurritōcircumcurritor
fut. 2nd pl.circumcurritōte—
fut. 3rd pl.circumcurruntōcircumcurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecircumcurrerecircumcurrī
present participlecircumcurrēns—
future participle—circumcurrendus
circumcurrundus, circumcurrenda, circumcurrendā, circumcurrendae, circumcurrendam, circumcurrendārum, circumcurrendās, circumcurrende, circumcurrendīs, circumcurrendōrum, circumcurrendōs
gerundcircumcurrendī, circumcurrendō, circumcurrendum

circum-curro, ĕre, v. n.,
I. to run round or about (not ante-Aug.), Vitr. 4, 6: circumcurrens linea, the periphery, Quint. 1, 10, 41.—*
II. Trop.: eam artem (rhetoricen) circumcurrentem vocaverunt. quod in omni materiā diceret, universal, Quint. 2, 21, 7.

Origins

Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Latin currō Latin circumcurrō From circum- (“circum-”) + currō (“to run”).

Quick answers

What does circumcurrō mean in Latin?
circumcurrō, a verb, means “to run around”.
What are the principal parts of circumcurrō?
circumcurrō, circumcurrere (third conjugation, no perfect or supine stems).
How do you pronounce circumcurrō?
In classical Latin, [kɪr.kʊŋˈkʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃir.kuŋˈkur.ro].