verbthird conjugation
succurrō
succurrō (present infinitive succurrere, perfect active succurrī, supine succursum)
Classical[sʊkˈkʊr.roː]Ecclesiastical[sukˈkur.ro]
Meaning
- with dativeto help, aid, succor
Potesne mihi succurrere, quaeso?
Can you help me please?This place is where the deads delight in helping the livings.
Hic locus est ubi mortui gaudent succurrere vivis - with dativeto run to help, to run to the aid of, hasten to assist
prōvolat in medium, et magnā ‘succurrite!’ vōce
Metellus rushes into [their] midst, and with a loud voice exclaims: “Make haste to help! It is no help to cry.” (The Temple of Vesta afire, Lucius Caecilius Metellus (consul 251 BC) addresses the Vestal Virgins.)8 CE, Ovidius, Fasti 6.443–444Succurrit inimicus illi Vorenus et laboranti subvenit.
Vorenus, [though] hostile to this man, rushes to [his] aid and helpes the one in peril.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 5.44 - to run beneath, go under; to undergo
- to come to mind
Latīnē defined in Latin in our graded readers
auxiliō veniōsuccurrō -ere — in Metamorphoses I, ch. 13
auxilium ferō, subveniōsuccurrō -ere — in Aeneis, ch. 4
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | succurrō | succurrēbam | succurram | succurrī | succurreram | succurrerō |
| 2nd sg. | succurris | succurrēbās | succurrēs | succurristī | succurrerās | succurreris |
| 3rd sg. | succurrit | succurrēbat | succurret | succurrit | succurrerat | succurrerit |
| 1st pl. | succurrimus | succurrēbāmus | succurrēmus | succurrimus | succurrerāmus | succurrerimus |
| 2nd pl. | succurritis | succurrēbātis | succurrētis | succurristis | succurrerātis | succurreritis |
| 3rd pl. | succurrunt | succurrēbant | succurrent | succurrērunt succurrēre | succurrerant | succurrerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | succurram | succurrerem | succurrerim | succurrissem |
| 2nd sg. | succurrās | succurrerēs | succurrerīs | succurrissēs |
| 3rd sg. | succurrat | succurreret | succurrerit | succurrisset |
| 1st pl. | succurrāmus | succurrerēmus | succurrerīmus | succurrissēmus |
| 2nd pl. | succurrātis | succurrerētis | succurrerītis | succurrissētis |
| 3rd pl. | succurrant | succurrerent | succurrerint | succurrissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | succurror | succurrēbar | succurrar |
| 2nd sg. | succurreris succurrere | succurrēbāris succurrēbāre | succurrēris succurrēre |
| 3rd sg. | succurritur | succurrēbātur | succurrētur |
| 1st pl. | succurrimur | succurrēbāmur | succurrēmur |
| 2nd pl. | succurriminī | succurrēbāminī | succurrēminī |
| 3rd pl. | succurruntur | succurrēbantur | succurrentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | succurrar | succurrerer |
| 2nd sg. | succurrāris succurrāre | succurrerēris succurrerēre |
| 3rd sg. | succurrātur | succurrerētur |
| 1st pl. | succurrāmur | succurrerēmur |
| 2nd pl. | succurrāminī | succurrerēminī |
| 3rd pl. | succurrantur | succurrerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | succurre | succurrere |
| pres. 2nd pl. | succurrite | succurriminī |
| fut. 2nd sg. | succurritō | succurritor |
| fut. 3rd sg. | succurritō | succurritor |
| fut. 2nd pl. | succurritōte | — |
| fut. 3rd pl. | succurruntō | succurruntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | succurrere | succurrī |
| perfect infinitive | succurrisse | succursum esse |
| future infinitive | succursūrum esse | succursum īrī |
| present participle | succurrēns | — |
| perfect participle | — | succursus |
| future participle | succursūrus succursūra, succursūrā, succursūrae, succursūram, succursūrārum, succursūrās, succursūre, succursūrī, succursūrīs, succursūrō, succursūrōrum, succursūrōs, succursūrum | succurrendus succurrundus, succurrenda, succurrendā, succurrendae, succurrendam, succurrendārum, succurrendās, succurrende, succurrendīs, succurrendōrum, succurrendōs |
gerundsuccurrendī, succurrendō, succurrendumsupinesuccursum, succursū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- illud succurrit mihi
- an idea strikes me.
suc-curro (subc-), curri, cursum, 3, v. n.,
I. to run under.
I. Lit.
A. In gen.: tempore eodem aliud nequeat succurrere lunae Corpus, * Lucr. 5, 763; cf.: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, runs, i. e. lies under or behind, Varr. L. L. 5, § 48 Müll.—
B. In partic., to run or hasten to the aid or assistance of one; to help, aid, assist, succor (the predom. and class, signif.;
syn.: subvenio, adjuvo, sublevo): ut laborantibus succurrat, Cic. de Or. 1, 37, 169: saluti fortunisque communibus, id. Rab. Perd. 1, 3: succurrit illi Varenus et laboranti subvenit, Caes. B. G. 5, 44: laborantibus, id. B. C. 2, 6; Sall. C. 60, 4: afflictis semper, Nep. Att. 11: suis cedentibus auxilio, Caes. B. G. 7, 80: domino, Cic. Mil. 10, 29: oppido, Auct. B. Afr. 5, 1.—2. Of things, to be useful for, good against:
tantis malis, Caes. B. C. 3, 70. — Esp., of medicines: cannabis succurrit alvo jumentorum, helps, relieves, Plin. 20, 23, 97, § 259: strangulationibus (crethmos), id. 26, 15, 90, § 158: venenis fungorum (nitrum), id. 31, 10, 46, § 119: dum succurrere humanis erroribus cupiunt, ipsi se in errores maximos induxerunt, Lact. 1, 3, 8.—Impers. pass.: se confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur, Caes. B. C. 3, 80; 3, 52; Liv. 3, 58; Cels. 8, 4; Plin. 23, 1, 27, § 56; Quint. 10, 7, 2: paratae lites: succurrendum'st, Ter. Ad. 5, 3, 6.—II. Trop. *
A. In gen.:
licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo, I will encounter and undergo them, Cic. Rosc. Am. 11, 31.—B. In partic., to come into the mind, occur to one (class.; esp. freq. after the Aug. period;
syn. subit): ut quidque succurrit, libet scribere, Cic. Att. 14, 1, 2: illud etiam mihi succurrebat, grave esse, etc., id. fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 6: alicui, Liv. 6, 12; Quint. 3, 4, 6; 8, 3, 81 et saep.: succurrit versus ille Homericus, etc., Aug. ap. Suet. Tib. 21 fin.—Impers.: non succurrit tibi, quamdiu circum Bactra haereas, Curt. 7, 8, 21: neque cuiquam facile succurrat, Suet. Tit. 10.—With inf.: et illud annotare succurrit, unum omnino, etc., Plin. 7, 48, 49, § 157: mirari succurrit, id. 17, 1, 1, § 1; 34, 18, 51, § 171.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
succurrō (sub-c-) currī, cursus, ere,
to run under, run to help, hasten to the aid of, help, aid, assist, succor: laborantibus: adflictis semper, N.: confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur, Cs.: Paratae lites: succurrendumst, T.—To heal, cure, remedy, relieve: infamiae communi: hic tantis malis haec subsidia succurrebant, quo minus, etc., Cs.: cuius adversae fortunae velit succursum, L.—Fig., to run to meet: licet undique omnes mihi terrores impendeant, succurram atque subibo, will encounter (them).—To come to mind, occur, suggest itself: ut quidque succurrit, libet scribere: non dubito, legentibus illud quoque succursurum, quod, etc., L.: Sed mihi succurrit, numen non esse severum, O.
Origins
- Proto-Indo-European*upó
- Proto-Italic*supo
- Latinsuccurrō
Latin sub- Latin currō Latin succurrō From sub- + currō.
Descendants
- Catalansocórrer
- Englishsuccor
- Frenchsecourir
- Italiansoccorrere
- Occitansecórrer
- Occitansocórrer
- Portuguesesocorrer
- Spanishsocorrer
- Friuliansocori
- Galiciansocorrer
In English words that came into English from succurrō
- succoursuccursus