LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

succurrō

succurrō (present infinitive succurrere, perfect active succurrī, supine succursum)
Classical[sʊkˈkʊr.roː]Ecclesiastical[sukˈkur.ro]

Meaning

  1. with dativeto help, aid, succor
    Potesne mihi succurrere, quaeso?Can you help me please?
    This place is where the deads delight in helping the livings.Hic locus est ubi mortui gaudent succurrere vivis
  2. with dativeto run to help, to run to the aid of, hasten to assist
    prōvolat in medium, et magnā ‘succurrite!’ vōceMetellus rushes into [their] midst, and with a loud voice exclaims: “Make haste to help! It is no help to cry.” (The Temple of Vesta afire, Lucius Caecilius Metellus (consul 251 BC) addresses the Vestal Virgins.)8 CE, Ovidius, Fasti 6.443–444
    Succurrit inimicus illi Vorenus et laboranti subvenit.Vorenus, [though] hostile to this man, rushes to [his] aid and helpes the one in peril.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 5.44
  3. to run beneath, go under; to undergo
  4. to come to mind

Latīnē defined in Latin in our graded readers

auxilium ferō, subveniō
succurrō -ere — in Aeneis, ch. 4

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.succurrōsuccurrēbamsuccurramsuccurrīsuccurreramsuccurrerō
2nd sg.succurrissuccurrēbāssuccurrēssuccurristīsuccurrerāssuccurreris
3rd sg.succurritsuccurrēbatsuccurretsuccurritsuccurreratsuccurrerit
1st pl.succurrimussuccurrēbāmussuccurrēmussuccurrimussuccurrerāmussuccurrerimus
2nd pl.succurritissuccurrēbātissuccurrētissuccurristissuccurrerātissuccurreritis
3rd pl.succurruntsuccurrēbantsuccurrentsuccurrērunt
succurrēre
succurrerantsuccurrerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.succurramsuccurreremsuccurrerimsuccurrissem
2nd sg.succurrāssuccurrerēssuccurrerīssuccurrissēs
3rd sg.succurratsuccurreretsuccurreritsuccurrisset
1st pl.succurrāmussuccurrerēmussuccurrerīmussuccurrissēmus
2nd pl.succurrātissuccurrerētissuccurrerītissuccurrissētis
3rd pl.succurrantsuccurrerentsuccurrerintsuccurrissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.succurrorsuccurrēbarsuccurrar
2nd sg.succurreris
succurrere
succurrēbāris
succurrēbāre
succurrēris
succurrēre
3rd sg.succurritursuccurrēbātursuccurrētur
1st pl.succurrimursuccurrēbāmursuccurrēmur
2nd pl.succurriminīsuccurrēbāminīsuccurrēminī
3rd pl.succurruntursuccurrēbantursuccurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.succurrarsuccurrerer
2nd sg.succurrāris
succurrāre
succurrerēris
succurrerēre
3rd sg.succurrātursuccurrerētur
1st pl.succurrāmursuccurrerēmur
2nd pl.succurrāminīsuccurrerēminī
3rd pl.succurrantursuccurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.succurresuccurrere
pres. 2nd pl.succurritesuccurriminī
fut. 2nd sg.succurritōsuccurritor
fut. 3rd sg.succurritōsuccurritor
fut. 2nd pl.succurritōte—
fut. 3rd pl.succurruntōsuccurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesuccurreresuccurrī
perfect infinitivesuccurrissesuccursum esse
future infinitivesuccursūrum essesuccursum īrī
present participlesuccurrēns—
perfect participle—succursus
future participlesuccursūrus
succursūra, succursūrā, succursūrae, succursūram, succursūrārum, succursūrās, succursūre, succursūrī, succursūrīs, succursūrō, succursūrōrum, succursūrōs, succursūrum
succurrendus
succurrundus, succurrenda, succurrendā, succurrendae, succurrendam, succurrendārum, succurrendās, succurrende, succurrendīs, succurrendōrum, succurrendōs
gerundsuccurrendī, succurrendō, succurrendumsupinesuccursum, succursū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

illud succurrit mihi
an idea strikes me.

suc-curro (subc-), curri, cursum, 3, v. n.,
I. to run under.
I. Lit.
A. In gen.: tempore eodem aliud nequeat succurrere lunae Corpus, * Lucr. 5, 763; cf.: pagus Succusanus, quod succurrit Carinis, runs, i. e. lies under or behind, Varr. L. L. 5, § 48 Müll.—
B. In partic., to run or hasten to the aid or assistance of one; to help, aid, assist, succor (the predom. and class, signif.; syn.: subvenio, adjuvo, sublevo): ut laborantibus succurrat, Cic. de Or. 1, 37, 169: saluti fortunisque communibus, id. Rab. Perd. 1, 3: succurrit illi Varenus et laboranti subvenit, Caes. B. G. 5, 44: laborantibus, id. B. C. 2, 6; Sall. C. 60, 4: afflictis semper, Nep. Att. 11: suis cedentibus auxilio, Caes. B. G. 7, 80: domino, Cic. Mil. 10, 29: oppido, Auct. B. Afr. 5, 1.—
2. Of things, to be useful for, good against: tantis malis, Caes. B. C. 3, 70. — Esp., of medicines: cannabis succurrit alvo jumentorum, helps, relieves, Plin. 20, 23, 97, § 259: strangulationibus (crethmos), id. 26, 15, 90, § 158: venenis fungorum (nitrum), id. 31, 10, 46, § 119: dum succurrere humanis erroribus cupiunt, ipsi se in errores maximos induxerunt, Lact. 1, 3, 8.—Impers. pass.: se confidere munitionibus oppidi, si celeriter succurratur, Caes. B. C. 3, 80; 3, 52; Liv. 3, 58; Cels. 8, 4; Plin. 23, 1, 27, § 56; Quint. 10, 7, 2: paratae lites: succurrendum'st, Ter. Ad. 5, 3, 6.—
II. Trop. *
A. In gen.: licet undique omnes in me terrores periculaque impendeant omnia, succurram atque subibo, I will encounter and undergo them, Cic. Rosc. Am. 11, 31.—
B. In partic., to come into the mind, occur to one (class.; esp. freq. after the Aug. period; syn. subit): ut quidque succurrit, libet scribere, Cic. Att. 14, 1, 2: illud etiam mihi succurrebat, grave esse, etc., id. fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 6: alicui, Liv. 6, 12; Quint. 3, 4, 6; 8, 3, 81 et saep.: succurrit versus ille Homericus, etc., Aug. ap. Suet. Tib. 21 fin.—Impers.: non succurrit tibi, quamdiu circum Bactra haereas, Curt. 7, 8, 21: neque cuiquam facile succurrat, Suet. Tit. 10.—With inf.: et illud annotare succurrit, unum omnino, etc., Plin. 7, 48, 49, § 157: mirari succurrit, id. 17, 1, 1, § 1; 34, 18, 51, § 171.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsuccurrō

Latin sub- Latin currō Latin succurrō From sub- + currō.

Descendants
  • Catalansocórrer
  • Englishsuccor
  • Frenchsecourir
  • Italiansoccorrere
  • Occitansecórrer
  • Occitansocórrer
  • Portuguesesocorrer
  • Spanishsocorrer
  • Friuliansocori
  • Galiciansocorrer

In English words that came into English from succurrō

  • succoursuccursus

Quick answers

What does succurrō mean in Latin?
succurrō, a verb, means “to help, aid, succor; to run to help, to run to the aid of, hasten to assist; to run beneath, go under”.
What are the principal parts of succurrō?
succurrō, succurrere, succurrī, succursum (third conjugation).
How do you pronounce succurrō?
In classical Latin, [sʊkˈkʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [sukˈkur.ro].
Where does succurrō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin succurrō.