LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

incurrō

incurrō (present infinitive incurrere, perfect active incurrī or incucurrī, supine incursum)
Classical[ɪŋˈkʊr.roː]Ecclesiastical[iŋˈkur.ro]

Meaning

  1. transitiveto run into or towards
  2. transitiveto attack, invade
  3. intransitiveto happen (to), befall, occur, to incur
  4. intransitiveto fall

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.incurrōincurrēbamincurramincurrī
incucurrī
incurreram
incucurreram
incurrerō
incucurrerō
2nd sg.incurrisincurrēbāsincurrēsincurristī
incucurristī
incurrerās
incucurrerās
incurreris
incucurreris
3rd sg.incurritincurrēbatincurretincurrit
incucurrit
incurrerat
incucurrerat
incurrerit
incucurrerit
1st pl.incurrimusincurrēbāmusincurrēmusincurrimus
incucurrimus
incurrerāmus
incucurrerāmus
incurrerimus
incucurrerimus
2nd pl.incurritisincurrēbātisincurrētisincurristis
incucurristis
incurrerātis
incucurrerātis
incurreritis
incucurreritis
3rd pl.incurruntincurrēbantincurrentincurrērunt
incurrēre, incucurrērunt, incucurrēre
incurrerant
incucurrerant
incurrerint
incucurrerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.incurramincurreremincurrerim
incucurrerim
incurrissem
incucurrissem
2nd sg.incurrāsincurrerēsincurrerīs
incucurrerīs
incurrissēs
incucurrissēs
3rd sg.incurratincurreretincurrerit
incucurrerit
incurrisset
incucurrisset
1st pl.incurrāmusincurrerēmusincurrerīmus
incucurrerīmus
incurrissēmus
incucurrissēmus
2nd pl.incurrātisincurrerētisincurrerītis
incucurrerītis
incurrissētis
incucurrissētis
3rd pl.incurrantincurrerentincurrerint
incucurrerint
incurrissent
incucurrissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.incurrorincurrēbarincurrar
2nd sg.incurreris
incurrere
incurrēbāris
incurrēbāre
incurrēris
incurrēre
3rd sg.incurriturincurrēbāturincurrētur
1st pl.incurrimurincurrēbāmurincurrēmur
2nd pl.incurriminīincurrēbāminīincurrēminī
3rd pl.incurrunturincurrēbanturincurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.incurrarincurrerer
2nd sg.incurrāris
incurrāre
incurrerēris
incurrerēre
3rd sg.incurrāturincurrerētur
1st pl.incurrāmurincurrerēmur
2nd pl.incurrāminīincurrerēminī
3rd pl.incurranturincurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.incurreincurrere
pres. 2nd pl.incurriteincurriminī
fut. 2nd sg.incurritōincurritor
fut. 3rd sg.incurritōincurritor
fut. 2nd pl.incurritōte—
fut. 3rd pl.incurruntōincurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincurrereincurrī
perfect infinitiveincurrisse
incucurrisse
incursum esse
future infinitiveincursūrum esseincursum īrī
present participleincurrēns—
perfect participle—incursus
incursa, incursā, incursae, incursam, incursārum, incursās, incurse, incursī, incursīs, incursō, incursōrum, incursōs
future participleincursūrus
incursūra, incursūrā, incursūrae, incursūram, incursūrārum, incursūrās, incursūre, incursūrī, incursūrīs, incursūrō, incursūrōrum, incursūrōs, incursūrum
incurrendus
incurrundus, incurrenda, incurrendā, incurrendae, incurrendam, incurrendārum, incurrendās, incurrende, incurrendīs, incurrendōrum, incurrendōs
gerundincurrendī, incurrendō, incurrendumsupineincursum, incursū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

in perniciem incurrere
to be ruined, undone.
in latus hostium incurrere
to fall upon the enemy's flank.
in alicuius odium incurrere
to incur a person's hatred.
in pericula incidere, incurrere
to find oneself in a hazardous position.
in offensionem alicuius incurrere (Verr. 1. 12. 35)
to hurt some one's feelings.

in-curro, curri and cŭcurri (incurri, Cic. Or. 67, 224; Liv. 1, 37, 3; 9, 21, 3; Curt. 4, 5, 19; Sen. Q. N. 5, 13, 1 saep.:
I. incucurri, Liv. 27, 18, 19; Sen. Ep. 96, 1 al.), cursum, ĕre, v. n. and a. [in-curro], to run into or towards, run upon, fall in with, to rush at, assail, attack (class.).
I. Lit.
(a). With in: incurristi amens in columnas, Cic. Or. 67, 224: in domum, id. Off. 3, 17, 68; cf. fig.: mihi videtur praetorius candidatus in consularem quasi desultorius in quadrigarum curriculum incurrere, to run into, id. Mur. 27, 57: in aliquem, id. Planc. 7, 17: in hostem, Flor. 1, 9, 7.—
(b). With dat.: armentis incurrere fortibus, Ov. M. 7, 546: proeliantibus Romanis, to rush upon, Tac. A. 2, 16: levi armaturae hostium, Liv. 22, 17, 6: peditum signa cornibus incurrerunt, id. 28, 15, 3: Mauris, Sall. J. 101, 8.—
(g). With a simple acc.: atque eos a tergo incurrerunt, Sall. Fragm. ap. Rufin. de Schem. Lex.: tota vi novissimos, to attack, Tac. A. 1, 51.—
2. Milit., to make an inroad or irruption, to invade: in Macedoniam, Liv. 36, 25, 7: in agrum suum, id. 29, 5, 6: in provincias, Flor. 3, 4, 1.—
B. Transf., to border on: agri, qui in publicum Campanum incurrebant, Cic. Agr. 2, 30, 82.—
II. Trop.
A. In gen.: in oculos incurrentes, meeting the sight, Cic. Att. 12, 21, 5: id quod oculis incurrit, Sen. Ben. 1, 5: non solum in oculos, sed etiam in voculas malevolorum, Cic. Fam. 2, 16, 2: ordinem sequens in memoriam notam et aequalem necessario incurro, I am led to, etc., id. Brut. 69, 244: in maximam fraudem, to fall into, id. Off. 3, 13, 55: quaestus in odia hominum, id. ib. 1, 42, 150: in magnam aliquam difficultatem, id. Fam. 4, 2, 4: labor in varias reprehensiones, id. Fin. 1, 1: in morbos, in damna, in dedecora, id. ib. 14, 47: in alterum genus injustitiae, id. Off. 1, 9, 29: in memoriam notam et aequalem, id. Brut. 69, 244: in memoriam communium miseriarum, id. ib. 71, 251. —
2. With acc. (post-class.), to incur: crimen loquacitatis, Lact. 2, 7 fin.; cf. pass.: incursus angor, Sid. Ep. 8, 9. —
B. Esp.
1. To run against, strike against, offend: si jactor in turba, accuso ... eum qui in me incurrit atque incidit, Cic. Planc. 7, 17: ut in eum non invasisse, sed incurrisse videamur, id. Sest. 6, 14.—Absol.: quis est tam lynceus, qui in tantis tenebris nihil offendat, nusquam incurrat? Cic. Fam. 9, 2, 2. — With acc.: venantium agmen, Sulp. Sev. Dial. 2, 9, 6.—
2. To commit a fault (only postclass.): nihil vitii mulier incurrit, Dig. 24, 1, 13: aliquid, Lampr. Alex. Sev. 12.—
3. To rush upon, assault carnally: si nihil est, servis incurritur, Juv. 6, 331: sororem, App. M. 10, p. 250, 6.—
4. Of events, to befall, happen, occur to: casus, qui in sapientem potest incurrere, Cic. Tusc. 5, 10, 29: in ipsos etesias, id. Fam. 15, 11, 2: tua λῆψις in quem diem incurrit, nescio, id. Att. 7, 7, 3: natalis plebeiis incurrens Circensibus, Suet. Tib. 26: disputatio, in quam non aliquis locus incurrat, Cic. Top. 21, 79.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinincurrō

Latin currō Latin incurrō From in- + currō.

Descendants
  • Catalanincórrer
  • Englishincur
  • Frenchencourir
  • Italianincorrere
  • Portugueseincorrer
  • Romanianîncura
  • Spanishincurrir
  • Galicianincorrer

In English words that came into English from incurrō

  • incurincurrere
  • incursionincursiō
  • incurrentincurrēns

Quick answers

What does incurrō mean in Latin?
incurrō, a verb, means “to run into or towards; to attack, invade; to happen (to), befall, occur, to incur”.
What are the principal parts of incurrō?
incurrō, incurrere, incurrī, incursum (third conjugation).
How do you pronounce incurrō?
In classical Latin, [ɪŋˈkʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈkur.ro].
Where does incurrō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin incurrō.
Which English words come from incurrō?
English words that go back to Latin incurrō include incur, incurrent and incursion.