LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

concurrō

concurrō (present infinitive concurrere, perfect active concurrī, supine concursum)
Classical[kɔŋˈkʊr.roː]Ecclesiastical[koŋˈkur.ro]

Meaning

  1. to run with others, flock together
  2. to meet, clash, dash together, strike one another
  3. to take refuge
  4. to go to attack
  5. to fight, combat
  6. to concur, accord, agree with
  7. to coincide

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concurrōconcurrēbamconcurramconcurrīconcurreramconcurrerō
2nd sg.concurrisconcurrēbāsconcurrēsconcurristīconcurrerāsconcurreris
3rd sg.concurritconcurrēbatconcurretconcurritconcurreratconcurrerit
1st pl.concurrimusconcurrēbāmusconcurrēmusconcurrimusconcurrerāmusconcurrerimus
2nd pl.concurritisconcurrēbātisconcurrētisconcurristisconcurrerātisconcurreritis
3rd pl.concurruntconcurrēbantconcurrentconcurrērunt
concurrēre
concurrerantconcurrerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concurramconcurreremconcurrerimconcurrissem
2nd sg.concurrāsconcurrerēsconcurrerīsconcurrissēs
3rd sg.concurratconcurreretconcurreritconcurrisset
1st pl.concurrāmusconcurrerēmusconcurrerīmusconcurrissēmus
2nd pl.concurrātisconcurrerētisconcurrerītisconcurrissētis
3rd pl.concurrantconcurrerentconcurrerintconcurrissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.concurrorconcurrēbarconcurrar
2nd sg.concurreris
concurrere
concurrēbāris
concurrēbāre
concurrēris
concurrēre
3rd sg.concurriturconcurrēbāturconcurrētur
1st pl.concurrimurconcurrēbāmurconcurrēmur
2nd pl.concurriminīconcurrēbāminīconcurrēminī
3rd pl.concurrunturconcurrēbanturconcurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.concurrarconcurrerer
2nd sg.concurrāris
concurrāre
concurrerēris
concurrerēre
3rd sg.concurrāturconcurrerētur
1st pl.concurrāmurconcurrerēmur
2nd pl.concurrāminīconcurrerēminī
3rd pl.concurranturconcurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concurreconcurrere
pres. 2nd pl.concurriteconcurriminī
fut. 2nd sg.concurritōconcurritor
fut. 3rd sg.concurritōconcurritor
fut. 2nd pl.concurritōte—
fut. 3rd pl.concurruntōconcurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcurrereconcurrī
perfect infinitiveconcurrisse
concucurrisse
concursum esse
future infinitiveconcursūrum esseconcursum īrī
present participleconcurrēns—
perfect participle—concursus
concursa, concursā, concursae, concursam, concursārum, concursās, concurse, concursī, concursīs, concursō, concursōrum, concursōs
future participleconcursūrus
concursūra, concursūrā, concursūrae, concursūram, concursūrārum, concursūrās, concursūre, concursūrī, concursūrīs, concursūrō, concursūrōrum, concursūrōs, concursūrum
concurrendus
concurrundus, concurrenda, concurrendā, concurrendae, concurrendam, concurrendārum, concurrendās, concurrende, concurrendīs, concurrendōrum, concurrendōs
gerundconcurrendī, concurrendō, concurrendumsupineconcursum, concursū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ad arma concurrere
to rush to arms.
Romam concurrere (Mil. 15. 39)
to stream towards Rome.
classes concurrunt (Liv. 26. 39)
the fleets charge.
proelio concurritur (Sall. Iug. 59)
the lines charge in battle one on another.
ex eo navium concursu magnum incommodum est acceptum
much damage was done by this collision.

con-curro, curri, cursum, 3 (
I. perf. redupl. concucurrit, Flor. 4, 2, 33 Duker N. cr.: concucurrisse, Cato ap. Prisc. p. 901 P., and Suet. Caes. 15; cf. Liv. 1, 12 Oud., and Ind. Flor. s. h. v. Duker), v. n.
I. To run together (of several persons), to come or assemble together in multitudes, to rush or flock together in crowds (very freq., and class.).
A. Prop.
1. Absol.: tota Italia concurret, Cic. Q. Fr. 1, 2, 5, § 16: video hac tempestate concurrisse omnis adversarios, Cato ap. Prisc. 10, p. 901 P.: concurrunt jussu meo plures uno tempore librarii, Cic. Agr. 2, 5, 13: cum omnes, ut mos est, concurrerent, Cic. Verr. 2, 5, 26, § 65: licet concurrant omnes plebei philosophi, nihil tam eleganter explicabunt, etc., unite, id. Tusc. 1, 23, 55: multi concurrerant, Nep. Dion, 10, 1; Sall. J. 60, 6: concurrite, concurrite, cives, Val. Max. 4, 1, 12.—Impers.: contionem inprimis advocari jubet; summā cum expectatione concurritur, Cic. Leg. 2, 5, 13.—
2. Designating the place from which, or the place or purpose to or for which: non solum qui in urbe erant, sed etiam undique ex agris concurrerunt, Nep. Pelop. 3, 3: undique gentes, Luc. 3, 321: concurrunt laeti mi obviam cupedinarii omnes, Ter. Eun. 2, 2, 25: ad hos (sc. Druides) magnus adulescentium numerus disciplinae causā concurrit, Caes. B. G. 6, 13; cf. Quint. 1, 2, 16: ad eum magnae copiae, Sall. C. 56, 5: ad eum homines omnium ordirum corruptissimi, id. H. 1, 48, 7 Dietsch: ad curiam, Cic. Rab. Post. 7, 18 (corresp. to convolare ad Rostra); Liv. 4, 60, 1; Suet. Tit. 11: domum tuam cuncta civitas, Cic. Verr. 2, 1, 31, § 80: ad arma milites, Caes. B. G. 3, 22 fin.; so id. ib. 5, 39 fin.: ad non dubiam mortem, Cic. Tusc. 1, 37, 89: ad auxilium sociae, Luc. 3, 663: signum dedit, ut ad me restituendum Romam concurrerent, Cic. Mil. 15, 39: omnes concurrerunt ad Perdiccam opprimendum, united together, Nep. Eum. 3, 1; id. Phoc. 2, 5: ad aliquem audiendum, Suet. Caes. 32. —Impers.: concurritur undique ad commune incendium restinguendum, Cic. Phil. 10, 10, 21: concurrendum ad curiam putare, id. Rab. Post. 7, 18: cum ad arma concurri oporteret, Caes. B. G. 2, 20: ex proximis castellis eo concursum est, id. ib. 2, 33: concursum ad curiam esse, Liv. 4, 60, 1: Suet. Calig. 6; Quint. 1, 2, 16.—*
b. Poet., to run in attendance upon, to accompany: est quibus Eleae concurrit palma quadrigae, as it were, follows him on foot, accompanies, Prop. 3, 9 (4, 8), 17.—
B. Trop. = confugere, to run for refuge or help, to take refuge (rare): ad C. Aquilium, Cic. Quint. 16, 53 B. and K.: nulla sedes, quo concurrant, Cic. Att. 8, 3, 4: ne darem perditis civibus hominem, quo concurrerent, id. Ep. ad Brut. 2, 2, 3: interea servitia repudiabat (Catilina), opibus conjurationis fretus, Sall. C. 56, 5; Just. 19, 1, 9.—
2. Of words, as under military command: ante enim circumscribitur mente sententia confestimque verba concurrunt, quae mens eadem ... statim dimittit, ut suo quodque loco respondeat, Cic. Or. 59, 200.—
II. To run upon one another, to meet or dash together (class.).
A. Of corporeal objects.
1. In gen.: concurrunt nubes ventis, Lucr. 6, 97; cf. id. 6, 116: ne prorae concurrerent, Liv. 37, 30, 4 (al. prorā; cf. Weissenb. ad loc.); cf. id. 44, 42, 5; Luc. 3, 663: mediis concurrere in undis (montes, viz., the Symplegades), Ov. M. 7, 62; cf. id. Am. 2, 11, 3: concurrere montes duo inter se, Plin. 2, 83, 85, § 199: actor cum stetit in scaenā, concurrit dextera laevae (viz., in applauding), Hor. Ep. 2, 1, 205: labra concurrunt, draw together, close, Sen. Ep. 11, 2: os concurrit, id. Ira, 3, 15, 1; id. Ben. 2, 1, 3: os, Quint. 10, 7, 8; 11, 3, 121.—Transf., of letters and words: aspere concurrunt litterae, Cic. de Or. 3, 43, 172 (opp. diduci); so id. Or. 45, 154.—Hence,
2. In partic., milit. t. t., to rush together in hostility, to engage in combat, to join battle, to fight (most freq. in the histt.); constr. inter se, cum aliquo, adversus, in, contra aliquem, alicui, and absol.
(a). Inter se: concurrunt equites inter se, Caes. B. C. 2, 25; so Liv. 26, 51, 4; 29, 18, 10; Suet. Oth. 12; Verg. G. 1, 489; id. A. 10, 436.—
(b). Cum aliquo: cum hoc concurrit ipse Eumenes, Nep. Eum. 4, 1; so Liv. 8, 8, 15; Vell. 2, 70, 1; Suet. Oth. 10; Ov. M. 13, 87.—
(g). Adversus, in, or contra aliquem: recenti milite adversus fessos longo itinere concurrerat, Liv. 35, 1, 6 Weissenb. ad loc.: in aliquem, Sall. J. 97, 4; Just. 4, 1, 10: equites contra tantam multitudinem audacissime concurrunt, run upon, against, etc., Auct. B. Afr. 6.—
(d). Alicui (freq. in the poets): audet viris concurrere virgo, Verg. A. 1, 493; 10, 8; Ov. M. 5, 89; 12, 595 al.: quibus (equitibus) cum inpigre, Numidae concurrissent, Liv. 24, 15, 7 Weissenb. ad loc.—(ε) Absol.: repente Antonius in aciem suas copias de vico produxit et sine morā concurrit, Galb. ap. Cic. Fam. 10, 30, 3: cum infestis signis concurrunt, Sall. C. 60, 2; so Liv. 6, 7, 6; 8, 7, 9 al.; Tac. A. 6, 35; id. H. 2, 42; Suet. Claud. 21: ex insidiis, Liv. 9, 25, 8; 2, 11, 9: mutuis vulneribus, Sen. Suas. 7, 14.—Impers. pass.: ubi propius ventum est, utrimque magno clamore concurritur, Sall. J. 53, 2; so Liv. 10, 40, 13; Hor. S. 1, 1, 7.—Transf.: adversus has concurrentis belli minas, legati vallum murosque firmabant, Tac. H. 4, 22 init.—
b. Not in war; in the jurists, to make the same claim, enter into competition with: si non sit, qui ei concurrat, habeat solus bonorum possessionem, Dig. 37, 1, 2: in hereditatem fratri concurrere, ib. 5, 2, 16: in pignus, ib. 20, 4, 7: in pignore, ib.—
c. Trop. (rare): in tantā causarum varietate cum alia colligantur vel ipsa inter se concurrant, vel in diversum ambiguitate ducantur, Quint. 12, 2, 15: cum dolore, Sen. Cons. ad Helv. 2: concurrit illinc publica, hinc regis salus, Sen. Oedip. 830.—
B. Of abstract objects (occurrences, circumstances, points of time, etc.), to meet, concur, fall out at the same time, happen: multa concurrunt simul, Ter. And. 3, 2, 31; so, concurrunt multae opiniones, id. Heaut. 2, 2, 3: tot verisimilia, id. Ad. 4, 4, 19: res contrariae, Cic. Fin. 5, 10, 28: ista casu, id. Div. 2, 68, 141: quae ut concurrant omnia, optabile est, id. Off. 1, 14, 45: saepe concurrunt aliquorum bene de me meritorum inter ipsos contentiones, id. Planc. 32, 78: si quid tale accidisset, ut non concurrerent nomina, that the reciprocal accounts do not meet, become due on the same day, id. Att. 16, 3, 5; cf.: sponsalia in idem tempus, Dig. 3, 2, 13: concurrit actio legis Aquiliae et injuriarum, to have place together, to be coincident, ib. 9, 2, 5.—
2. Pregn., to accord, agree with (in jurid. Lat.): concurrit cum veritate, Dig. 29, 2, 30: cum summā, ib. 29, 30, 53.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcurrō

Latin currō Latin concurrō From con- + currō.

Descendants
  • Catalanconcórrer
  • Englishconcur
  • Frenchconcourir
  • Germankonkurrieren
  • Italianconcorrere
  • Portugueseconcorrer
  • Spanishconcurrir
  • Galicianconcorrer
  • Norwegiankonkurrere
  • Siciliancuncùrriri

Quick answers

What does concurrō mean in Latin?
concurrō, a verb, means “to run with others, flock together; to meet, clash, dash together, strike one another; to take refuge”.
What are the principal parts of concurrō?
concurrō, concurrere, concurrī, concursum (third conjugation).
How do you pronounce concurrō?
In classical Latin, [kɔŋˈkʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkur.ro].
Where does concurrō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concurrō.