LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

recurrō

recurrō (present infinitive recurrere, perfect active recurrī, supine recursum)
Classical[rɛˈkʊr.roː]Ecclesiastical[reˈkur.ro]

Meaning

  1. to run or hasten back
  2. to return, revert, recur

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.recurrōrecurrēbamrecurramrecurrīrecurreramrecurrerō
2nd sg.recurrisrecurrēbāsrecurrēsrecurristīrecurrerāsrecurreris
3rd sg.recurritrecurrēbatrecurretrecurritrecurreratrecurrerit
1st pl.recurrimusrecurrēbāmusrecurrēmusrecurrimusrecurrerāmusrecurrerimus
2nd pl.recurritisrecurrēbātisrecurrētisrecurristisrecurrerātisrecurreritis
3rd pl.recurruntrecurrēbantrecurrentrecurrērunt
recurrēre
recurrerantrecurrerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.recurramrecurreremrecurrerimrecurrissem
2nd sg.recurrāsrecurrerēsrecurrerīsrecurrissēs
3rd sg.recurratrecurreretrecurreritrecurrisset
1st pl.recurrāmusrecurrerēmusrecurrerīmusrecurrissēmus
2nd pl.recurrātisrecurrerētisrecurrerītisrecurrissētis
3rd pl.recurrantrecurrerentrecurrerintrecurrissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.recurrorrecurrēbarrecurrar
2nd sg.recurreris
recurrere
recurrēbāris
recurrēbāre
recurrēris
recurrēre
3rd sg.recurriturrecurrēbāturrecurrētur
1st pl.recurrimurrecurrēbāmurrecurrēmur
2nd pl.recurriminīrecurrēbāminīrecurrēminī
3rd pl.recurrunturrecurrēbanturrecurrentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.recurrarrecurrerer
2nd sg.recurrāris
recurrāre
recurrerēris
recurrerēre
3rd sg.recurrāturrecurrerētur
1st pl.recurrāmurrecurrerēmur
2nd pl.recurrāminīrecurrerēminī
3rd pl.recurranturrecurrerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.recurrerecurrere
pres. 2nd pl.recurriterecurriminī
fut. 2nd sg.recurritōrecurritor
fut. 3rd sg.recurritōrecurritor
fut. 2nd pl.recurritōte—
fut. 3rd pl.recurruntōrecurruntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverecurrererecurrī
perfect infinitiverecurrisserecursum esse
future infinitiverecursūrum esserecursum īrī
present participlerecurrēns—
perfect participle—recursus
recursa, recursā, recursae, recursam, recursārum, recursās, recurse, recursī, recursīs, recursō, recursōrum, recursōs
future participlerecursūrus
recursūra, recursūrā, recursūrae, recursūram, recursūrārum, recursūrās, recursūre, recursūrī, recursūrīs, recursūrō, recursūrōrum, recursūrōs, recursūrum
recurrendus
recurrundus, recurrenda, recurrendā, recurrendae, recurrendam, recurrendārum, recurrendās, recurrende, recurrendīs, recurrendōrum, recurrendōs
gerundrecurrendī, recurrendō, recurrendumsupinerecursum, recursū

rĕ-curro, curri (recucurrit, only Paul. Nol. Carm. 27, 99), 3, v. n.,
I. to run back, hasten back (class.).
I. Lit.: ego ad anum recurro rursum, Plaut. Cist. 2, 3, 50; cf.: recurrit rursus ad Hispalim Caesar, Auct. B. Hisp. 40 fin.: ad me, Cic. Att. 2, 11, 1; Hor. Epod. 5, 75; cf. id. S. 2, 6, 31: ad raedam, Cic. Mil. 10, 29: in Tusculanum, id. Att. 13, 47 fin.: in arcem, Liv. 4, 55: rure, Hor. S. 1, 2, 127: recipe te et recurre, Plaut. Trin. 4, 3, 8: jam huc recurret, Ter. Ad. 4, 1, 10: luna tum crescendo, tum defectionibus in initia recurrendo, Cic. N. D. 2, 19, 50; cf. Tib. 2, 4, 18: ad fontem Xanthi versa recurret aqua, Ov. H. 5, 30; cf.: in suos fontes versa aqua, id. Am. 2, 1, 26.—Poet., of the revolving of the sun, * Verg. A. 7, 100; and of the year, Hor. Ep. 2, 1, 147.—With a homogeneous object: coeptum saepe recurrat iter, Ov. A. A. 3, 360. —
II. Trop.
A. In gen., to come back, turn back, return, revert, recur: cur posteris amplior honor quam majoribus haberetur? curve non retro quoque recurreret aequitas eadem? Plin. Pan. 38 fin.; cf. Quint. 5, 9, 6: naturam expellas furca, tamen usque recurret, Hor. Ep. 1, 10, 24: mox Bruma recurrit iners, id. C. 4, 7, 12; cf.: recurrat versa hiems, Ov. F. 2, 854: valetudines anniversariae ac tempore certo recurrentes, Suet. Aug. 81: ad easdem conditiones, Caes. B. C. 2, 16 fin.; cf.: uti eo recurrant, id. ib. 85, 4: cum ea unde generata, quo recurrant, viderit, whither they return, Cic. Leg. 1, 23, 61; Vell. 2, 4, 7. — With dat.: haec appellatio memoriae recurret, will recur to memory, Plin. Pan. 88 fin. (with admoneri and recordari): recurrentes versus = reciproci, Sid. Ep. 8, 11; 9, 14. —
B. In partic., pregn., to have recourse to, to resort, recur to any thing (very rare; usu. decurro, q. v.): ad eam rationem recurrunt, ut, etc., Quint. 1, 6, 13; so, ad eos auctores, etc., id. prooem. § 17.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrecurrō

Latin currō Latin recurrō From re- + currō.

Descendants
  • Catalanrecórrer
  • Englishrecur
  • Englishrecourse
  • Frenchrecourir
  • Italianricorrere
  • Portugueserecorrer
  • Spanishrecorrer
  • Spanishrecurrir
  • Galicianrecorrer
  • Sicilianricùrriri

Quick answers

What does recurrō mean in Latin?
recurrō, a verb, means “to run or hasten back; to return, revert, recur”.
What are the principal parts of recurrō?
recurrō, recurrere, recurrī, recursum (third conjugation).
How do you pronounce recurrō?
In classical Latin, [rɛˈkʊr.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈkur.ro].
Where does recurrō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin recurrō.