adjectivefirst/second-declension adjective
acciduus
acciduus (feminine accidua, neuter acciduum)
Classical[akˈkɪ.du.ʊs]Ecclesiastical[atˈt͡ʃiː.du.us]
Meaning
- adjectiveunexpected
dejnde regressīs domum aliam moram accidua carnāliter ægritūdō obtulit nec paucīs diēbus haud leviter nōs exāmināvit.
a. 431 CE, Paulinus of Nola, Epistulæ 17.2
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | acciduus | accidua | acciduum |
| genitive | acciduī | acciduae | acciduī |
| dative | acciduō | acciduae | acciduō |
| accusative | acciduum | acciduam | acciduum |
| ablative | acciduō | acciduā | acciduō |
| vocative | accidue | accidua | acciduum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | acciduī | acciduae | accidua |
| genitive | acciduōrum | acciduārum | acciduōrum |
| dative | acciduīs | acciduīs | acciduīs |
| accusative | acciduōs | acciduās | accidua |
| ablative | acciduīs | acciduīs | acciduīs |
| vocative | acciduī | acciduae | accidua |
Origins
From accidō + -uus.