LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

sacrō

sacrō (present infinitive sacrāre, perfect active sacrāvī, supine sacrātum)
Classical[ˈsa.kroː]Ecclesiastical[ˈsaː.kro]
sacrātus perf. pass. ptcp.

Meaning

  1. to declare or set apart as sacred; consecrate, dedicate, hallow or devote; sanctify, enshrine
    [...] vigilemque sacrāverat ignem, / excubiās dīvom aeternās [...].[Iarbas] had consecrated ever-burning fire and eternal sentries of the gods …. (See: Iarbas.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.200–201
  2. to doom or devote to destruction, declare accursed, condemn
  3. to hold, worship or honor as sacred
  4. broadlyto render imperishable, deify, immortalize

Latīnē defined in Latin in our graded readers

rem deīs dō et sānctam faciō
sacrō -āre — in Metamorphoses I, ch. 18

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Sacer · Sanctus

Sacer (ἄγος) denotes that which is sacred, inasmuch as it belongs to the gods, in opp. to profanus, like ἱερός; whereas sanctus (from ἁγνός) inasmuch as it is under the protection of the gods, and, being guarded from profanation, is, in consequence, pure and spotless, in opp. to pollutus, like ὅσιος. Hence sanctus homo is a pure, pious man; sacer, one accursed, devoted to the gods as an expiatory sacrifice. In the same manner sancire means to place under the immediate protection of the gods, as laws and compacts, for example; whereas sacrare means to dedicate to the gods, as temples and altars, for example. (iii. 198.)

Sacrare · Consecrare · Dicare · Dedicare

Sacrare, consecrare, mean to hallow, with reference to men, with regard to whom the profane use of a thing is withdrawn and forbidden; dicare, dedicare (from δέχεσθαι) mean to dedicate with reference to the gods, to whom the thing is set apart as their property. Hence consecrare may be used in an absolute sense, but dedicare has always a reference to the new proprietors.

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sacrōsacrābamsacrābōsacrāvīsacrāveram
sacrāram
sacrāverō
sacrārō
2nd sg.sacrāssacrābāssacrābissacrāvistī
sacrāstī
sacrāverās
sacrārās
sacrāveris
sacrāris
3rd sg.sacratsacrābatsacrābitsacrāvit
sacrāt
sacrāverat
sacrārat
sacrāverit
sacrārit
1st pl.sacrāmussacrābāmussacrābimussacrāvimus
sacrāmus
sacrāverāmus
sacrārāmus
sacrāverimus
sacrārimus
2nd pl.sacrātissacrābātissacrābitissacrāvistis
sacrāstis
sacrāverātis
sacrārātis
sacrāveritis
sacrāritis
3rd pl.sacrantsacrābantsacrābuntsacrāvērunt
sacrārunt, sacrāvēre
sacrāverant
sacrārant
sacrāverint
sacrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sacremsacrāremsacrāverim
sacrārim
sacrāvissem
sacrāssem
2nd sg.sacrēssacrārēssacrāverīs
sacrārīs
sacrāvissēs
sacrāssēs
3rd sg.sacretsacrāretsacrāverit
sacrārit
sacrāvisset
sacrāsset
1st pl.sacrēmussacrārēmussacrāverīmus
sacrārīmus
sacrāvissēmus
sacrāssēmus
2nd pl.sacrētissacrārētissacrāverītis
sacrārītis
sacrāvissētis
sacrāssētis
3rd pl.sacrentsacrārentsacrāverint
sacrārint
sacrāvissent
sacrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.sacrorsacrābarsacrābor
2nd sg.sacrāris
sacrāre
sacrābāris
sacrābāre
sacrāberis
sacrābere
3rd sg.sacrātursacrābātursacrābitur
1st pl.sacrāmursacrābāmursacrābimur
2nd pl.sacrāminīsacrābāminīsacrābiminī
3rd pl.sacrantursacrābantursacrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.sacrersacrārer
2nd sg.sacrēris
sacrēre
sacrārēris
sacrārēre
3rd sg.sacrētursacrārētur
1st pl.sacrēmursacrārēmur
2nd pl.sacrēminīsacrārēminī
3rd pl.sacrentursacrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sacrāsacrāre
pres. 2nd pl.sacrātesacrāminī
fut. 2nd sg.sacrātōsacrātor
fut. 3rd sg.sacrātōsacrātor
fut. 2nd pl.sacrātōte—
fut. 3rd pl.sacrantōsacrantor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesacrāresacrārī
perfect infinitivesacrāvisse
sacrāsse
sacrātum esse
future infinitivesacrātūrum essesacrātum īrī
present participlesacrāns—
perfect participle—sacrātus
sacrāta, sacrātā, sacrātae, sacrātam, sacrātārum, sacrātās, sacrātī, sacrātōrum, sacrātōs
future participlesacrātūrus
sacrātūra, sacrātūrā, sacrātūrae, sacrātūram, sacrātūrārum, sacrātūrās, sacrātūre, sacrātūrī, sacrātūrīs, sacrātūrō, sacrātūrōrum, sacrātūrōs, sacrātūrum
sacrandus
sacranda, sacrandā, sacrandae, sacrandam, sacrandārum, sacrandās, sacrande, sacrandīs, sacrandōrum, sacrandōs
gerundsacrandī, sacrandō, sacrandumsupinesacrātum, sacrātū

să_cro, āvi, ātum, 1, v. a. sacer,
I. to declare or set apart as sacred; to consecrate, dedicate, or devote to a divinity (class.; cf. consecro).
I. Lit.: ne quis agrum consecrato. Auri, argenti, eboris sacrandi modus esto, Cic. Leg. 2, 9, 22: eum praedam Veientanam publicando sacrandoque ad nihilum redegisse, ferociter increpant, Liv. 5, 25: (agrum) Cypriae, Ov. M. 10, 644: Capitolino Jovi donum ex auro, Suet. Tib. 53 fin.: (laurum) Phoebo, Verg. A. 7, 62: aras, id. ib. 5, 48: vigilem ignem, id. ib. 4, 200: votum immortale, id. ib. 8, 715: inter haec auream aquilam pinnis extendenti similem sacraverant, Curt. 3, 3, 16: templum, in quo Helena sacravit calicem ex electro, Plin. 33, 4, 23, § 81.—In part. perf.: duabus aris ibi Jovi et Soli sacratis cum immolasset, Liv. 40, 22: arae, Suet. Tib. 14: sacratas fide manus, Liv. 23, 9: sacrata Crotonis Ossa tegebat humus, Ov. M. 15, 55: rite pecudes, Verg. A. 12, 213: templum, id. ib. 2, 165 al. —
2. With a bad accessory signif. (cf. sacer, II.), to devote or doom to destruction, to declare accursed, to condemn: de sacrando cum bonis capite ejus, qui regni occupandi consilia inisset, gratae in vulgus leges fuere, Liv. 2, 8; cf.: caput Jovi, id. 10, 38.—
B. Transf., in gen., to set apart, consecrate, devote, give, dedicate a thing to any one (poet. and rare): quod patriae vocis studiis nobisque sacrasti, Cic. poët. Div. 1, 13, 22: hunc illi honorem Juppiter sacravit, Verg. A. 12, 141: tibi sacratum opus, Ov. Tr. 2, 552.—In a bad sense: injecere manum Parcae, telisque sacrarunt Evandri (Halaesum), Verg. A. 10, 419.—
II. Meton.
1. To render sacred or inviolable by consecration; to hallow, consecrale: hoc nemus aeterno cinerum sacravit honore Faenius, Mart. 1, 117, 1: foedus, quod in Capitolio sacratum fuisset, irritum per illos esse, that had been decreed inviolable, Liv. 38, 33; cf.: sanctiones sacrandae sunt genere ipso aut obtestatione legis, aut, etc., Cic. Balb. 14, 33: sacrata lex, a law whose violation was punished by devoting the offender to the infernal gods, id. Sest. 7, 16; id. Dom. 17, 43; Liv. 2, 33; 3, 17; 7, 41; 9, 39; 36, 38; cf.: sacratae leges sunt, quibus sanctum est, qui quid adversus eas fecerit, sacer alicui deorum sit cum familia pecuniaque, Fest. p. 318 Müll.—
2. Of a deity, to hold sacred, to worship or honor as sacred: haud frustra te patrem deum hominumque hac sede sacravimus, Liv. 8, 6: Vesta sacrata, Ov. M. 15, 864.—
B. Transf., in gen., to render imperishable, to immortalize (rare): aliquem Lesbio plectro, Hor. C. 1, 26, 11; cf.: miratur nihil, nisi quod Libitina sacravit, id. Ep. 2, 1, 49: vivit vigetque eloquentia ejus (Catonis), sacrata scriptis omnis generis, Liv. 39, 40: avum Sacrārunt carmina tuum, Ov. P. 4, 8, 64.—Hence, să_crātus, a, um, P. a., hallowed, consecrated, holy, sacred: sacrata jura parentum, Ov. M. 10, 321: jura Graiorum, Verg. A. 2, 157: vittae Sacrati capitis, id. ib. 3, 371: dux, i. e. Augustus, Ov. F. 2, 60; cf.: manus (Tiberii), id. ib. 1, 640: dies sacratior, Mart. 4, 1, 1: numen gentibus sacratissimum, Plin. 33, 4, 24, § 82: homines, devoted to the gods, Macr. S. 3, 7; Aug. Civ. Dei, 2, 26.—At a later per., Sacratissimus, an epithet of the emperors, Most Worshipful, Dig. 38, 17, 9; Mamert. Pan. ad Maxim. 1 et saep.—Adv.: să_-crātē, in eccl. Lat.,
1. Holily, piously: vivere, Aug. Ep. 22 fin.—
2. Mysteriously, mystically, Aug. Doctr. Chr. 2, 16.

Origins

From Proto-Italic *sakrāō. By surface analysis, sacer (“sacred, holy, sacrificial, doomed”) + -ō.

Inherited forms
  • Catalansagrar
  • Italiansacrare
  • Portuguesesagrar
  • Spanishsagrar
  • Old Occitansagrar
Borrowings
  • Englishsacrate
  • Albanianshëkroj
  • Bretonsakrifrom Old French sacrer
  • Middle Dutchsacrerenfrom Old French sacrer
  • Middle Englishsacrefrom Old French sacrer
  • Middle High Germansacrierenfrom Old French sacrer
  • Old Occitansacrar

In English words that came into English from sacrō

  • sacramentsacrāmentum
  • consecratecōnsecrātus
  • consecrationcōnsecrātiō
  • execrateexsecrārī
  • sacramentalsacrāmentālis
  • sacramentumsacrāmentum

Quick answers

What does sacrō mean in Latin?
sacrō, a verb, means “to declare or set apart as sacred; consecrate, dedicate, hallow or devote; sanctify, enshrine”.
What are the principal parts of sacrō?
sacrō, sacrāre, sacrāvī, sacrātum (first conjugation).
How do you pronounce sacrō?
In classical Latin, [ˈsa.kroː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsaː.kro].
Which English words come from sacrō?
English words that go back to Latin sacrō include sacrament, consecrate, execrate, sacramentum, consecration and sacramental.