verbfirst conjugation
cōnsecrō
cōnsecrō (present infinitive cōnsecrāre, perfect active cōnsecrāvī, supine cōnsecrātum)
Classical[ˈkõː.sɛ.kroː]Ecclesiastical[ˈkɔn.se.kro]
Meaning
- To consecrate or dedicate
- To hallow or sanctify
- To deify
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Sacrare · Consecrare · Dicare · Dedicare
Sacrare, consecrare, mean to hallow, with reference to men, with regard to whom the profane use of a thing is withdrawn and forbidden; dicare, dedicare (from δέχεσθαι) mean to dedicate with reference to the gods, to whom the thing is set apart as their property. Hence consecrare may be used in an absolute sense, but dedicare has always a reference to the new proprietors.
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsecrō | cōnsecrābam | cōnsecrābō | cōnsecrāvī | cōnsecrāveram cōnsecrāram | cōnsecrāverō cōnsecrārō |
| 2nd sg. | cōnsecrās | cōnsecrābās | cōnsecrābis | cōnsecrāvistī cōnsecrāstī | cōnsecrāverās cōnsecrārās | cōnsecrāveris cōnsecrāris |
| 3rd sg. | cōnsecrat | cōnsecrābat | cōnsecrābit | cōnsecrāvit cōnsecrāt | cōnsecrāverat cōnsecrārat | cōnsecrāverit cōnsecrārit |
| 1st pl. | cōnsecrāmus | cōnsecrābāmus | cōnsecrābimus | cōnsecrāvimus cōnsecrāmus | cōnsecrāverāmus cōnsecrārāmus | cōnsecrāverimus cōnsecrārimus |
| 2nd pl. | cōnsecrātis | cōnsecrābātis | cōnsecrābitis | cōnsecrāvistis cōnsecrāstis | cōnsecrāverātis cōnsecrārātis | cōnsecrāveritis cōnsecrāritis |
| 3rd pl. | cōnsecrant | cōnsecrābant | cōnsecrābunt | cōnsecrāvērunt cōnsecrārunt, cōnsecrāvēre | cōnsecrāverant cōnsecrārant | cōnsecrāverint cōnsecrārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsecrem | cōnsecrārem | cōnsecrāverim cōnsecrārim | cōnsecrāvissem cōnsecrāssem |
| 2nd sg. | cōnsecrēs | cōnsecrārēs | cōnsecrāverīs cōnsecrārīs | cōnsecrāvissēs cōnsecrāssēs |
| 3rd sg. | cōnsecret | cōnsecrāret | cōnsecrāverit cōnsecrārit | cōnsecrāvisset cōnsecrāsset |
| 1st pl. | cōnsecrēmus | cōnsecrārēmus | cōnsecrāverīmus cōnsecrārīmus | cōnsecrāvissēmus cōnsecrāssēmus |
| 2nd pl. | cōnsecrētis | cōnsecrārētis | cōnsecrāverītis cōnsecrārītis | cōnsecrāvissētis cōnsecrāssētis |
| 3rd pl. | cōnsecrent | cōnsecrārent | cōnsecrāverint cōnsecrārint | cōnsecrāvissent cōnsecrāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsecror | cōnsecrābar | cōnsecrābor |
| 2nd sg. | cōnsecrāris cōnsecrāre | cōnsecrābāris cōnsecrābāre | cōnsecrāberis cōnsecrābere |
| 3rd sg. | cōnsecrātur | cōnsecrābātur | cōnsecrābitur |
| 1st pl. | cōnsecrāmur | cōnsecrābāmur | cōnsecrābimur |
| 2nd pl. | cōnsecrāminī | cōnsecrābāminī | cōnsecrābiminī |
| 3rd pl. | cōnsecrantur | cōnsecrābantur | cōnsecrābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsecrer | cōnsecrārer |
| 2nd sg. | cōnsecrēris cōnsecrēre | cōnsecrārēris cōnsecrārēre |
| 3rd sg. | cōnsecrētur | cōnsecrārētur |
| 1st pl. | cōnsecrēmur | cōnsecrārēmur |
| 2nd pl. | cōnsecrēminī | cōnsecrārēminī |
| 3rd pl. | cōnsecrentur | cōnsecrārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | cōnsecrā | cōnsecrāre |
| pres. 2nd pl. | cōnsecrāte | cōnsecrāminī |
| fut. 2nd sg. | cōnsecrātō | cōnsecrātor |
| fut. 3rd sg. | cōnsecrātō | cōnsecrātor |
| fut. 2nd pl. | cōnsecrātōte | — |
| fut. 3rd pl. | cōnsecrantō | cōnsecrantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | cōnsecrāre | cōnsecrārī |
| perfect infinitive | cōnsecrāvisse cōnsecrāsse | cōnsecrātum esse |
| future infinitive | cōnsecrātūrum esse | cōnsecrātum īrī |
| present participle | cōnsecrāns | — |
| perfect participle | — | cōnsecrātus cōnsecrāta, cōnsecrātā, cōnsecrātae, cōnsecrātam, cōnsecrātārum, cōnsecrātās, cōnsecrātī, cōnsecrātōrum, cōnsecrātōs |
| future participle | cōnsecrātūrus cōnsecrātūra, cōnsecrātūrā, cōnsecrātūrae, cōnsecrātūram, cōnsecrātūrārum, cōnsecrātūrās, cōnsecrātūre, cōnsecrātūrī, cōnsecrātūrīs, cōnsecrātūrō, cōnsecrātūrōrum, cōnsecrātūrōs, cōnsecrātūrum | cōnsecrandus cōnsecranda, cōnsecrandā, cōnsecrandae, cōnsecrandam, cōnsecrandārum, cōnsecrandās, cōnsecrande, cōnsecrandīs, cōnsecrandōrum, cōnsecrandōs |
gerundcōnsecrandī, cōnsecrandō, cōnsecrandumsupinecōnsecrātum, cōnsecrātū
consē^cro (written CONSACRO in Monum. Ancyr. 2, 28; 4, 25; Inscr. Orell. 618 al.;
I. v. infra, P. a.), āvi, ātum, 1, v. a. sacro, to dedicate, devote something as sacred to a deity (class., esp. in prose).
I. Lit.
A. In gen.
(a). With dat.:
candelabrum dare, donare, dicare, consecrare Jovi Optimo Maximo, Cic. Verr. 2, 4, 29, § 67: manubias Martis Musis, id. Arch. 11, 27: totam Siciliam Cereri et Liberae, Cic. Verr. 2, 4, 48, § 106: aedem Tonanti Jovi, Suet. Aug. 29: tres gladios Marti Ultori, id. Calig. 24: locum castrorum Neptuno ac Marti, id. Aug. 18: barbam Capitolio, id. Ner. 12: hunc lucum tibi (with dedico), * Cat. 18, 1 al.—(b). Without dat.:
quia consecrabantur aedes, non privatorum domicilia, sed quae sacra nominantur, consecrabantur agri ... ut imperator agros de hostibus captos consecraret, Cic. Dom. 49, 128: aram, id. ib. 55, 140; 53, 137; id. Har. Resp. 5, 9: video etiam consecrata simulacra, id. N. D. 3, 24, 61: locum certis circa terminis, Liv. 1, 44, 4: lucos ac nemora, Tac. G. 9 fin.: agrum Campanum, Suet. Caes. 20: eam partem domūs, id. Aug. 5: simulacrum in parte aedium, id. Galb. 4 al.: locus consecratus, a consecrated, holy place, Caes. B. G. 6, 13; 6, 17 al.; opp. profanus, Cic. Part. Or. 10, 36: tuum caput sanguine hoc, Liv. 3, 48, 6: Gracchi bona, id. 43, 16, 10: veterem Carthaginem nudatam tectis ac moenibus, Cic. Agr. 1, 2, 5.—B. In partic.
1. Of persons, to elevate to the rank of deity, to place among the gods, to deify:
Liberum, Cic. N. D. 2, 24, 62; 3, 15, 39; id. Leg. 2, 11, 28; Tac. A. 13, 14; Suet. Tib. 51; id. Ner. 9; id. Calig. 35; * Hor. C. 4, 8, 27 al.: Olympiadem matrem immortalitati, Curt. 9, 6, 26; 10, 5, 30.—And of animals: videat ... cujusque generis beluas numero consecratas deorum, Cic. Leg. 3, 9, 14.—2. To devote or doom to destruction, to execrate, in laws, vows, and oaths, Cic. Balb. 14, 33 (v. consecratio, II.):
caput alicujus, Liv. 3, 48, 5; Plin. Pan. 64, 3.—And an old formula in declaring war: Dis pater, Vejovis, manes ... exercitum hostium, urbes agrosque, capita aetatesque eorum devotas consecratasque habeatis, Macr. S. 3, 9, 10. —3. To surrender to the vengeance of any one:
esse (se) jam consecratum Miloni, Cic. Har. Resp. 4, 7.—II. Trop. (most freq. in Cic.).
A. In gen., to devote, dedicate, consecrate.
(a). With dat.:
qui certis quibusdam sententiis quasi addicti et consecrati sunt, Cic. Tusc. 2, 2, 5: (corporis curandi) ars deorum immortalium inventioni consecrata, id. ib. 3, 1, 1.—(b). Absol.:
cui patriae nos totos dedere et in quā nostra omnia ponere et quasi consecrare debemus, to lay upon the altar of one's country, Cic. Leg. 2, 2, 5; cf.: consecrare opinionem in illo sanctissimo Hercule, id. Sest. 68, 143: vocabula, Quint. 1, 6, 41: Herculem modo et Patrem Liberum Consecratae immortalitatis exempla referebas, i. e. adduced as instances of deification, Curt. 8, 5, 16.—B. To hallow, recognize as holy (eccl. Lat.):
sit Deus nobis non in templis sed in corde consecratus, Lact. de Ira Dei, 23, 28: secum habeat Deum semper in corde consecratum, quoniam ipse est Dei templum, id. 6, 25, 15: Deum in nostro pectore, Min. Fel. Oct. 32, 2.—C. To make immortal, immortalize:
ratio disputandi (sc. Socratis) Platonis memoriā et litteris consecrata, Cic. Tusc. 5, 4, 11: amplissimis monumentis consecrare memoriam nominis tui, id. ad Q. Fr. 1, 1, 15, § 44: orator cum jam secretus et consecratus, liber invidiā, famam in tuto collocarit, Quint. 12, 11, 7: beneficium elegantissimo carmine, Val. Max. 1, 7, ext. 3. —Hence, consē^crātus (-sā^cr-), a, um, P. a., consecrated, holy; in sup.: CONSACRATISSIMVS, Inscr. ap. Bellerm. Vig. Rom. Laterc. p. 72, n. 283.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnsecrō āvī, ātus, āre
com- + sacro, to dedicate, devote, offer as sacred, consecrate: agros: locum certis circa terminis, L.: lucos ac nemora, Ta.: Caesaris statuam, Cs.: candelabrum Iovi: Siciliam Cereri: fratribus aras, S.—To honor as a deity, place among gods, deify, glorify: Liberum: beluae numero consecratae deorum: Aeacum divitibus insulis, consign, i. e. immortalize, H. — To doom to destruction, devote, make accursed, execrate: caput eius, qui contra fecerit: tuum caput sanguine hoc, L. — To surrender: esse (se) iam consecratum Miloni, to the vengeance of. — Fig., to devote, attach devotedly, ascribe as sacred: certis quibusdam sententiis quasi consecrati: utilitas (artis) deorum inventioni consecrata: (viros) ad inmortalitatis memoriam. — To make immortal, immortalize: ratio disputandi (Socratis) Platonis memoriā consecrata: amplissimis monumentis memoriam nominis tui.
Origins
From con- + sacrō (“to make sacred", consecrate”), from sacer (“sacred, holy”).
Descendants
- Catalanconsagrar
- Englishconsecrate
- Frenchconsacrer
- Italianconsacrare
- Occitanconsagrar
- Portugueseconsagrar
- Romanianconsacra
- Spanishconsagrar
- Galicianconsagrar
- Siciliancunzacrari