LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnsecrō

cōnsecrō (present infinitive cōnsecrāre, perfect active cōnsecrāvī, supine cōnsecrātum)
Classical[ˈkõː.sɛ.kroː]Ecclesiastical[ˈkɔn.se.kro]

Meaning

  1. To consecrate or dedicate
  2. To hallow or sanctify
  3. To deify

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Sacrare · Consecrare · Dicare · Dedicare

Sacrare, consecrare, mean to hallow, with reference to men, with regard to whom the profane use of a thing is withdrawn and forbidden; dicare, dedicare (from δέχεσθαι) mean to dedicate with reference to the gods, to whom the thing is set apart as their property. Hence consecrare may be used in an absolute sense, but dedicare has always a reference to the new proprietors.

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsecrōcōnsecrābamcōnsecrābōcōnsecrāvīcōnsecrāveram
cōnsecrāram
cōnsecrāverō
cōnsecrārō
2nd sg.cōnsecrāscōnsecrābāscōnsecrābiscōnsecrāvistī
cōnsecrāstī
cōnsecrāverās
cōnsecrārās
cōnsecrāveris
cōnsecrāris
3rd sg.cōnsecratcōnsecrābatcōnsecrābitcōnsecrāvit
cōnsecrāt
cōnsecrāverat
cōnsecrārat
cōnsecrāverit
cōnsecrārit
1st pl.cōnsecrāmuscōnsecrābāmuscōnsecrābimuscōnsecrāvimus
cōnsecrāmus
cōnsecrāverāmus
cōnsecrārāmus
cōnsecrāverimus
cōnsecrārimus
2nd pl.cōnsecrātiscōnsecrābātiscōnsecrābitiscōnsecrāvistis
cōnsecrāstis
cōnsecrāverātis
cōnsecrārātis
cōnsecrāveritis
cōnsecrāritis
3rd pl.cōnsecrantcōnsecrābantcōnsecrābuntcōnsecrāvērunt
cōnsecrārunt, cōnsecrāvēre
cōnsecrāverant
cōnsecrārant
cōnsecrāverint
cōnsecrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsecremcōnsecrāremcōnsecrāverim
cōnsecrārim
cōnsecrāvissem
cōnsecrāssem
2nd sg.cōnsecrēscōnsecrārēscōnsecrāverīs
cōnsecrārīs
cōnsecrāvissēs
cōnsecrāssēs
3rd sg.cōnsecretcōnsecrāretcōnsecrāverit
cōnsecrārit
cōnsecrāvisset
cōnsecrāsset
1st pl.cōnsecrēmuscōnsecrārēmuscōnsecrāverīmus
cōnsecrārīmus
cōnsecrāvissēmus
cōnsecrāssēmus
2nd pl.cōnsecrētiscōnsecrārētiscōnsecrāverītis
cōnsecrārītis
cōnsecrāvissētis
cōnsecrāssētis
3rd pl.cōnsecrentcōnsecrārentcōnsecrāverint
cōnsecrārint
cōnsecrāvissent
cōnsecrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnsecrorcōnsecrābarcōnsecrābor
2nd sg.cōnsecrāris
cōnsecrāre
cōnsecrābāris
cōnsecrābāre
cōnsecrāberis
cōnsecrābere
3rd sg.cōnsecrāturcōnsecrābāturcōnsecrābitur
1st pl.cōnsecrāmurcōnsecrābāmurcōnsecrābimur
2nd pl.cōnsecrāminīcōnsecrābāminīcōnsecrābiminī
3rd pl.cōnsecranturcōnsecrābanturcōnsecrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnsecrercōnsecrārer
2nd sg.cōnsecrēris
cōnsecrēre
cōnsecrārēris
cōnsecrārēre
3rd sg.cōnsecrēturcōnsecrārētur
1st pl.cōnsecrēmurcōnsecrārēmur
2nd pl.cōnsecrēminīcōnsecrārēminī
3rd pl.cōnsecrenturcōnsecrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsecrācōnsecrāre
pres. 2nd pl.cōnsecrātecōnsecrāminī
fut. 2nd sg.cōnsecrātōcōnsecrātor
fut. 3rd sg.cōnsecrātōcōnsecrātor
fut. 2nd pl.cōnsecrātōte—
fut. 3rd pl.cōnsecrantōcōnsecrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsecrārecōnsecrārī
perfect infinitivecōnsecrāvisse
cōnsecrāsse
cōnsecrātum esse
future infinitivecōnsecrātūrum essecōnsecrātum īrī
present participlecōnsecrāns—
perfect participle—cōnsecrātus
cōnsecrāta, cōnsecrātā, cōnsecrātae, cōnsecrātam, cōnsecrātārum, cōnsecrātās, cōnsecrātī, cōnsecrātōrum, cōnsecrātōs
future participlecōnsecrātūrus
cōnsecrātūra, cōnsecrātūrā, cōnsecrātūrae, cōnsecrātūram, cōnsecrātūrārum, cōnsecrātūrās, cōnsecrātūre, cōnsecrātūrī, cōnsecrātūrīs, cōnsecrātūrō, cōnsecrātūrōrum, cōnsecrātūrōs, cōnsecrātūrum
cōnsecrandus
cōnsecranda, cōnsecrandā, cōnsecrandae, cōnsecrandam, cōnsecrandārum, cōnsecrandās, cōnsecrande, cōnsecrandīs, cōnsecrandōrum, cōnsecrandōs
gerundcōnsecrandī, cōnsecrandō, cōnsecrandumsupinecōnsecrātum, cōnsecrātū

consē^cro (written CONSACRO in Monum. Ancyr. 2, 28; 4, 25; Inscr. Orell. 618 al.;
I. v. infra, P. a.), āvi, ātum, 1, v. a. sacro, to dedicate, devote something as sacred to a deity (class., esp. in prose).
I. Lit.
A. In gen.
(a). With dat.: candelabrum dare, donare, dicare, consecrare Jovi Optimo Maximo, Cic. Verr. 2, 4, 29, § 67: manubias Martis Musis, id. Arch. 11, 27: totam Siciliam Cereri et Liberae, Cic. Verr. 2, 4, 48, § 106: aedem Tonanti Jovi, Suet. Aug. 29: tres gladios Marti Ultori, id. Calig. 24: locum castrorum Neptuno ac Marti, id. Aug. 18: barbam Capitolio, id. Ner. 12: hunc lucum tibi (with dedico), * Cat. 18, 1 al.—
(b). Without dat.: quia consecrabantur aedes, non privatorum domicilia, sed quae sacra nominantur, consecrabantur agri ... ut imperator agros de hostibus captos consecraret, Cic. Dom. 49, 128: aram, id. ib. 55, 140; 53, 137; id. Har. Resp. 5, 9: video etiam consecrata simulacra, id. N. D. 3, 24, 61: locum certis circa terminis, Liv. 1, 44, 4: lucos ac nemora, Tac. G. 9 fin.: agrum Campanum, Suet. Caes. 20: eam partem domūs, id. Aug. 5: simulacrum in parte aedium, id. Galb. 4 al.: locus consecratus, a consecrated, holy place, Caes. B. G. 6, 13; 6, 17 al.; opp. profanus, Cic. Part. Or. 10, 36: tuum caput sanguine hoc, Liv. 3, 48, 6: Gracchi bona, id. 43, 16, 10: veterem Carthaginem nudatam tectis ac moenibus, Cic. Agr. 1, 2, 5.—
B. In partic.
1. Of persons, to elevate to the rank of deity, to place among the gods, to deify: Liberum, Cic. N. D. 2, 24, 62; 3, 15, 39; id. Leg. 2, 11, 28; Tac. A. 13, 14; Suet. Tib. 51; id. Ner. 9; id. Calig. 35; * Hor. C. 4, 8, 27 al.: Olympiadem matrem immortalitati, Curt. 9, 6, 26; 10, 5, 30.—And of animals: videat ... cujusque generis beluas numero consecratas deorum, Cic. Leg. 3, 9, 14.—
2. To devote or doom to destruction, to execrate, in laws, vows, and oaths, Cic. Balb. 14, 33 (v. consecratio, II.): caput alicujus, Liv. 3, 48, 5; Plin. Pan. 64, 3.—And an old formula in declaring war: Dis pater, Vejovis, manes ... exercitum hostium, urbes agrosque, capita aetatesque eorum devotas consecratasque habeatis, Macr. S. 3, 9, 10. —
3. To surrender to the vengeance of any one: esse (se) jam consecratum Miloni, Cic. Har. Resp. 4, 7.—
II. Trop. (most freq. in Cic.).
A. In gen., to devote, dedicate, consecrate.
(a). With dat.: qui certis quibusdam sententiis quasi addicti et consecrati sunt, Cic. Tusc. 2, 2, 5: (corporis curandi) ars deorum immortalium inventioni consecrata, id. ib. 3, 1, 1.—
(b). Absol.: cui patriae nos totos dedere et in quā nostra omnia ponere et quasi consecrare debemus, to lay upon the altar of one's country, Cic. Leg. 2, 2, 5; cf.: consecrare opinionem in illo sanctissimo Hercule, id. Sest. 68, 143: vocabula, Quint. 1, 6, 41: Herculem modo et Patrem Liberum Consecratae immortalitatis exempla referebas, i. e. adduced as instances of deification, Curt. 8, 5, 16.—
B. To hallow, recognize as holy (eccl. Lat.): sit Deus nobis non in templis sed in corde consecratus, Lact. de Ira Dei, 23, 28: secum habeat Deum semper in corde consecratum, quoniam ipse est Dei templum, id. 6, 25, 15: Deum in nostro pectore, Min. Fel. Oct. 32, 2.—
C. To make immortal, immortalize: ratio disputandi (sc. Socratis) Platonis memoriā et litteris consecrata, Cic. Tusc. 5, 4, 11: amplissimis monumentis consecrare memoriam nominis tui, id. ad Q. Fr. 1, 1, 15, § 44: orator cum jam secretus et consecratus, liber invidiā, famam in tuto collocarit, Quint. 12, 11, 7: beneficium elegantissimo carmine, Val. Max. 1, 7, ext. 3. —Hence, consē^crātus (-sā^cr-), a, um, P. a., consecrated, holy; in sup.: CONSACRATISSIMVS, Inscr. ap. Bellerm. Vig. Rom. Laterc. p. 72, n. 283.

Origins

From con- + sacrō (“to make sacred", consecrate”), from sacer (“sacred, holy”).

Descendants
  • Catalanconsagrar
  • Englishconsecrate
  • Frenchconsacrer
  • Italianconsacrare
  • Occitanconsagrar
  • Portugueseconsagrar
  • Romanianconsacra
  • Spanishconsagrar
  • Galicianconsagrar
  • Siciliancunzacrari

Quick answers

What does cōnsecrō mean in Latin?
cōnsecrō, a verb, means “To consecrate or dedicate; To hallow or sanctify; To deify”.
What are the principal parts of cōnsecrō?
cōnsecrō, cōnsecrāre, cōnsecrāvī, cōnsecrātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnsecrō?
In classical Latin, [ˈkõː.sɛ.kroː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔn.se.kro].