noun · neutersecond declension
sacrificium
sacrificium n (genitive sacrificiī or sacrificī)
Classical[sa.krɪˈfɪ.ki.ũː]Ecclesiastical[sa.kriˈfiː.t͡ʃi.um]
Meaning
- neuterSomething made sacred or given to a deity, sacrifice.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
dōnum Deō oblātumsacrificium -ī (n) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 10
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sacrificium | sacrificia |
| genitive | sacrificiī sacrificī | sacrificiōrum |
| dative | sacrificiō | sacrificiīs |
| accusative | sacrificium | sacrificia |
| ablative | sacrificiō | sacrificiīs |
| vocative | sacrificium | sacrificia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- sacrificium statum (solemne) (Tusc. 1. 47. 113)
- a periodically recurring (annual) sacrifice.
- sacra, sacrificium facere (ἱερὰ ῥέζειν), sacrificare
- to sacrifice.
să_crĭfĭcĭum, ii, n. id.,
I. a sacrifice (class. and very freq. in sing. and plur.).
(a). Sing.:
M. Popillius cum sacrificium publicum cum laenă faceret, quod erat flamen Carmentalis, Cic. Brut. 14, 56: epulare sacrificium facere, id. de Or. 3, 19, 73; cf.: sacrificio Apollini facto, Liv. 45, 27: sacrificium lustrale parare, id. 1, 28: sacrificio rite perpetrato, id. 44, 37 fin.: sollemne et statutum sacrificium, Cic. Tusc. 1, 47, 113: decem ingenui decem virgines... ad id sacrificium adhibiti, Liv. 37, 3: sacrifici genus est, Ov. P. 3, 2, 57.—(b). Plur.:
Druides sacrificia publica ac privata procurant, Caes. B. G. 6, 13: sacrificiis studere, id. ib. 6, 21: sacrificiis sollemnibus factis, Cic. Phil. 5, 9, 24; so, sollemnia, Liv. 5, 52: anniversaria, Cic. Verr. 2, 4, 57, § 128: publice ejusdem generis habent sacrificia, Caes. B. G. 6, 16; Cic. Fragm. ap. Quint. 9, 2, 96: sacrificia laeta, Liv. 36, 1: aliquem sacrificiis interdicere, Caes. B. G. 6, 13: sacrificia facere Libero Liberaeque, Col. 12, 18, 4: rex sacrificiorum, v. rex, A. 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sacrificium ī, n
sacrificus, a sacrifice : publicum facere: lustrale, L.: sacrificio rite perpetrato, L.: Sacrifici genus est, O.: sacrificia publica ac privata procurare, Cs.: sacrificiis sollemnibus factis: sacrificia laeta, L.
Origins
Deverbal noun from sacrum (“religious act, rite, sacrifice”) + faciō (“do, make”) + -ium (noun-forming suffix). Related to sacrificō (“to sacrifice”) and sacrificus (“sacrificial”).
Descendants
- Catalansacrifici
- Frenchsacrificefrom Old French sacrifice
- Englishsacrificefrom Old French sacrifice
- Italiansacrificio
- Portuguesesacrifíciofrom Old Galician-Portuguese sacrifiçio
- Romaniansacrificiu
- Spanishsacrificiofrom Old Spanish sacrificio
- Judeo-Italianסַאקְרֵיפִֿיצִיאוֹ
- Piedmontesesacrifissi
- Galiciansacrificiofrom Old Galician-Portuguese sacrifiçio
In English words that came into English from sacrificium
- sacrificesacrificium
- sacrificialsacrificiālis