noun · masculinesecond declension
sacrārius
sacrārius m (genitive sacrāriī or sacrārī)
Classical[saˈkraː.ri.ʊs]Ecclesiastical[saˈkraː.ri.us]
Meaning
- A sacrist, sacristan, priest
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sacrārius | sacrāriī |
| genitive | sacrāriī sacrārī | sacrāriōrum |
| dative | sacrāriō | sacrāriīs |
| accusative | sacrārium | sacrāriōs |
| ablative | sacrāriō | sacrāriīs |
| vocative | sacrārie | sacrāriī |
să_crārĭus, ii, m. sacer,
I. a sacrist, sacristan:
IVNONIS, Inscr. Orell. 1304.Origins
- Proto-Indo-European*seh₂k-
- Proto-Indo-European*sh₂krós
- Proto-Italic*sakros
- Archaic Latinsakros
- Old Latinsacros
- Old Latin*sakr̥s
- Old Latin*sakerr
- Latinsacrārius
Latin -ārius Latin sacrārius From sacer (“sacred, holy”) + -ārius.