moneō
Meaning
- to warn, to advise
Dehinc ut quiēscant porrō moneō et dēsinant / male dīcere, malefacta nē nōscant sua!
Then, furthermore, I advise them to keep quiet and quit speaking ill [of the playwright], lest they learn of their own misdeeds!166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 22–23 - to remind
- to exhort, advise, recommend
- to punish, chastise, castigate
- to predict, foretell
Latīnē defined in Latin in our graded readers
dīcō quid caveās; māter fīlium monet.dīcō ut caveatadmoneō, praecipiōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Hortari · Monere
The hortatio (ὄρθωσις, ἐρέθω), addresses itself immediately to the will and resolution; whereas the monitio, almost entirely to the consciousness and judgment. The hortatio has always an action for its object; the monitio, only a representation, and by the medium of that representation, an action for its object. Sall. Jug. 60. Monere alii, alii hortari. Cat. 60. Nequidquam hortere . . . Sed ego vos quo pauca monerem, convocavi. Sen. Ep. 13. Nimium diu te cohortor, cum tibi admonitione magis quam exhortatione opus sit. Cic. Fam. x. 40. Si aut aliter sentirem, certe admonitio tua me reprimere, aut si dubitarem, hortatio impellere posset. (i. 164.)
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | moneō | monēbam | monēbō | monuī | monueram | monuerō |
| 2nd sg. | monēs | monēbās | monēbis | monuistī | monuerās | monueris |
| 3rd sg. | monet | monēbat | monēbit | monuit | monuerat | monuerit |
| 1st pl. | monēmus | monēbāmus | monēbimus | monuimus | monuerāmus | monuerimus |
| 2nd pl. | monētis | monēbātis | monēbitis | monuistis | monuerātis | monueritis |
| 3rd pl. | monent | monēbant | monēbunt | monuērunt monuēre | monuerant | monuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | moneam | monērem | monuerim | monuissem |
| 2nd sg. | moneās | monērēs | monuerīs | monuissēs |
| 3rd sg. | moneat | monēret | monuerit | monuisset |
| 1st pl. | moneāmus | monērēmus | monuerīmus | monuissēmus |
| 2nd pl. | moneātis | monērētis | monuerītis | monuissētis |
| 3rd pl. | moneant | monērent | monuerint | monuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | moneor | monēbar | monēbor |
| 2nd sg. | monēris monēre | monēbāris monēbāre | monēberis monēbere |
| 3rd sg. | monētur | monēbātur | monēbitur |
| 1st pl. | monēmur | monēbāmur | monēbimur |
| 2nd pl. | monēminī | monēbāminī | monēbiminī |
| 3rd pl. | monentur | monēbantur | monēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | monear | monērer |
| 2nd sg. | moneāris moneāre | monērēris monērēre |
| 3rd sg. | moneātur | monērētur |
| 1st pl. | moneāmur | monērēmur |
| 2nd pl. | moneāminī | monērēminī |
| 3rd pl. | moneantur | monērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | monē | monēre |
| pres. 2nd pl. | monēte | monēminī |
| fut. 2nd sg. | monētō | monētor |
| fut. 3rd sg. | monētō | monētor |
| fut. 2nd pl. | monētōte | — |
| fut. 3rd pl. | monentō | monentor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | monēre | monērī monērier |
| perfect infinitive | monuisse | monitum esse |
| future infinitive | monitūrum esse | monitum īrī |
| present participle | monēns monente, monentem, monentēs, monentī, monentia, monentibus, monentis, monentīs, monentium | — |
| perfect participle | — | monitus |
| future participle | monitūrus monitūra, monitūrā, monitūrae, monitūram, monitūrārum, monitūrās, monitūre, monitūrī, monitūrīs, monitūrō, monitūrōrum, monitūrōs, monitūrum | monendus |
ea (auctoritas) adhibeatur ad monendum non modo aperte, sed etiam acriter, Cic. Lael. 13, 44: melius nos Zenonis praecepta monent, Juv. 15, 107.—oro, ut Terentiam moneatis de testamento, Cic. Att. 11, 16, 5; id. Q. Fr. 2, 3, 6.—Fabius ea me ex tuis mandatis monuit, Cic. Fam. 3, 3, 1: id ipsum, quod me mones, id. Att. 14, 19, 1: sed eos hoc moneo, desinant furere, id. Cat. 2, 9, 20: vos quo pauca monerem advocavi, Sall. C. 58, 3; id. H. 2, 96, 8.— Hence also in pass., moneri aliquid: ut moneatur semper servos homo officium suam, Plaut. Stich. 1, 2, 1: nec ea, quae ab eā (naturā) monemur, audimus, Cic. Lael. 24, 88; cf. infra. ξ.—admoneo, commonefacio): Caecina milites temporis ac necessitatis monet, Tac. A. 1, 67 Nipperd. ad loc.: Plancinam Augusta monuit Agrippinam insectandi, id. ib. 2, 43.— (ε) With ut, ne, or the simple subj.: monere te atque hortari, ut in rem publicam incumberes, Cic. Fam. 10, 1, 2: monet ut suspiciones vitet, Caes. B. G. 1, 20: moneo, praedico, ante denuntio, abstineant, manus Cic. Verr. 1, 12, 36: moneo obtestorque ut, etc., Sall. J. 10, 3; 49, 2; id. H. 4, 61, 23: vos, ne amittatis, etc., id. J. 31, 25: Macedonas monebat, ne multitudine hostium ... moverentur, Just. 11, 13: quamquam edicto monuisset ne quis quietem ejus interrumperet, Tac. A. 4, 67 init.—(ξ) With an object- or rel.-clause: (Caesar) monuit ejus diei victoriam in earum cohortium virtute constare, Caes. B. C. 3, 89, 4: moneret rationem frumenti esse habendam, Hirt. B. G. 8, 34: Cerealis propinquos monebat fortunam belli mutare, etc., Tac. H. 5, 24: Arminius colligi suos et propinquare silvis monitos vertit, id. A. 1, 63: ultro struebantur qui monerent perfugere ad Germaniae exercitus, id. ib. 4, 67 fin.: Radamistum obpugnationem celerare, id. ib. 12, 46; 13, 37; 16, 11; id. H. 4, 33: si te unum illud monuerimus, artem sine assiduitate dicendi non multum juvare, Auct. Her. 1, 1, 1: moneo, quid facto opus sit, Ter. Ad. 3, 4, 65: res monet cavere, consultare, Sall. C. 52, 3: alio properare tempus monet, id. J. 19, 2.—Pass.: cum Nicanorem insidiari Piraeo a Dercillo moneretur, Nep. Phoc. 2, 4.—res ipsa monebat tempus esse, Cic. Att. 10, 8, 1: (sol) caecos instare tumultus Saepe monet, Verg. G. 1, 464: immortalia ne speres, monet annus, Hor. C. 4, 7, 7: natura monet festinare, Plin. 18, 25, 60, § 227: ut monet ira, Sall. H. 2, 41, 8: ratio ipsa monet amicitias comparare, Cic. Fin. 1, 20, 66.—tu vatem, tu diva, mone, instruct thy bard, Verg. A. 7, 42: velut divinitus mente monitā, Liv. 26, 19: hoc moneas precor, Ov. F. 4, 247: amici somnio monitus, Suet. Aug. 91: reddebant parvuli, quae monebantur, what they were taught, Plin. Pan. 26: vates Helenus cum multa horrenda moneret, announced, foretold, Verg. A. 3, 712; cf.: ante sinistra cavā monuisset ab ilice cornix, etc., id. E. 9, 15: quid augurales alites vel cantus monerent, Amm. 28, 1: recte monemur, causas non utique ab ultimo esse repetendas, Quint. 5, 10, 83.—puerili verbere moneri, Tac. A. 5, 9.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*men-
- Proto-Indo-European*monéyeti
- Proto-Italic*man-eje-
- Proto-Italic*moneō
- Latinmoneō
From Proto-Italic *moneō, from Proto-Indo-European *mon-éye-ti, causative from the root *men- (“to think”).
- Italianmonire
- Portuguesemonir
- Spanishmuñir
- Spanishmullir
- Englishmonish
- Englishmonitor
- Germanmonieren