LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

moneō

moneō (present infinitive monēre, perfect active monuī, supine monitum)
Classical[ˈmɔ.ne.oː]Ecclesiastical[ˈmɔː.ne.o]
№ 711 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to warn, to advise
    Dehinc ut quiēscant porrō moneō et dēsinant / male dīcere, malefacta nē nōscant sua!Then, furthermore, I advise them to keep quiet and quit speaking ill [of the playwright], lest they learn of their own misdeeds!166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 22–23
  2. to remind
  3. to exhort, advise, recommend
  4. to punish, chastise, castigate
  5. to predict, foretell

Latīnē defined in Latin in our graded readers

dīcō quid caveās; māter fīlium monet.
moneō -ēre monuī — in Mille Verba, Animus et Adfectūs
warns
monet — in Seneca, ch. VIII

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Hortari · Monere

The hortatio (ὄρθωσις, ἐρέθω), addresses itself immediately to the will and resolution; whereas the monitio, almost entirely to the consciousness and judgment. The hortatio has always an action for its object; the monitio, only a representation, and by the medium of that representation, an action for its object. Sall. Jug. 60. Monere alii, alii hortari. Cat. 60. Nequidquam hortere . . . Sed ego vos quo pauca monerem, convocavi. Sen. Ep. 13. Nimium diu te cohortor, cum tibi admonitione magis quam exhortatione opus sit. Cic. Fam. x. 40. Si aut aliter sentirem, certe admonitio tua me reprimere, aut si dubitarem, hortatio impellere posset. (i. 164.)

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.moneōmonēbammonēbōmonuīmonuerammonuerō
2nd sg.monēsmonēbāsmonēbismonuistīmonuerāsmonueris
3rd sg.monetmonēbatmonēbitmonuitmonueratmonuerit
1st pl.monēmusmonēbāmusmonēbimusmonuimusmonuerāmusmonuerimus
2nd pl.monētismonēbātismonēbitismonuistismonuerātismonueritis
3rd pl.monentmonēbantmonēbuntmonuērunt
monuēre
monuerantmonuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.moneammonēremmonuerimmonuissem
2nd sg.moneāsmonērēsmonuerīsmonuissēs
3rd sg.moneatmonēretmonueritmonuisset
1st pl.moneāmusmonērēmusmonuerīmusmonuissēmus
2nd pl.moneātismonērētismonuerītismonuissētis
3rd pl.moneantmonērentmonuerintmonuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.moneormonēbarmonēbor
2nd sg.monēris
monēre
monēbāris
monēbāre
monēberis
monēbere
3rd sg.monēturmonēbāturmonēbitur
1st pl.monēmurmonēbāmurmonēbimur
2nd pl.monēminīmonēbāminīmonēbiminī
3rd pl.monenturmonēbanturmonēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.monearmonērer
2nd sg.moneāris
moneāre
monērēris
monērēre
3rd sg.moneāturmonērētur
1st pl.moneāmurmonērēmur
2nd pl.moneāminīmonērēminī
3rd pl.moneanturmonērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.monēmonēre
pres. 2nd pl.monētemonēminī
fut. 2nd sg.monētōmonētor
fut. 3rd sg.monētōmonētor
fut. 2nd pl.monētōte—
fut. 3rd pl.monentōmonentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivemonēremonērī
monērier
perfect infinitivemonuissemonitum esse
future infinitivemonitūrum essemonitum īrī
present participlemonēns
monente, monentem, monentēs, monentī, monentia, monentibus, monentis, monentīs, monentium
—
perfect participle—monitus
future participlemonitūrus
monitūra, monitūrā, monitūrae, monitūram, monitūrārum, monitūrās, monitūre, monitūrī, monitūrīs, monitūrō, monitūrōrum, monitūrōs, monitūrum
monendus
gerundmonendī, monendō, monendumsupinemonitum, monitū

mŏnĕo, ŭi, ĭtum, 2 (
I. inf. pres. pass. monerier, Plaut. Capt. 2, 3, 36; perf. subj. moneris pro monueris, Pac. ap. Non. 507, 24 sq.; cf. Trag. Rel. p. 66 Rib.; likewise: di monerint meliora, Pac. ap. Non. l. l. p. 74 Rib.), v. a. causative from the root men; whence memini, q. v., mens, mentio; lit. to cause to think.
I. Lit., to remind, put in mind of, bring to one's recollection; to admonish, advise, warn, instruct, teach (syn.: hortor, suadeo, doceo): bene mones; tute ipse cunctas, Enn. ap. Non. 469, 25 (Com. v. 3 Vahl.): ea (auctoritas) adhibeatur ad monendum non modo aperte, sed etiam acriter, Cic. Lael. 13, 44: melius nos Zenonis praecepta monent, Juv. 15, 107.—
(b). Aliquem de re: oro, ut Terentiam moneatis de testamento, Cic. Att. 11, 16, 5; id. Q. Fr. 2, 3, 6.—
(g). Aliquem aliquid: Fabius ea me ex tuis mandatis monuit, Cic. Fam. 3, 3, 1: id ipsum, quod me mones, id. Att. 14, 19, 1: sed eos hoc moneo, desinant furere, id. Cat. 2, 9, 20: vos quo pauca monerem advocavi, Sall. C. 58, 3; id. H. 2, 96, 8.— Hence also in pass., moneri aliquid: ut moneatur semper servos homo officium suam, Plaut. Stich. 1, 2, 1: nec ea, quae ab eā (naturā) monemur, audimus, Cic. Lael. 24, 88; cf. infra. ξ.—
(d). Aliquem alicujus rei (post-Aug., and only in Tac.; cf.: admoneo, commonefacio): Caecina milites temporis ac necessitatis monet, Tac. A. 1, 67 Nipperd. ad loc.: Plancinam Augusta monuit Agrippinam insectandi, id. ib. 2, 43.— (ε) With ut, ne, or the simple subj.: monere te atque hortari, ut in rem publicam incumberes, Cic. Fam. 10, 1, 2: monet ut suspiciones vitet, Caes. B. G. 1, 20: moneo, praedico, ante denuntio, abstineant, manus Cic. Verr. 1, 12, 36: moneo obtestorque ut, etc., Sall. J. 10, 3; 49, 2; id. H. 4, 61, 23: vos, ne amittatis, etc., id. J. 31, 25: Macedonas monebat, ne multitudine hostium ... moverentur, Just. 11, 13: quamquam edicto monuisset ne quis quietem ejus interrumperet, Tac. A. 4, 67 init.—(ξ) With an object- or rel.-clause: (Caesar) monuit ejus diei victoriam in earum cohortium virtute constare, Caes. B. C. 3, 89, 4: moneret rationem frumenti esse habendam, Hirt. B. G. 8, 34: Cerealis propinquos monebat fortunam belli mutare, etc., Tac. H. 5, 24: Arminius colligi suos et propinquare silvis monitos vertit, id. A. 1, 63: ultro struebantur qui monerent perfugere ad Germaniae exercitus, id. ib. 4, 67 fin.: Radamistum obpugnationem celerare, id. ib. 12, 46; 13, 37; 16, 11; id. H. 4, 33: si te unum illud monuerimus, artem sine assiduitate dicendi non multum juvare, Auct. Her. 1, 1, 1: moneo, quid facto opus sit, Ter. Ad. 3, 4, 65: res monet cavere, consultare, Sall. C. 52, 3: alio properare tempus monet, id. J. 19, 2.—Pass.: cum Nicanorem insidiari Piraeo a Dercillo moneretur, Nep. Phoc. 2, 4.—
b. Of inanim. and abstr. subjects: res ipsa monebat tempus esse, Cic. Att. 10, 8, 1: (sol) caecos instare tumultus Saepe monet, Verg. G. 1, 464: immortalia ne speres, monet annus, Hor. C. 4, 7, 7: natura monet festinare, Plin. 18, 25, 60, § 227: ut monet ira, Sall. H. 2, 41, 8: ratio ipsa monet amicitias comparare, Cic. Fin. 1, 20, 66.—
II. Transf. (mostly poet. and in post-Aug. prose).
A. Without the accessory notion of reminding or admonishing, in gen., to teach, instruct, tell, inform, point out; also, to announce, predict, foretell: tu vatem, tu diva, mone, instruct thy bard, Verg. A. 7, 42: velut divinitus mente monitā, Liv. 26, 19: hoc moneas precor, Ov. F. 4, 247: amici somnio monitus, Suet. Aug. 91: reddebant parvuli, quae monebantur, what they were taught, Plin. Pan. 26: vates Helenus cum multa horrenda moneret, announced, foretold, Verg. A. 3, 712; cf.: ante sinistra cavā monuisset ab ilice cornix, etc., id. E. 9, 15: quid augurales alites vel cantus monerent, Amm. 28, 1: recte monemur, causas non utique ab ultimo esse repetendas, Quint. 5, 10, 83.—
B. To punish, chastise (only in Tacitus): puerili verbere moneri, Tac. A. 5, 9.

Origins

  1. Proto-Indo-European*men-
  2. Proto-Indo-European*monéyeti
  3. Proto-Italic*man-eje-
  4. Proto-Italic*moneō
  5. Latinmoneō

From Proto-Italic *moneō, from Proto-Indo-European *mon-éye-ti, causative from the root *men- (“to think”).

Descendants
  • Italianmonire
  • Portuguesemonir
  • Spanishmuñir
  • Spanishmullir
  • Englishmonish
  • Englishmonitor
  • Germanmonieren

Quick answers

What does moneō mean in Latin?
moneō, a verb, means “to warn, to advise; to remind; to exhort, advise, recommend”.
What are the principal parts of moneō?
moneō, monēre, monuī, monitum (second conjugation).
How do you pronounce moneō?
In classical Latin, [ˈmɔ.ne.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmɔː.ne.o].
Where does moneō come from?
Proto-Indo-European *men- → Proto-Indo-European *monéyeti → Proto-Italic *man-eje- → Proto-Italic *moneō → Latin moneō.