LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

monitus1

monitus m (genitive monitūs)
Classical[ˈmɔ.nɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈmɔː.ni.tus]

Meaning

  1. masculinea reminding, warning
  2. especiallymasculinean admonition by the gods through various omens (oracles, lightning, etc.); an omen, prognostic, prophecy, the will of the gods, a divine warning
    Near-synonym: nūmen
  3. masculinereminder

Declension

declension
formsingularplural
nominativemonitusmonitūs
genitivemonitūsmonituum
dativemonituīmonitibus
accusativemonitummonitūs
ablativemonitūmonitibus
vocativemonitusmonitūs

mŏnĭtus, ūs, m. moneo,
I. a reminding, warning, admonition.
I. In gen. (only poet.): monitu nutricis, Ov. H. 18, 115: finierat monitus, id. M. 2, 103: laevo monitu pueros producit avaros, Juv. 14, 228: monitus acres tradere, Val. Fl. 1, 475. —
II. In partic., admonition by the gods through omens, an omen, prognostic, prophecy, the will of the gods, a warning by oracles, lightning, etc. (class.): fortunae monitu, * Cic. Div. 2, 41, 86: revererique numinum monitus, Plin. Pan. 76: fulgarum, Plin. 2, 7, 5, § 24: pecudum, sacrificial signs or prognostics, Val. Fl. 1, 29: sub obtentu monituum deorum quaedam enuntiare, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 2, 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*men-
  2. Proto-Indo-European*monéyeti
  3. Proto-Italic*man-eje-
  4. Proto-Italic*moneō
  5. Latinmonitus

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin monitus From moneō + -tus (forming action nouns).

verbfirst/second-declension participle
monitus2
monitus (feminine monita, neuter monitum)
Classical[ˈmɔ.nɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈmɔː.ni.tus]

Meaning

  1. participleadvised, warned, having been advised
  2. participlereminded, having been reminded

mŏnĭtus, a, um, Part., from moneo.

Origins

  1. Proto-Indo-European*men-
  2. Proto-Indo-European*monéyeti
  3. Proto-Italic*man-eje-
  4. Proto-Italic*moneō
  5. Latinmonitus

Latin monitus Perfect passive participle of moneō (“warn, remind”).

Quick answers

What does monitus mean in Latin?
monitus, a noun, means “a reminding, warning; an admonition by the gods through various omens (oracles, lightning, etc.); an omen, prognostic, prophecy, the will of the gods, a divine warning”.
What is the genitive of monitus?
The genitive singular is monitūs. monitus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce monitus?
In classical Latin, [ˈmɔ.nɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmɔː.ni.tus].
Where does monitus come from?
Proto-Indo-European *men- → Proto-Indo-European *monéyeti → Proto-Italic *man-eje- → Proto-Italic *moneō → Latin monitus.