noun · masculinefourth declension
monitus1
monitus m (genitive monitūs)
Classical[ˈmɔ.nɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈmɔː.ni.tus]
Meaning
- masculinea reminding, warning
- especiallymasculinean admonition by the gods through various omens (oracles, lightning, etc.); an omen, prognostic, prophecy, the will of the gods, a divine warning
Near-synonym: nūmen
- masculinereminder
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | monitus | monitūs |
| genitive | monitūs | monituum |
| dative | monituī | monitibus |
| accusative | monitum | monitūs |
| ablative | monitū | monitibus |
| vocative | monitus | monitūs |
mŏnĭtus, ūs, m. moneo,
I. a reminding, warning, admonition.
I. In gen. (only poet.):
monitu nutricis, Ov. H. 18, 115: finierat monitus, id. M. 2, 103: laevo monitu pueros producit avaros, Juv. 14, 228: monitus acres tradere, Val. Fl. 1, 475. —II. In partic., admonition by the gods through omens, an omen, prognostic, prophecy, the will of the gods, a warning by oracles, lightning, etc. (class.): fortunae monitu, * Cic. Div. 2, 41, 86:
revererique numinum monitus, Plin. Pan. 76: fulgarum, Plin. 2, 7, 5, § 24: pecudum, sacrificial signs or prognostics, Val. Fl. 1, 29: sub obtentu monituum deorum quaedam enuntiare, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 2, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
monitus
P. of moneo.
monitus ūs, m
moneo, a reminding, warning, admonition : finierat monitūs, O.: laevo monitu pueros producit avaros, Iu.— An admonition by the gods, omen, warning : fortunae monitu: venis monitu divōm? V.
Origins
- Proto-Indo-European*men-
- Proto-Indo-European*monéyeti
- Proto-Italic*man-eje-
- Proto-Italic*moneō
- Latinmonitus
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin monitus From moneō + -tus (forming action nouns).