LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

commoneō

commoneō (present infinitive commonēre, perfect active commonuī, supine commonitum)
Classical[kɔmˈmɔ.ne.oː]Ecclesiastical[komˈmɔː.ne.o]

Meaning

  1. to remind, to admonish, put in mind, impress upon, bring to recollection

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.commoneōcommonēbamcommonēbōcommonuīcommonueramcommonuerō
2nd sg.commonēscommonēbāscommonēbiscommonuistīcommonuerāscommonueris
3rd sg.commonetcommonēbatcommonēbitcommonuitcommonueratcommonuerit
1st pl.commonēmuscommonēbāmuscommonēbimuscommonuimuscommonuerāmuscommonuerimus
2nd pl.commonētiscommonēbātiscommonēbitiscommonuistiscommonuerātiscommonueritis
3rd pl.commonentcommonēbantcommonēbuntcommonuērunt
commonuēre
commonuerantcommonuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.commoneamcommonēremcommonuerimcommonuissem
2nd sg.commoneāscommonērēscommonuerīscommonuissēs
3rd sg.commoneatcommonēretcommonueritcommonuisset
1st pl.commoneāmuscommonērēmuscommonuerīmuscommonuissēmus
2nd pl.commoneātiscommonērētiscommonuerītiscommonuissētis
3rd pl.commoneantcommonērentcommonuerintcommonuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.commoneorcommonēbarcommonēbor
2nd sg.commonēris
commonēre
commonēbāris
commonēbāre
commonēberis
commonēbere
3rd sg.commonēturcommonēbāturcommonēbitur
1st pl.commonēmurcommonēbāmurcommonēbimur
2nd pl.commonēminīcommonēbāminīcommonēbiminī
3rd pl.commonenturcommonēbanturcommonēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.commonearcommonērer
2nd sg.commoneāris
commoneāre
commonērēris
commonērēre
3rd sg.commoneāturcommonērētur
1st pl.commoneāmurcommonērēmur
2nd pl.commoneāminīcommonērēminī
3rd pl.commoneanturcommonērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.commonēcommonēre
pres. 2nd pl.commonētecommonēminī
fut. 2nd sg.commonētōcommonētor
fut. 3rd sg.commonētōcommonētor
fut. 2nd pl.commonētōte—
fut. 3rd pl.commonentōcommonentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecommonērecommonērī
commonērier
perfect infinitivecommonuissecommonitum esse
future infinitivecommonitūrum essecommonitum īrī
present participlecommonēns—
perfect participle—commonitus
commonita, commonitā, commonitae, commonitam, commonitārum, commonitās, commonite, commonitī, commonitīs, commonitō, commonitōrum, commonitōs
future participlecommonitūrus
commonitūra, commonitūrā, commonitūrae, commonitūram, commonitūrārum, commonitūrās, commonitūre, commonitūrī, commonitūrīs, commonitūrō, commonitūrōrum, commonitūrōs, commonitūrum
commonendus
commonenda, commonendā, commonendae, commonendam, commonendārum, commonendās, commonende, commonendīs, commonendōrum, commonendōs
gerundcommonendī, commonendō, commonendumsupinecommonitum, commonitū

com-mŏnĕo (conm-), ŭi, ĭtum, 2, v. a.,
I. to remind one forcibly of something, to put in mind, to impress upon, to bring to recollection (in good prose); constr. (cf. admoneo).
(a). With aliquem: ut commoneri nos satis sit, nihil attineat doceri, Cic. Fin. 3, 1, 3: meretricem, Plaut. Mil. 3, 3, 8: me, Cic. Verr. 2, 4, 26, § 57; Quint. 11, 3, 130: commonito pro rostris populo, * Suet. Claud. 22; cf.: quarum (notarum) recordatio commoneat et quasi excitet memoriam, Quint. 11, 2, 28.—
(b). With aliquem alicujus rei: mearum me absens miseriarum conmones, Plaut. Rud. 3, 4, 38: grammaticos officii sui, Quint. 1, 5, 7: te ejus matrimonii, Auct. Her. 4, 33, 44; cf.: ut hic modo me commonuit anulus quod totum effluxerat, Cic. Verr. 2, 4, 26, § 57.—
(g). With aliquem de aliquā re: de avaritiā tuā, Cic. Verr. 2, 1, 59, § 154: de periculo, id. Part. Or. 27, 96. —
(d). With aliquem aliquid: officium vostrum ut vos malo cupiatis conmonerier, Plaut. Ps. 1, 2, 17.—Simply with aliquid: cum amice aliquid commonemus, Quint. 6, 1, 50: quae commonet usus, Sil. 13, 111.— (ε)With rel.-clause: quam hic mihi sit facile atque utile, Aliorum exempla commonent, Ter. And. 4, 5, 17; so, commonere aliquem cur, etc., Quint. 11, 2, 30; and pass.: hoc qui venerit mi in mentem, re conmonitus sum modo, Plaut. Trin. 4, 3, 47 Fleck. (Brix.: hoc qui in mentem venerit mi? Re ipsā conmonitus sum).—(ζ) With ut or ne: ut neque me consuetudo, neque amor commoneat, ut servem fidem, Ter. And. 1, 5, 45: qui ut ordini rerum animum intendat, etiam commonendus est, Quint. 4, 1, 78: commoneo tamen, ne quis hoc cottidianum habeat, Cels. 1, 3.—(η) With alicujus rei: horum tamen utcumque commonet locus, Quint. 11, 2, 24.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincommoneō

Proto-Indo-European *men- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *monéyeti Proto-Italic *man-eje- Proto-Italic *moneō Latin moneō Latin commoneō From con- + moneō (“warn, advise”).

Quick answers

What does commoneō mean in Latin?
commoneō, a verb, means “to remind, to admonish, put in mind, impress upon, bring to recollection”.
What are the principal parts of commoneō?
commoneō, commonēre, commonuī, commonitum (second conjugation).
How do you pronounce commoneō?
In classical Latin, [kɔmˈmɔ.ne.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [komˈmɔː.ne.o].
Where does commoneō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin commoneō.