verbsecond conjugation
commoneō
commoneō (present infinitive commonēre, perfect active commonuī, supine commonitum)
Classical[kɔmˈmɔ.ne.oː]Ecclesiastical[komˈmɔː.ne.o]
Meaning
- to remind, to admonish, put in mind, impress upon, bring to recollection
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commoneō | commonēbam | commonēbō | commonuī | commonueram | commonuerō |
| 2nd sg. | commonēs | commonēbās | commonēbis | commonuistī | commonuerās | commonueris |
| 3rd sg. | commonet | commonēbat | commonēbit | commonuit | commonuerat | commonuerit |
| 1st pl. | commonēmus | commonēbāmus | commonēbimus | commonuimus | commonuerāmus | commonuerimus |
| 2nd pl. | commonētis | commonēbātis | commonēbitis | commonuistis | commonuerātis | commonueritis |
| 3rd pl. | commonent | commonēbant | commonēbunt | commonuērunt commonuēre | commonuerant | commonuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | commoneam | commonērem | commonuerim | commonuissem |
| 2nd sg. | commoneās | commonērēs | commonuerīs | commonuissēs |
| 3rd sg. | commoneat | commonēret | commonuerit | commonuisset |
| 1st pl. | commoneāmus | commonērēmus | commonuerīmus | commonuissēmus |
| 2nd pl. | commoneātis | commonērētis | commonuerītis | commonuissētis |
| 3rd pl. | commoneant | commonērent | commonuerint | commonuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | commoneor | commonēbar | commonēbor |
| 2nd sg. | commonēris commonēre | commonēbāris commonēbāre | commonēberis commonēbere |
| 3rd sg. | commonētur | commonēbātur | commonēbitur |
| 1st pl. | commonēmur | commonēbāmur | commonēbimur |
| 2nd pl. | commonēminī | commonēbāminī | commonēbiminī |
| 3rd pl. | commonentur | commonēbantur | commonēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | commonear | commonērer |
| 2nd sg. | commoneāris commoneāre | commonērēris commonērēre |
| 3rd sg. | commoneātur | commonērētur |
| 1st pl. | commoneāmur | commonērēmur |
| 2nd pl. | commoneāminī | commonērēminī |
| 3rd pl. | commoneantur | commonērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | commonē | commonēre |
| pres. 2nd pl. | commonēte | commonēminī |
| fut. 2nd sg. | commonētō | commonētor |
| fut. 3rd sg. | commonētō | commonētor |
| fut. 2nd pl. | commonētōte | — |
| fut. 3rd pl. | commonentō | commonentor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | commonēre | commonērī commonērier |
| perfect infinitive | commonuisse | commonitum esse |
| future infinitive | commonitūrum esse | commonitum īrī |
| present participle | commonēns | — |
| perfect participle | — | commonitus commonita, commonitā, commonitae, commonitam, commonitārum, commonitās, commonite, commonitī, commonitīs, commonitō, commonitōrum, commonitōs |
| future participle | commonitūrus commonitūra, commonitūrā, commonitūrae, commonitūram, commonitūrārum, commonitūrās, commonitūre, commonitūrī, commonitūrīs, commonitūrō, commonitūrōrum, commonitūrōs, commonitūrum | commonendus commonenda, commonendā, commonendae, commonendam, commonendārum, commonendās, commonende, commonendīs, commonendōrum, commonendōs |
gerundcommonendī, commonendō, commonendumsupinecommonitum, commonitū
com-mŏnĕo (conm-), ŭi, ĭtum, 2, v. a.,
I. to remind one forcibly of something, to put in mind, to impress upon, to bring to recollection (in good prose); constr. (cf. admoneo).
(a). With aliquem:
ut commoneri nos satis sit, nihil attineat doceri, Cic. Fin. 3, 1, 3: meretricem, Plaut. Mil. 3, 3, 8: me, Cic. Verr. 2, 4, 26, § 57; Quint. 11, 3, 130: commonito pro rostris populo, * Suet. Claud. 22; cf.: quarum (notarum) recordatio commoneat et quasi excitet memoriam, Quint. 11, 2, 28.—(b). With aliquem alicujus rei:
mearum me absens miseriarum conmones, Plaut. Rud. 3, 4, 38: grammaticos officii sui, Quint. 1, 5, 7: te ejus matrimonii, Auct. Her. 4, 33, 44; cf.: ut hic modo me commonuit anulus quod totum effluxerat, Cic. Verr. 2, 4, 26, § 57.—(g). With aliquem de aliquā re:
de avaritiā tuā, Cic. Verr. 2, 1, 59, § 154: de periculo, id. Part. Or. 27, 96. —(d). With aliquem aliquid:
officium vostrum ut vos malo cupiatis conmonerier, Plaut. Ps. 1, 2, 17.—Simply with aliquid: cum amice aliquid commonemus, Quint. 6, 1, 50: quae commonet usus, Sil. 13, 111.— (ε)With rel.-clause: quam hic mihi sit facile atque utile, Aliorum exempla commonent, Ter. And. 4, 5, 17; so, commonere aliquem cur, etc., Quint. 11, 2, 30; and pass.: hoc qui venerit mi in mentem, re conmonitus sum modo, Plaut. Trin. 4, 3, 47 Fleck. (Brix.: hoc qui in mentem venerit mi? Re ipsā conmonitus sum).—(ζ) With ut or ne: ut neque me consuetudo, neque amor commoneat, ut servem fidem, Ter. And. 1, 5, 45: qui ut ordini rerum animum intendat, etiam commonendus est, Quint. 4, 1, 78: commoneo tamen, ne quis hoc cottidianum habeat, Cels. 1, 3.—(η) With alicujus rei: horum tamen utcumque commonet locus, Quint. 11, 2, 24.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
com-moneō (conm-) uī, itus, ēre,
to remind, put in mind, impress upon, bring to recollection: ut commoneri nos satis sit: quod vos lex commonet: de avaritiā tuā commoneri: quam id mihi sit facile, exempla commonent, T.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincommoneō
Proto-Indo-European *men- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *monéyeti Proto-Italic *man-eje- Proto-Italic *moneō Latin moneō Latin commoneō From con- + moneō (“warn, advise”).