verbsecond conjugation
admoneō
admoneō (present infinitive admonēre, perfect active admonuī, supine admonitum)
Classical[adˈmɔ.ne.oː]Ecclesiastical[adˈmɔː.ne.o]
Meaning
- transitiveto remind, recall to the mind, make remember
- to admonish, warn, caution
- to suggest, advise
- to persuade, urge
Conjugation conjugation 2
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | admoneō | admonēbam | admonēbō | admonuī | admonueram | admonuerō |
| 2nd sg. | admonēs | admonēbās | admonēbis | admonuistī | admonuerās | admonueris |
| 3rd sg. | admonet | admonēbat | admonēbit | admonuit | admonuerat | admonuerit |
| 1st pl. | admonēmus | admonēbāmus | admonēbimus | admonuimus | admonuerāmus | admonuerimus |
| 2nd pl. | admonētis | admonēbātis | admonēbitis | admonuistis | admonuerātis | admonueritis |
| 3rd pl. | admonent | admonēbant | admonēbunt | admonuērunt admonuēre | admonuerant | admonuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | admoneam | admonērem | admonuerim | admonuissem |
| 2nd sg. | admoneās | admonērēs | admonuerīs | admonuissēs |
| 3rd sg. | admoneat | admonēret | admonuerit | admonuisset |
| 1st pl. | admoneāmus | admonērēmus | admonuerīmus | admonuissēmus |
| 2nd pl. | admoneātis | admonērētis | admonuerītis | admonuissētis |
| 3rd pl. | admoneant | admonērent | admonuerint | admonuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | admoneor | admonēbar | admonēbor |
| 2nd sg. | admonēris admonēre | admonēbāris admonēbāre | admonēberis admonēbere |
| 3rd sg. | admonētur | admonēbātur | admonēbitur |
| 1st pl. | admonēmur | admonēbāmur | admonēbimur |
| 2nd pl. | admonēminī | admonēbāminī | admonēbiminī |
| 3rd pl. | admonentur | admonēbantur | admonēbuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | admonear | admonērer |
| 2nd sg. | admoneāris admoneāre | admonērēris admonērēre |
| 3rd sg. | admoneātur | admonērētur |
| 1st pl. | admoneāmur | admonērēmur |
| 2nd pl. | admoneāminī | admonērēminī |
| 3rd pl. | admoneantur | admonērentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | admonē | admonēre |
| pres. 2nd pl. | admonēte | admonēminī |
| fut. 2nd sg. | admonētō | admonētor |
| fut. 3rd sg. | admonētō | admonētor |
| fut. 2nd pl. | admonētōte | — |
| fut. 3rd pl. | admonentō | admonentor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | admonēre | admonērī |
| perfect infinitive | admonuisse | admonitum esse |
| future infinitive | admonitūrum esse | admonitum īrī |
| present participle | admonēns | — |
| perfect participle | — | admonitus admonita, admonitā, admonitae, admonitam, admonitārum, admonitās, admonite, admonitī, admonitīs, admonitō, admonitōrum, admonitōs |
| future participle | admonitūrus admonitūra, admonitūrā, admonitūrae, admonitūram, admonitūrārum, admonitūrās, admonitūre, admonitūrī, admonitūrīs, admonitūrō, admonitūrōrum, admonitūrōs, admonitūrum | admonendus admonenda, admonendā, admonendae, admonendam, admonendārum, admonendās, admonende, admonendīs, admonendōrum, admonendōs |
gerundadmonendī, admonendō, admonendumsupineadmonitum, admonitū
ad-mŏnĕo, ui, ĭtum, 2, v. a.,
I. to bring up to one's mind, to put one in mind of (in a friendly manner), to remind, suggest, advise, warn, admonish (by influencing more directly the reason and judgment; while in adhortor the admonition is addressed immediately to the will, Doed. Syn. 1, 164:
Moneo, et admoneo hoc differunt, quod monemus futura, admonemus praeterita; illa ut caveamus et discamus, haec ut recordemur, Aus. Popma, p. 29; cf. Ellendt ad Cic. Brut. 3, 11: in monente benevolentia, in admonente memoria, Ernest. no. 1663). I. In gen., constr. absol. and with aliquem alicujus rei or de aliqua re, aliquam rem (Sallust employs them all); with ut or ne. when an action follows; with acc. and inf. or a rel. clause, when merely an historical fact is brought to view, Zumpt, § 439 and 615.
(a). Absol.:
qui admonent amice, docendi sunt, Cic. N. D. 1, 3: amicissime admonere, id. Att. 7, 26: si sitis admoneret, profluente aquā vitam tolerat, Tac. A. 15, 45 fin.: admonitus in somnis, Vulg. Matt. 2, 22.—(b). Aliquem alicujus rei:
admonebat alium egestatis, alium cupiditatis suae, Sall. C. 21: quoniam nos tanti viri res admonuit, id. J. 95: admonere aliquem foederis, Liv. 35, 13; 5, 51: judices legum et religionis, Suet. Tib. 33: admonitus hujus aeris alieni, Cic. Top. 1, 5: aetatis et condicionis admoneri, Suet. Dom. 2; cf. Drak. ad Liv. 2, 36, 6.—And with acc. of person omitted: adversae res admonuerunt religionum, Liv. 5, 51; 5, 46, 6: veterum recentiumque admonens, Tac. H. 3, 24.— (g). Aliquem de aliqua re:
de aede Telluris et de porticu Catuli me admones, Cic. Q. Fr. 3, 1, 4: ut aliquid aliquando de doctrinae studiis admoneamur, id. Rep. 1, 9: de moribus civitatis tempus admonuit, Sall. C. 5: admonuit eos de auxiliis Dei, Vulg. 2 Macc. 8, 19.—Sometimes in passing from a subject already discussed to a new one, = docere, dicere, to treat of, to speak of: de multitudine (verborum) quoniam quod satis esset admonui, de obscuritate pauca dicam, Varr. L. L. 6, § 40 Müll.—(d). With two acc. (in gen., only with illud, istuc, quod, multa, res, etc.):
ridiculum est te istuc me admonere, Ter. Heaut. 2, 3, 112: illud te esse admonitum volo, Cic. Cael. 3, 8: jam illud non sunt admonendi, ut, etc., id. Off. 2, 19, 68: illud me praeclare admones, id. Att. 9, 9: sin quippiam essem admonitus, id. Fam. 5, 8: multa praeterea ostentis, multa extis admonemur, id. N. D. 2, 66: eam rem nos locus admonuit, Sall. J. 79.— (ε) With acc. and inf.: admonuisti etiam dictum aliquod in petitionem tuam dici potuisse, Cic. Planc. 34, 85 B. and K.: et meminerant et admonebant alii alios, supplicium ex se, non victoriam peti, Liv. 28, 19: nostri detrimento admonentur diligentius stationes disponere, Auct. B. G. 8, 12.—(ζ) With a rel. clause: meus me sensus, quanta vis fraterni sit amoris, admonet, Cic. Fam. 5, 2.—(η) With ut or ne: admonebat me res, ut, etc., Cic. Off. 2, 19, 67: Caninius noster me tuis verbis admonuit, ut scriberem, id. Fam. 9, 6: ea res admonet, ut, etc., Tac. A. 3, 25; so, corresp. with moneo, Sen. Ep. 24, 16.—(θ) With the simple subj. (in the historians): simulque admonerent liberis suis prospiceret, Nep. Ph. 1: nisi Seneca admonuisset venienti matri occurreret, Tac. A. 13, 5: admonuit negotiis abstineret, Suet. Tib. 50: illud me admones, cum illum videro, ne nimis indulgenter, et cum gravitate potius loquar, Cic. Att. 9, 9, 2 (where ut is to be supplied from the preceding ne).—(ι) With a simple inf. (so most freq. after the Aug. per., but also in Cic.): ut mos erat istius atque ut eum suae libidines facere admonebant, Cic. Verr. 2, 1, 24, § 63: easdem decedere campis admonuit, Verg. G. 4, 186; so, Matrem Admonuit ratibus sacris depellere taedas, id. A. 9, 109: sol acrior ire lavatum admonuit, Hor. S. 1, 6, 125; so Ov. M. 3, 601; 6, 150: nihil agere quod non prosit, fabella admonet, Phaedr. 3, 17; Tac. A. 15, 67: regrediendum (sc. esse sibi), Tac. Agr. 25.—(κ) With ad and the gerund.: ad thesaurum reperiendum, Cic. Div. 2, 65, 134.—(λ) With abl. of means or cause: de quibus (discordiis) ipsis his prodigiis a dis immortalibus admonemur, Cic. Har. Resp. 21, 44: proximi diei casu admoniti omnia ad defensionem paraverunt, Caes. B. C. 2, 14: divinā admonitus plagā, Vulg. 2 Macc. 9, 11.—II. Esp.
A. To recall a thing to memory, to bring to remembrance (without any accessory notion of admonition); with acc. or gen.:
cum memor anteactos semper dolor admonet annos, Tib. 4, 1, 189 Müll. (some read here admovet): admonuit dominae deseruitque Venus, id. 1, 5, 40: nomen, quod possit equorum Admonuisse, Ov. M. 15, 543.—B. Of a creditor, to remind a debtor of his debt, to ask payment, to dun:
cum tibi cotidie potestas hominis fuisset admonendi, verbum nullum facis, Cic. Quint. 12; so id. Top. 1 fin.—C. In the poets and in later Lat., to urge or incite to action (cf. admonitor):
telo admonuit bijugos, Verg. A. 10, 586; so Spart. Sever. 11 fin.: liberos verberibus, Sen. Clem. 1, 14; id. Const. Sap. 12 fin. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ad-moneō nuī, nitus, ēre,
to bring to mind, remind, suggest, put in mind of: te: (me) equorum, O.: alqm foederis, L.: admonitus re ipsā recordor quantum, etc.: deorum ira admonuit, aroused him, L.: de quo (proelio) vos: de moribus civitatis, S.: illud te esse admonitum volo, I want you reminded of that: necessitas ... admonet esse hominem, reminds one that he is, etc.: quae pars absit, O.—Supin. acc.: admonitum venimus te.—Esp., to remind of a debt, dun: potestas admonendi. — With a view to action, to warn, admonish, advise, urge, suggest, order, bid: ad thesaurum reperiendum: me ut ... deplorarem, etc.: admonendi ... ut morem servaretis, L.: hunc admonet, iter caute faciat, Cs.: ut eum suae libidines facere admonebant: Matrem ratibus depellere taedas, V.: casu admoniti, omnia paraverunt, Cs.— To goad, urge on (poet.): telo biiugos, V.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadmoneō
Proto-Indo-European *men- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *monéyeti Proto-Italic *man-eje- Proto-Italic *moneō Latin moneō Latin admoneō From ad- + moneō (“warn, advise”).
Descendants
- Catalanamonestar
- Italianammonire
- Frenchadmonesterfrom Old French amonester
- Englishadmonishfrom Old French amonester
- Portugueseadmoestar
- Spanishamonestar
- Esperantoadmoni
- Galicianamoestar
- Old Leoneseamonestar
In English words that came into English from admoneō
- admonishadmoneō
- admonitionadmonitio
- admonitoryadmonitōrium
- admonitoradmonitor