LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

admoneō

admoneō (present infinitive admonēre, perfect active admonuī, supine admonitum)
Classical[adˈmɔ.ne.oː]Ecclesiastical[adˈmɔː.ne.o]

Meaning

  1. transitiveto remind, recall to the mind, make remember
  2. to admonish, warn, caution
  3. to suggest, advise
  4. to persuade, urge

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.admoneōadmonēbamadmonēbōadmonuīadmonueramadmonuerō
2nd sg.admonēsadmonēbāsadmonēbisadmonuistīadmonuerāsadmonueris
3rd sg.admonetadmonēbatadmonēbitadmonuitadmonueratadmonuerit
1st pl.admonēmusadmonēbāmusadmonēbimusadmonuimusadmonuerāmusadmonuerimus
2nd pl.admonētisadmonēbātisadmonēbitisadmonuistisadmonuerātisadmonueritis
3rd pl.admonentadmonēbantadmonēbuntadmonuērunt
admonuēre
admonuerantadmonuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.admoneamadmonēremadmonuerimadmonuissem
2nd sg.admoneāsadmonērēsadmonuerīsadmonuissēs
3rd sg.admoneatadmonēretadmonueritadmonuisset
1st pl.admoneāmusadmonērēmusadmonuerīmusadmonuissēmus
2nd pl.admoneātisadmonērētisadmonuerītisadmonuissētis
3rd pl.admoneantadmonērentadmonuerintadmonuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.admoneoradmonēbaradmonēbor
2nd sg.admonēris
admonēre
admonēbāris
admonēbāre
admonēberis
admonēbere
3rd sg.admonēturadmonēbāturadmonēbitur
1st pl.admonēmuradmonēbāmuradmonēbimur
2nd pl.admonēminīadmonēbāminīadmonēbiminī
3rd pl.admonenturadmonēbanturadmonēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.admonearadmonērer
2nd sg.admoneāris
admoneāre
admonērēris
admonērēre
3rd sg.admoneāturadmonērētur
1st pl.admoneāmuradmonērēmur
2nd pl.admoneāminīadmonērēminī
3rd pl.admoneanturadmonērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.admonēadmonēre
pres. 2nd pl.admonēteadmonēminī
fut. 2nd sg.admonētōadmonētor
fut. 3rd sg.admonētōadmonētor
fut. 2nd pl.admonētōte—
fut. 3rd pl.admonentōadmonentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveadmonēreadmonērī
perfect infinitiveadmonuisseadmonitum esse
future infinitiveadmonitūrum esseadmonitum īrī
present participleadmonēns—
perfect participle—admonitus
admonita, admonitā, admonitae, admonitam, admonitārum, admonitās, admonite, admonitī, admonitīs, admonitō, admonitōrum, admonitōs
future participleadmonitūrus
admonitūra, admonitūrā, admonitūrae, admonitūram, admonitūrārum, admonitūrās, admonitūre, admonitūrī, admonitūrīs, admonitūrō, admonitūrōrum, admonitūrōs, admonitūrum
admonendus
admonenda, admonendā, admonendae, admonendam, admonendārum, admonendās, admonende, admonendīs, admonendōrum, admonendōs
gerundadmonendī, admonendō, admonendumsupineadmonitum, admonitū

ad-mŏnĕo, ui, ĭtum, 2, v. a.,
I. to bring up to one's mind, to put one in mind of (in a friendly manner), to remind, suggest, advise, warn, admonish (by influencing more directly the reason and judgment; while in adhortor the admonition is addressed immediately to the will, Doed. Syn. 1, 164: Moneo, et admoneo hoc differunt, quod monemus futura, admonemus praeterita; illa ut caveamus et discamus, haec ut recordemur, Aus. Popma, p. 29; cf. Ellendt ad Cic. Brut. 3, 11: in monente benevolentia, in admonente memoria, Ernest. no. 1663).
I. In gen., constr. absol. and with aliquem alicujus rei or de aliqua re, aliquam rem (Sallust employs them all); with ut or ne. when an action follows; with acc. and inf. or a rel. clause, when merely an historical fact is brought to view, Zumpt, § 439 and 615.
(a). Absol.: qui admonent amice, docendi sunt, Cic. N. D. 1, 3: amicissime admonere, id. Att. 7, 26: si sitis admoneret, profluente aquā vitam tolerat, Tac. A. 15, 45 fin.: admonitus in somnis, Vulg. Matt. 2, 22.—
(b). Aliquem alicujus rei: admonebat alium egestatis, alium cupiditatis suae, Sall. C. 21: quoniam nos tanti viri res admonuit, id. J. 95: admonere aliquem foederis, Liv. 35, 13; 5, 51: judices legum et religionis, Suet. Tib. 33: admonitus hujus aeris alieni, Cic. Top. 1, 5: aetatis et condicionis admoneri, Suet. Dom. 2; cf. Drak. ad Liv. 2, 36, 6.—And with acc. of person omitted: adversae res admonuerunt religionum, Liv. 5, 51; 5, 46, 6: veterum recentiumque admonens, Tac. H. 3, 24.—
(g). Aliquem de aliqua re: de aede Telluris et de porticu Catuli me admones, Cic. Q. Fr. 3, 1, 4: ut aliquid aliquando de doctrinae studiis admoneamur, id. Rep. 1, 9: de moribus civitatis tempus admonuit, Sall. C. 5: admonuit eos de auxiliis Dei, Vulg. 2 Macc. 8, 19.—Sometimes in passing from a subject already discussed to a new one, = docere, dicere, to treat of, to speak of: de multitudine (verborum) quoniam quod satis esset admonui, de obscuritate pauca dicam, Varr. L. L. 6, § 40 Müll.—
(d). With two acc. (in gen., only with illud, istuc, quod, multa, res, etc.): ridiculum est te istuc me admonere, Ter. Heaut. 2, 3, 112: illud te esse admonitum volo, Cic. Cael. 3, 8: jam illud non sunt admonendi, ut, etc., id. Off. 2, 19, 68: illud me praeclare admones, id. Att. 9, 9: sin quippiam essem admonitus, id. Fam. 5, 8: multa praeterea ostentis, multa extis admonemur, id. N. D. 2, 66: eam rem nos locus admonuit, Sall. J. 79.— (ε) With acc. and inf.: admonuisti etiam dictum aliquod in petitionem tuam dici potuisse, Cic. Planc. 34, 85 B. and K.: et meminerant et admonebant alii alios, supplicium ex se, non victoriam peti, Liv. 28, 19: nostri detrimento admonentur diligentius stationes disponere, Auct. B. G. 8, 12.—(ζ) With a rel. clause: meus me sensus, quanta vis fraterni sit amoris, admonet, Cic. Fam. 5, 2.—(η) With ut or ne: admonebat me res, ut, etc., Cic. Off. 2, 19, 67: Caninius noster me tuis verbis admonuit, ut scriberem, id. Fam. 9, 6: ea res admonet, ut, etc., Tac. A. 3, 25; so, corresp. with moneo, Sen. Ep. 24, 16.—(θ) With the simple subj. (in the historians): simulque admonerent liberis suis prospiceret, Nep. Ph. 1: nisi Seneca admonuisset venienti matri occurreret, Tac. A. 13, 5: admonuit negotiis abstineret, Suet. Tib. 50: illud me admones, cum illum videro, ne nimis indulgenter, et cum gravitate potius loquar, Cic. Att. 9, 9, 2 (where ut is to be supplied from the preceding ne).—(ι) With a simple inf. (so most freq. after the Aug. per., but also in Cic.): ut mos erat istius atque ut eum suae libidines facere admonebant, Cic. Verr. 2, 1, 24, § 63: easdem decedere campis admonuit, Verg. G. 4, 186; so, Matrem Admonuit ratibus sacris depellere taedas, id. A. 9, 109: sol acrior ire lavatum admonuit, Hor. S. 1, 6, 125; so Ov. M. 3, 601; 6, 150: nihil agere quod non prosit, fabella admonet, Phaedr. 3, 17; Tac. A. 15, 67: regrediendum (sc. esse sibi), Tac. Agr. 25.—(κ) With ad and the gerund.: ad thesaurum reperiendum, Cic. Div. 2, 65, 134.—(λ) With abl. of means or cause: de quibus (discordiis) ipsis his prodigiis a dis immortalibus admonemur, Cic. Har. Resp. 21, 44: proximi diei casu admoniti omnia ad defensionem paraverunt, Caes. B. C. 2, 14: divinā admonitus plagā, Vulg. 2 Macc. 9, 11.—
II. Esp.
A. To recall a thing to memory, to bring to remembrance (without any accessory notion of admonition); with acc. or gen.: cum memor anteactos semper dolor admonet annos, Tib. 4, 1, 189 Müll. (some read here admovet): admonuit dominae deseruitque Venus, id. 1, 5, 40: nomen, quod possit equorum Admonuisse, Ov. M. 15, 543.—
B. Of a creditor, to remind a debtor of his debt, to ask payment, to dun: cum tibi cotidie potestas hominis fuisset admonendi, verbum nullum facis, Cic. Quint. 12; so id. Top. 1 fin.—
C. In the poets and in later Lat., to urge or incite to action (cf. admonitor): telo admonuit bijugos, Verg. A. 10, 586; so Spart. Sever. 11 fin.: liberos verberibus, Sen. Clem. 1, 14; id. Const. Sap. 12 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadmoneō

Proto-Indo-European *men- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *monéyeti Proto-Italic *man-eje- Proto-Italic *moneō Latin moneō Latin admoneō From ad- + moneō (“warn, advise”).

Descendants
  • Catalanamonestar
  • Italianammonire
  • Frenchadmonesterfrom Old French amonester
  • Englishadmonishfrom Old French amonester
  • Portugueseadmoestar
  • Spanishamonestar
  • Esperantoadmoni
  • Galicianamoestar
  • Old Leoneseamonestar

In English words that came into English from admoneō

  • admonishadmoneō
  • admonitionadmonitio
  • admonitoryadmonitōrium
  • admonitoradmonitor

Quick answers

What does admoneō mean in Latin?
admoneō, a verb, means “to remind, recall to the mind, make remember; to admonish, warn, caution; to suggest, advise”.
What are the principal parts of admoneō?
admoneō, admonēre, admonuī, admonitum (second conjugation).
How do you pronounce admoneō?
In classical Latin, [adˈmɔ.ne.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [adˈmɔː.ne.o].
Where does admoneō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin admoneō.
Which English words come from admoneō?
English words that go back to Latin admoneō include admonish, admonition, admonitory and admonitor.