LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

interrogō

interrogō (present infinitive interrogāre, perfect active interrogāvī, supine interrogātum)
Classical[ɪnˈtɛr.rɔ.ɡoː]Ecclesiastical[inˈtɛr.ro.ɡo]
№ 953 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. transitiveto ask, question, inquire, interrogate, to seek information from
    cāsus interrogandīthe genitive case
    Aemilia interrogat “Quis mē vocat?”Aemilia asks, “Who called me?”
  2. to put a formal question to (in making a stipulation)
  3. transitiveto question judicially, examine, interrogate
  4. transitiveto ask (a senator) for his opinion, consult
  5. oftentransitiveto call to account in a court of law, arraign, indict, sue
  6. intransitiveto argue, reason (syllogistically)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quaerō verbīs; magister discipulum interrogat, ille respondet.
interrogō -āre — in Mille Verba, Artēs et Litterae

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Rogare · Interrogare · Percontari · Sciscitari

Rogare, interrogare, and quærere, denote a simple questioning; rogare (ὀργᾶν, ὀρέγεσθαι), as willing to know; interrogare, as wishing to know; whereas percontari and sciscitari denote urgently asking; percontari (from γνῶναι) always from a desire of knowledge, with seriousness and calmness; sciscitari (redupl. of scitari) often from curiosity, with inquisitiveness, eagerness, or also with cunning, like pumping or ferreting out. (v. 125.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.interrogōinterrogābaminterrogābōinterrogāvīinterrogāveram
interrogāram
interrogāverō
interrogārō
2nd sg.interrogāsinterrogābāsinterrogābisinterrogāvistī
interrogāstī
interrogāverās
interrogārās
interrogāveris
interrogāris
3rd sg.interrogatinterrogābatinterrogābitinterrogāvit
interrogāt
interrogāverat
interrogārat
interrogāverit
interrogārit
1st pl.interrogāmusinterrogābāmusinterrogābimusinterrogāvimus
interrogāmus
interrogāverāmus
interrogārāmus
interrogāverimus
interrogārimus
2nd pl.interrogātisinterrogābātisinterrogābitisinterrogāvistis
interrogāstis
interrogāverātis
interrogārātis
interrogāveritis
interrogāritis
3rd pl.interrogantinterrogābantinterrogābuntinterrogāvērunt
interrogārunt, interrogāvēre
interrogāverant
interrogārant
interrogāverint
interrogārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.interrogeminterrogāreminterrogāverim
interrogārim
interrogāvissem
interrogāssem
2nd sg.interrogēsinterrogārēsinterrogāverīs
interrogārīs
interrogāvissēs
interrogāssēs
3rd sg.interrogetinterrogāretinterrogāverit
interrogārit
interrogāvisset
interrogāsset
1st pl.interrogēmusinterrogārēmusinterrogāverīmus
interrogārīmus
interrogāvissēmus
interrogāssēmus
2nd pl.interrogētisinterrogārētisinterrogāverītis
interrogārītis
interrogāvissētis
interrogāssētis
3rd pl.interrogentinterrogārentinterrogāverint
interrogārint
interrogāvissent
interrogāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.interrogorinterrogābarinterrogābor
2nd sg.interrogāris
interrogāre
interrogābāris
interrogābāre
interrogāberis
interrogābere
3rd sg.interrogāturinterrogābāturinterrogābitur
1st pl.interrogāmurinterrogābāmurinterrogābimur
2nd pl.interrogāminīinterrogābāminīinterrogābiminī
3rd pl.interroganturinterrogābanturinterrogābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.interrogerinterrogārer
2nd sg.interrogēris
interrogēre
interrogārēris
interrogārēre
3rd sg.interrogēturinterrogārētur
1st pl.interrogēmurinterrogārēmur
2nd pl.interrogēminīinterrogārēminī
3rd pl.interrogenturinterrogārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.interrogāinterrogāre
pres. 2nd pl.interrogāteinterrogāminī
fut. 2nd sg.interrogātōinterrogātor
fut. 3rd sg.interrogātōinterrogātor
fut. 2nd pl.interrogātōte—
fut. 3rd pl.interrogantōinterrogantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinterrogāreinterrogārī
perfect infinitiveinterrogāvisse
interrogāsse
interrogātum esse
future infinitiveinterrogātūrum esseinterrogātum īrī
present participleinterrogāns—
perfect participle—interrogātus
interrogāta, interrogātā, interrogātae, interrogātam, interrogātārum, interrogātās, interrogātī, interrogātōrum, interrogātōs
future participleinterrogātūrus
interrogātūra, interrogātūrā, interrogātūrae, interrogātūram, interrogātūrārum, interrogātūrās, interrogātūre, interrogātūrī, interrogātūrīs, interrogātūrō, interrogātūrōrum, interrogātūrōs, interrogātūrum
interrogandus
interroganda, interrogandā, interrogandae, interrogandam, interrogandārum, interrogandās, interrogande, interrogandīs, interrogandōrum, interrogandōs
gerundinterrogandī, interrogandō, interrogandumsupineinterrogātum, interrogātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

bene interrogare
to cross-examine cleverly, put leading questions.
ad interrogata respondere
to answer questions.
sententiam rogare, interrogare
to ask the opinion of...

inter-rŏgo, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to ask, question, inquire, interrogate (syn.: percontor, sciscitor; class.).
I. In gen.: hoc quod te interrogo, responde, Plaut. Merc. 1, 2, 70: pusionem quendam interrogat Socrates quaedam, Cic. Tusc. 1, 34, 57: aliquem de aliqua re, id. Part. 1, 2; id. Vatin. 5, 13: interrogas me, num, id. Cat. 1, 5, 13.—Pass.: tunc sententiae interrogari coeptae, judgments or votes to be taken; esp., in the Senate: interrogare sententias, Suet. Caes. 21 fin.; Liv. 45, 25: ad haec, quae interrogatus es, responde, id. 8, 32: testimonium interrogatus miles, Suet. Tib. 71: illa interrogavit illam: Qui scis? etc., Plaut. Ep. 2, 2, 65: Clodius interrogabat suos, quis esset, qui, etc., Cic. Q. Fr. 2, 3, 2; Suet. Vesp. 23; id. Aug. 54: illud interrogo, I put this question, Liv. 8, 32: nil plus interrogo, I have no more to ask, Juv. 10, 72.—
II. In partic.
A. To interrogate judicially, to examine; to go to law with, bring an action against, sue: testes in reos, Plin. Ep. 1, 5: bene testem, to cross-question a witness in such a manner as to make him contradict himself, Cic. Fl. 10, 22: legibus interrogari, Liv. 38, 50; 45, 47, 3: quis me umquam ulla lege interrogavit? Cic. Dom. 29, 77: consules legibus ambitūs interrogati, Sall. C. 18, 2; 31, 4: pepigerat Pallas, ne cujus facti in praeteritum interrogaretur, Tac. A. 13, 14: damnatus Priscus repetundarum, Bithynis interrogantibus, id. ib. 14, 46; 16, 21; Vell. 2, 13, 2. —
B. To argue, reason syllogistically: Posidonius sic interrogandum ait: Quae neque magnitudinem animo dant, nec securitatem, non sunt bona: divitiae nihil horum faciunt: ergo non sunt bona, Sen. Ep. 87, 31.—
C. In gram.: interrogandi casus, the genitive, Gell. 20, 6, 8; Nigid. ap. Gell. 13, 25, 3.—
III. Trop.: si versum pangis, etc., aurem tuam interroga, quo quid loco conveniat dicere, consult, Prob. Val. ap. Gell. 13, 21, 1 sq. — Hence, interrŏganter, adv., interrogatively (eccl. Lat.), Aug. in Job, 34.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latininterrogō

Proto-Indo-European *h₃reǵ- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *h₃roǵósder. Proto-Indo-European *preḱ-der. Proto-Italic *prokos Latin procus Latin procō Latin rogō Latin interrogō From inter (“between; among”) + rogō (“ask; request”).

Borrowings
  • Catalaninterrogar
  • Englishinterrogate
  • Frenchinterroger
  • Portugueseinterrogar
  • Romanianinteroga
  • Spanishinterrogar
Italo-Romance
  • Italianenterrogare
  • Sardinianinterrogarefrom Italian enterrogare
  • Sardinianintorrogarefrom Italian enterrogare
  • Italianinterrogare
  • Corsicanintargà
Balkano-Romance
  • Romanianîntreba
  • Romanianîntrebare
  • Aromanianntreb
  • Aromanianntribari
Gallo-Romance
  • Frenchentraverfrom Old French enterver
  • Old Occitanentervar
  • Old Occitanantervar
Ibero-Romance
  • Asturianentrugar

Quick answers

What does interrogō mean in Latin?
interrogō, a verb, means “to ask, question, inquire, interrogate, to seek information from; to put a formal question to (in making a stipulation); to question judicially, examine, interrogate”.
What are the principal parts of interrogō?
interrogō, interrogāre, interrogāvī, interrogātum (first conjugation).
How do you pronounce interrogō?
In classical Latin, [ɪnˈtɛr.rɔ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈtɛr.ro.ɡo].
Where does interrogō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin interrogō.