LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

irrogō

irrogō (present infinitive irrogāre, perfect active irrogāvī, supine irrogātum)
Classical[ˈɪr.rɔ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈir.ro.ɡo]

Meaning

  1. to propose, demand or call for something against someone
  2. to impose, inflict; appoint, ordain
  3. to exercise

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.irrogōirrogābamirrogābōirrogāvīirrogāveramirrogāverō
irrogārō
2nd sg.irrogāsirrogābāsirrogābisirrogāvistī
irrogāstī
irrogāverās
irrogārās
irrogāveris
3rd sg.irrogatirrogābatirrogābitirrogāvitirrogāverat
irrogārat
irrogāverit
irrogārit
1st pl.irrogāmusirrogābāmusirrogābimusirrogāvimusirrogāverāmusirrogāverimus
irrogārimus
2nd pl.irrogātisirrogābātisirrogābitisirrogāvistis
irrogāstis
irrogāverātis
irrogārātis
irrogāveritis
irrogāritis
3rd pl.irrogantirrogābantirrogābuntirrogāvērunt
irrogāvēre, irrogārunt
irrogāverant
irrogārant
irrogāverint
irrogārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.irrogemirrogāremirrogāverim
irrogārim
irrogāvissem
irrogāssem
2nd sg.irrogēsirrogārēsirrogāverīsirrogāvissēs
irrogāssēs
3rd sg.irrogetirrogāretirrogāverit
irrogārit
irrogāvisset
irrogāsset
1st pl.irrogēmusirrogārēmusirrogāverīmus
irrogārīmus
irrogāvissēmus
irrogāssēmus
2nd pl.irrogētisirrogārētisirrogāverītis
irrogārītis
irrogāvissētis
irrogāssētis
3rd pl.irrogentirrogārentirrogāverint
irrogārint
irrogāvissent
irrogāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.irrogorirrogābarirrogābor
2nd sg.irrogāris
irrogāre
irrogābāris
irrogābāre
irrogāberis
irrogābere
3rd sg.irrogāturirrogābāturirrogābitur
1st pl.irrogāmurirrogābāmurirrogābimur
2nd pl.irrogāminīirrogābāminīirrogābiminī
3rd pl.irroganturirrogābanturirrogābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.irrogerirrogārer
2nd sg.irrogēris
irrogēre
irrogārēris
irrogārēre
3rd sg.irrogēturirrogārētur
1st pl.irrogēmurirrogārēmur
2nd pl.irrogēminīirrogārēminī
3rd pl.irrogenturirrogārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.irrogāirrogāre
pres. 2nd pl.irrogāteirrogāminī
fut. 2nd sg.irrogātōirrogātor
fut. 3rd sg.irrogātōirrogātor
fut. 2nd pl.irrogātōte—
fut. 3rd pl.irrogantōirrogantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveirrogāreirrogārī
perfect infinitiveirrogāvisse
irrogāsse
irrogātum esse
future infinitiveirrogātūrum esseirrogātum īrī
present participleirrogāns—
perfect participle—irrogātus
irrogāta, irrogātā, irrogātae, irrogātam, irrogātārum, irrogātās, irrogātī, irrogātōrum, irrogātōs
future participleirrogātūrus
irrogātūra, irrogātūrā, irrogātūrae, irrogātūram, irrogātūrārum, irrogātūrās, irrogātūre, irrogātūrī, irrogātūrīs, irrogātūrō, irrogātūrōrum, irrogātūrōs, irrogātūrum
irrogandus
irroganda, irrogandā, irrogandae, irrogandam, irrogandārum, irrogandās, irrogande, irrogandīs, irrogandōrum, irrogandōs
gerundirrogandī, irrogandō, irrogandumsupineirrogātum, irrogātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

multam irrogare alicui (Cic. Dom. 17. 45)
to impose a fine (used of the prosecutor or the tribunus plebis proposing a fine to be ratified by the people).

irrŏgo (inr-), āvi, ātum (irrogassit for irrogaverit, Cic. Leg. 3, 3), 1, v. a. in-rogo.
I. To propose any thing against one: leges privatis hominibus irrogare, Cic. Dom. 17, 43: privilegia tyrannica, id. ib. 42, 110; so, privilegium, id. Sest. 30, 65: privilegia, id. Leg. 3, 4, 11.—
II. In gen., to impose, appoint, ordain, inflict: multam alicui, Cic. Mil. 14, 36: centum milium multam, Liv. 37, 58: alicui tributum, Plin. Pan. 37: poenam, Hor. S. 1, 3, 118; Liv. 5, 11; Tac. A. 13, 28; Gai. Inst. 3, 190: supplicia, id. ib. 16, 5: sibi mortem, id. ib. 4, 10: id supplicii genus, Val. Max. 1, 1, 13: labori non plus irrogandum est, quam quod somno supererit, no more is to be bestowed, Quint. 10, 3, 26: imperia dira in ipsos, to exercise, Plin. 2, 7, 5, § 21.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinirrogō

Proto-Indo-European *h₃reǵ- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *h₃roǵósder. Proto-Indo-European *preḱ-der. Proto-Italic *prokos Latin procus Latin procō Latin rogō Latin irrogō From in- + rogō (“ask; request”).

Descendants
  • Catalanirrogar
  • Italianirrogare
  • Portugueseirrogar
  • Spanishirrogar
  • Galicianirrogar

Quick answers

What does irrogō mean in Latin?
irrogō, a verb, means “to propose, demand or call for something against someone; to impose, inflict; appoint, ordain”.
What are the principal parts of irrogō?
irrogō, irrogāre, irrogāvī, irrogātum (first conjugation).
How do you pronounce irrogō?
In classical Latin, [ˈɪr.rɔ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈir.ro.ɡo].
Where does irrogō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin irrogō.