verbfirst conjugation
irrogō
irrogō (present infinitive irrogāre, perfect active irrogāvī, supine irrogātum)
Classical[ˈɪr.rɔ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈir.ro.ɡo]
Meaning
- to propose, demand or call for something against someone
- to impose, inflict; appoint, ordain
- to exercise
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | irrogō | irrogābam | irrogābō | irrogāvī | irrogāveram | irrogāverō irrogārō |
| 2nd sg. | irrogās | irrogābās | irrogābis | irrogāvistī irrogāstī | irrogāverās irrogārās | irrogāveris |
| 3rd sg. | irrogat | irrogābat | irrogābit | irrogāvit | irrogāverat irrogārat | irrogāverit irrogārit |
| 1st pl. | irrogāmus | irrogābāmus | irrogābimus | irrogāvimus | irrogāverāmus | irrogāverimus irrogārimus |
| 2nd pl. | irrogātis | irrogābātis | irrogābitis | irrogāvistis irrogāstis | irrogāverātis irrogārātis | irrogāveritis irrogāritis |
| 3rd pl. | irrogant | irrogābant | irrogābunt | irrogāvērunt irrogāvēre, irrogārunt | irrogāverant irrogārant | irrogāverint irrogārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | irrogem | irrogārem | irrogāverim irrogārim | irrogāvissem irrogāssem |
| 2nd sg. | irrogēs | irrogārēs | irrogāverīs | irrogāvissēs irrogāssēs |
| 3rd sg. | irroget | irrogāret | irrogāverit irrogārit | irrogāvisset irrogāsset |
| 1st pl. | irrogēmus | irrogārēmus | irrogāverīmus irrogārīmus | irrogāvissēmus irrogāssēmus |
| 2nd pl. | irrogētis | irrogārētis | irrogāverītis irrogārītis | irrogāvissētis irrogāssētis |
| 3rd pl. | irrogent | irrogārent | irrogāverint irrogārint | irrogāvissent irrogāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | irrogor | irrogābar | irrogābor |
| 2nd sg. | irrogāris irrogāre | irrogābāris irrogābāre | irrogāberis irrogābere |
| 3rd sg. | irrogātur | irrogābātur | irrogābitur |
| 1st pl. | irrogāmur | irrogābāmur | irrogābimur |
| 2nd pl. | irrogāminī | irrogābāminī | irrogābiminī |
| 3rd pl. | irrogantur | irrogābantur | irrogābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | irroger | irrogārer |
| 2nd sg. | irrogēris irrogēre | irrogārēris irrogārēre |
| 3rd sg. | irrogētur | irrogārētur |
| 1st pl. | irrogēmur | irrogārēmur |
| 2nd pl. | irrogēminī | irrogārēminī |
| 3rd pl. | irrogentur | irrogārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | irrogā | irrogāre |
| pres. 2nd pl. | irrogāte | irrogāminī |
| fut. 2nd sg. | irrogātō | irrogātor |
| fut. 3rd sg. | irrogātō | irrogātor |
| fut. 2nd pl. | irrogātōte | — |
| fut. 3rd pl. | irrogantō | irrogantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | irrogāre | irrogārī |
| perfect infinitive | irrogāvisse irrogāsse | irrogātum esse |
| future infinitive | irrogātūrum esse | irrogātum īrī |
| present participle | irrogāns | — |
| perfect participle | — | irrogātus irrogāta, irrogātā, irrogātae, irrogātam, irrogātārum, irrogātās, irrogātī, irrogātōrum, irrogātōs |
| future participle | irrogātūrus irrogātūra, irrogātūrā, irrogātūrae, irrogātūram, irrogātūrārum, irrogātūrās, irrogātūre, irrogātūrī, irrogātūrīs, irrogātūrō, irrogātūrōrum, irrogātūrōs, irrogātūrum | irrogandus irroganda, irrogandā, irrogandae, irrogandam, irrogandārum, irrogandās, irrogande, irrogandīs, irrogandōrum, irrogandōs |
gerundirrogandī, irrogandō, irrogandumsupineirrogātum, irrogātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- multam irrogare alicui (Cic. Dom. 17. 45)
- to impose a fine (used of the prosecutor or the tribunus plebis proposing a fine to be ratified by the people).
irrŏgo (inr-), āvi, ātum (irrogassit for irrogaverit, Cic. Leg. 3, 3), 1, v. a. in-rogo.
I. To propose any thing against one:
leges privatis hominibus irrogare, Cic. Dom. 17, 43: privilegia tyrannica, id. ib. 42, 110; so, privilegium, id. Sest. 30, 65: privilegia, id. Leg. 3, 4, 11.—II. In gen., to impose, appoint, ordain, inflict:
multam alicui, Cic. Mil. 14, 36: centum milium multam, Liv. 37, 58: alicui tributum, Plin. Pan. 37: poenam, Hor. S. 1, 3, 118; Liv. 5, 11; Tac. A. 13, 28; Gai. Inst. 3, 190: supplicia, id. ib. 16, 5: sibi mortem, id. ib. 4, 10: id supplicii genus, Val. Max. 1, 1, 13: labori non plus irrogandum est, quam quod somno supererit, no more is to be bestowed, Quint. 10, 3, 26: imperia dira in ipsos, to exercise, Plin. 2, 7, 5, § 21.Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinirrogō
Proto-Indo-European *h₃reǵ- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *h₃roǵósder. Proto-Indo-European *preḱ-der. Proto-Italic *prokos Latin procus Latin procō Latin rogō Latin irrogō From in- + rogō (“ask; request”).
Descendants
- Catalanirrogar
- Italianirrogare
- Portugueseirrogar
- Spanishirrogar
- Galicianirrogar