LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

corrogō

corrogō (present infinitive corrogāre, perfect active corrogāvī, supine corrogātum)
Classical[ˈkɔr.rɔ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈkɔr.ro.ɡo]

Meaning

  1. to bring together (by begging or entreaty); collect (money)
  2. to invite someone to something

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.corrogōcorrogābamcorrogābōcorrogāvīcorrogāveramcorrogāverō
corrogārō
2nd sg.corrogāscorrogābāscorrogābiscorrogāvistī
corrogāstī
corrogāverās
corrogārās
corrogāveris
3rd sg.corrogatcorrogābatcorrogābitcorrogāvitcorrogāverat
corrogārat
corrogāverit
corrogārit
1st pl.corrogāmuscorrogābāmuscorrogābimuscorrogāvimuscorrogāverāmuscorrogāverimus
corrogārimus
2nd pl.corrogātiscorrogābātiscorrogābitiscorrogāvistis
corrogāstis
corrogāverātis
corrogārātis
corrogāveritis
corrogāritis
3rd pl.corrogantcorrogābantcorrogābuntcorrogāvērunt
corrogāvēre, corrogārunt
corrogāverant
corrogārant
corrogāverint
corrogārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.corrogemcorrogāremcorrogāverim
corrogārim
corrogāvissem
corrogāssem
2nd sg.corrogēscorrogārēscorrogāverīscorrogāvissēs
corrogāssēs
3rd sg.corrogetcorrogāretcorrogāverit
corrogārit
corrogāvisset
corrogāsset
1st pl.corrogēmuscorrogārēmuscorrogāverīmus
corrogārīmus
corrogāvissēmus
corrogāssēmus
2nd pl.corrogētiscorrogārētiscorrogāverītis
corrogārītis
corrogāvissētis
corrogāssētis
3rd pl.corrogentcorrogārentcorrogāverint
corrogārint
corrogāvissent
corrogāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.corrogorcorrogābarcorrogābor
2nd sg.corrogāris
corrogāre
corrogābāris
corrogābāre
corrogāberis
corrogābere
3rd sg.corrogāturcorrogābāturcorrogābitur
1st pl.corrogāmurcorrogābāmurcorrogābimur
2nd pl.corrogāminīcorrogābāminīcorrogābiminī
3rd pl.corroganturcorrogābanturcorrogābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.corrogercorrogārer
2nd sg.corrogēris
corrogēre
corrogārēris
corrogārēre
3rd sg.corrogēturcorrogārētur
1st pl.corrogēmurcorrogārēmur
2nd pl.corrogēminīcorrogārēminī
3rd pl.corrogenturcorrogārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.corrogācorrogāre
pres. 2nd pl.corrogātecorrogāminī
fut. 2nd sg.corrogātōcorrogātor
fut. 3rd sg.corrogātōcorrogātor
fut. 2nd pl.corrogātōte—
fut. 3rd pl.corrogantōcorrogantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecorrogārecorrogārī
perfect infinitivecorrogāvisse
corrogāsse
corrogātum esse
future infinitivecorrogātūrum essecorrogātum īrī
present participlecorrogāns—
perfect participle—corrogātus
corrogāta, corrogātā, corrogātae, corrogātam, corrogātārum, corrogātās, corrogātī, corrogātōrum, corrogātōs
future participlecorrogātūrus
corrogātūra, corrogātūrā, corrogātūrae, corrogātūram, corrogātūrārum, corrogātūrās, corrogātūre, corrogātūrī, corrogātūrīs, corrogātūrō, corrogātūrōrum, corrogātūrōs, corrogātūrum
corrogandus
corroganda, corrogandā, corrogandae, corrogandam, corrogandārum, corrogandās, corrogande, corrogandīs, corrogandōrum, corrogandōs
gerundcorrogandī, corrogandō, corrogandumsupinecorrogātum, corrogātū

cor-rŏgo (conr-), āvi, ātum, 1,
I. v. a., to bring together by entreaty, to bring together, collect (rare, but in good prose): suos necessarios ab atriis, Cic. Quint. 6, 25; so of personal objects, id. Phil. 3, 8, 20; Quint. 10, 1, 18; Plin. Ep. 2, 14, 9: auxilia ab sociis, Liv. 43, 9, 7: pecuniam ad necessarios sumptus, Caes. B. C. 3, 102: nummulos de nepotum donis, Cic. Verr. 2, 3, 79, § 184: vela cum antennis ex navibus, Liv. 33, 48, 5 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincorrogō

Proto-Indo-European *h₃reǵ- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *h₃roǵósder. Proto-Indo-European *preḱ-der. Proto-Italic *prokos Latin procus Latin procō Latin rogō Latin corrogō From con- (“with, together”) + rogō (“ask; request”).

Quick answers

What does corrogō mean in Latin?
corrogō, a verb, means “to bring together (by begging or entreaty); collect (money); to invite someone to something”.
What are the principal parts of corrogō?
corrogō, corrogāre, corrogāvī, corrogātum (first conjugation).
How do you pronounce corrogō?
In classical Latin, [ˈkɔr.rɔ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔr.ro.ɡo].
Where does corrogō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin corrogō.