LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

interrogātiō

interrogātiō f (genitive interrogātiōnis)
Classical[ɪn.tɛr.rɔˈɡaː.ti.oː]Ecclesiastical[in.ter.roˈɡat.t͡si.o]

Meaning

  1. A questioning, inquiry, examination, interrogation.
  2. A syllogism.

Declension

declension
formsingularplural
nominativeinterrogātiōinterrogātiōnēs
genitiveinterrogātiōnisinterrogātiōnum
dativeinterrogātiōnīinterrogātiōnibus
accusativeinterrogātiōneminterrogātiōnēs
ablativeinterrogātiōneinterrogātiōnibus
vocativeinterrogātiōinterrogātiōnēs

interrŏgātĭo, ōnis, f. id.,
I. a questioning, inquiry, examination, interrogation (class.).
I. In gen.: sententia per interrogationem, Quint. 8, 5, 5: instare interrogatione, id. 6, 3, 38: testium, Tac. A. 6, 47: insidiosa, Plin. Ep. 1, 5, 7: litteris inclusae, Dig. 48, 3, 6, § 1.— Absol., Cic. Fam. 1, 9, 7; Quint. 5, 7, 3: verbis obligatio fit ex interrogatione et responsione, Gai. Inst. 2, 92. —
II. In partic.
A. As rhet. fig., Quint. 9, 2, 15; 9, 3, 98.—
B. A syllogism: recte genus hoc interrogationis ignavum ac iners nominatum est, Cic. Fat. 13; Sen. Ep. 87 med.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latininterrogātiō

Proto-Indo-European *h₃reǵ- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *h₃roǵósder. Proto-Indo-European *preḱ-der. Proto-Italic *prokos Latin procus Latin procō Latin rogō Latin interrogō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin interrogātiō From interrogō (“inquire, interrogate; argue”) + -tiō.

Borrowed
  • Catalaninterrogació
  • Englishinterrogation
  • Frenchinterrogation
  • Italianinterrogazione
  • Portugueseinterrogação
  • Romanianinterogație
  • Spanishinterrogación
Inherited
  • Romanianîntrebăciune

In English words that came into English from interrogātiō

  • interrogationinterrogātiō

Quick answers

What does interrogātiō mean in Latin?
interrogātiō, a noun, means “A questioning, inquiry, examination, interrogation.; A syllogism.”.
What is the genitive of interrogātiō?
The genitive singular is interrogātiōnis. interrogātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce interrogātiō?
In classical Latin, [ɪn.tɛr.rɔˈɡaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.ter.roˈɡat.t͡si.o].
Where does interrogātiō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin interrogātiō.