verbfirst conjugation
perrogō
perrogō (present infinitive perrogāre, perfect active perrogāvī, supine perrogātum)
Classical[ˈpɛr.rɔ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈpɛr.ro.ɡo]
Meaning
- to ask in succession, one after another, or in turn
- to carry through a law, pass a law
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | perrogō | perrogābam | perrogābō | perrogāvī | perrogāveram | perrogāverō perrogārō |
| 2nd sg. | perrogās | perrogābās | perrogābis | perrogāvistī perrogāstī | perrogāverās perrogārās | perrogāveris |
| 3rd sg. | perrogat | perrogābat | perrogābit | perrogāvit | perrogāverat perrogārat | perrogāverit perrogārit |
| 1st pl. | perrogāmus | perrogābāmus | perrogābimus | perrogāvimus | perrogāverāmus | perrogāverimus perrogārimus |
| 2nd pl. | perrogātis | perrogābātis | perrogābitis | perrogāvistis perrogāstis | perrogāverātis perrogārātis | perrogāveritis perrogāritis |
| 3rd pl. | perrogant | perrogābant | perrogābunt | perrogāvērunt perrogāvēre, perrogārunt | perrogāverant perrogārant | perrogāverint perrogārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | perrogem | perrogārem | perrogāverim perrogārim | perrogāvissem perrogāssem |
| 2nd sg. | perrogēs | perrogārēs | perrogāverīs | perrogāvissēs perrogāssēs |
| 3rd sg. | perroget | perrogāret | perrogāverit perrogārit | perrogāvisset perrogāsset |
| 1st pl. | perrogēmus | perrogārēmus | perrogāverīmus perrogārīmus | perrogāvissēmus perrogāssēmus |
| 2nd pl. | perrogētis | perrogārētis | perrogāverītis perrogārītis | perrogāvissētis perrogāssētis |
| 3rd pl. | perrogent | perrogārent | perrogāverint perrogārint | perrogāvissent perrogāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | perrogor | perrogābar | perrogābor |
| 2nd sg. | perrogāris perrogāre | perrogābāris perrogābāre | perrogāberis perrogābere |
| 3rd sg. | perrogātur | perrogābātur | perrogābitur |
| 1st pl. | perrogāmur | perrogābāmur | perrogābimur |
| 2nd pl. | perrogāminī | perrogābāminī | perrogābiminī |
| 3rd pl. | perrogantur | perrogābantur | perrogābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | perroger | perrogārer |
| 2nd sg. | perrogēris perrogēre | perrogārēris perrogārēre |
| 3rd sg. | perrogētur | perrogārētur |
| 1st pl. | perrogēmur | perrogārēmur |
| 2nd pl. | perrogēminī | perrogārēminī |
| 3rd pl. | perrogentur | perrogārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | perrogā | perrogāre |
| pres. 2nd pl. | perrogāte | perrogāminī |
| fut. 2nd sg. | perrogātō | perrogātor |
| fut. 3rd sg. | perrogātō | perrogātor |
| fut. 2nd pl. | perrogātōte | — |
| fut. 3rd pl. | perrogantō | perrogantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | perrogāre | perrogārī |
| perfect infinitive | perrogāvisse perrogāsse | perrogātum esse |
| future infinitive | perrogātūrum esse | perrogātum īrī |
| present participle | perrogāns | — |
| perfect participle | — | perrogātus perrogāta, perrogātā, perrogātae, perrogātam, perrogātārum, perrogātās, perrogātī, perrogātōrum, perrogātōs |
| future participle | perrogātūrus perrogātūra, perrogātūrā, perrogātūrae, perrogātūram, perrogātūrārum, perrogātūrās, perrogātūre, perrogātūrī, perrogātūrīs, perrogātūrō, perrogātūrōrum, perrogātūrōs, perrogātūrum | perrogandus perroganda, perrogandā, perrogandae, perrogandam, perrogandārum, perrogandās, perrogande, perrogandīs, perrogandōrum, perrogandōs |
gerundperrogandī, perrogandō, perrogandumsupineperrogātum, perrogātū
per-rŏgo, āvi, ātum, 1, v. a.
I. To ask through in succession, to ask one after another (perh. not ante-Aug.):
sententias, Liv. 29, 19; Tac. H. 4, 9; Suet. Aug. 35.—II. Transf., to carry through, to pass (a law) after proposing it:
tribunus plebis legem perrogavit, Val. Max. 8, 6, 4; 1, 2 ext. 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
per-rogō —, —, āre,
to ask in succession, complete the roll-call: perrogari sententiae non potuere, the voting could not be finished, L.
Origins
Proto-Indo-European *per-der. Proto-Italic *peri- Latin per- Proto-Indo-European *h₃reǵ- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *h₃roǵósder. Proto-Indo-European *preḱ-der. Proto-Italic *prokos Latin procus Latin procō Latin rogō Latin perrogō From per- (“through, along; during”) + rogō (“ask; request”).