LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

surrogō

surrogō (present infinitive surrogāre, perfect active surrogāvī, supine surrogātum)
Classical[ˈsʊr.rɔ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈsur.ro.ɡo]

Meaning

  1. to cause, choose or elect someone to be chosen in place of another, put in another's place, substitute
  2. Medieval Latinto supply
  3. Medieval Latinto annex

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.surrogōsurrogābamsurrogābōsurrogāvīsurrogāveramsurrogāverō
surrogārō
2nd sg.surrogāssurrogābāssurrogābissurrogāvistī
surrogāstī
surrogāverās
surrogārās
surrogāveris
3rd sg.surrogatsurrogābatsurrogābitsurrogāvitsurrogāverat
surrogārat
surrogāverit
surrogārit
1st pl.surrogāmussurrogābāmussurrogābimussurrogāvimussurrogāverāmussurrogāverimus
surrogārimus
2nd pl.surrogātissurrogābātissurrogābitissurrogāvistis
surrogāstis
surrogāverātis
surrogārātis
surrogāveritis
surrogāritis
3rd pl.surrogantsurrogābantsurrogābuntsurrogāvērunt
surrogāvēre, surrogārunt
surrogāverant
surrogārant
surrogāverint
surrogārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.surrogemsurrogāremsurrogāverim
surrogārim
surrogāvissem
surrogāssem
2nd sg.surrogēssurrogārēssurrogāverīssurrogāvissēs
surrogāssēs
3rd sg.surrogetsurrogāretsurrogāverit
surrogārit
surrogāvisset
surrogāsset
1st pl.surrogēmussurrogārēmussurrogāverīmus
surrogārīmus
surrogāvissēmus
surrogāssēmus
2nd pl.surrogētissurrogārētissurrogāverītis
surrogārītis
surrogāvissētis
surrogāssētis
3rd pl.surrogentsurrogārentsurrogāverint
surrogārint
surrogāvissent
surrogāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.surrogorsurrogābarsurrogābor
2nd sg.surrogāris
surrogāre
surrogābāris
surrogābāre
surrogāberis
surrogābere
3rd sg.surrogātursurrogābātursurrogābitur
1st pl.surrogāmursurrogābāmursurrogābimur
2nd pl.surrogāminīsurrogābāminīsurrogābiminī
3rd pl.surrogantursurrogābantursurrogābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.surrogersurrogārer
2nd sg.surrogēris
surrogēre
surrogārēris
surrogārēre
3rd sg.surrogētursurrogārētur
1st pl.surrogēmursurrogārēmur
2nd pl.surrogēminīsurrogārēminī
3rd pl.surrogentursurrogārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.surrogāsurrogāre
pres. 2nd pl.surrogātesurrogāminī
fut. 2nd sg.surrogātōsurrogātor
fut. 3rd sg.surrogātōsurrogātor
fut. 2nd pl.surrogātōte—
fut. 3rd pl.surrogantōsurrogantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesurrogāresurrogārī
perfect infinitivesurrogāvisse
surrogāsse
surrogātum esse
future infinitivesurrogātūrum essesurrogātum īrī
present participlesurrogāns—
perfect participle—surrogātus
surrogāta, surrogātā, surrogātae, surrogātam, surrogātārum, surrogātās, surrogātī, surrogātōrum, surrogātōs
future participlesurrogātūrussurrogandus
gerundsurrogandī, surrogandō, surrogandumsupinesurrogātum, surrogātū

sur-rŏgo (subr-), āvi, ātum, 1,
I. v. a.; publicists' t. t.
I. Of the presider in the comitia, to cause to be chosen in place of another, to put in another's place, to substitute (class.): cum eidem essent (decemviri) nec alios surrogare voluissent. Cic. Rep. 2, 37, 62; 2, 36, 61; 2, 31, 55: collegam in locum Bruti, Liv. 2, 7, 6: collegam sibi, id. 3, 19, 1: praetorem in locum alicujus, id. 39, 39, 7: consules, id. 23, 24, 1: magistratibus non surrogatis, Val. Max. 6, 3, 2: ad magistratus subrogandos, Liv. 35, 6, 6.—*
II. Lex subrogatur, id est adicitur aliquid primae legi, Ulp. Reg. tit. 1, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*upó
  2. Proto-Italic*supo
  3. Latinsurrogō

Latin sub- Proto-Indo-European *h₃reǵ- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *-ós Proto-Indo-European *h₃roǵósder. Proto-Indo-European *preḱ-der. Proto-Italic *prokos Latin procus Latin procō Latin rogō Latin surrogō From sub- (“under”; “in place of”) + rogō (“ask; request”).

Descendants
  • Catalansubrogar
  • Englishsurrogate
  • Englishsubrogate
  • Italiansurrogare
  • Spanishsubrogar
  • Idosubrogar

Quick answers

What does surrogō mean in Latin?
surrogō, a verb, means “to cause, choose or elect someone to be chosen in place of another, put in another's place, substitute; to supply; to annex”.
What are the principal parts of surrogō?
surrogō, surrogāre, surrogāvī, surrogātum (first conjugation).
How do you pronounce surrogō?
In classical Latin, [ˈsʊr.rɔ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsur.ro.ɡo].
Where does surrogō come from?
Proto-Indo-European *upó → Proto-Italic *supo → Latin surrogō.