verbthird conjugation
distrahō
distrahō (present infinitive distrahere, perfect active distrāxī, supine distractum)
Classical[ˈdɪs.tra.(ɦ)oː]Ecclesiastical[ˈdis.tra.o]
Meaning
- to draw, pull or drag asunder; tear in pieces, separate forcibly, divide; scatter
- to sell separately (in parcels), retail; sell (in general)
- to draw in different directions; divide, distract, perplex
- to separate in sentiment, estrange, alienate
Obsessos hinc fides, inde egestas inter decus ac flagitium distrahebant.
The ties of loyalty on the one hand, and the necessities of famine on the other, kept the besieged wavering between the alternatives of glory and infamy.c. 100-110, Tacitus, Histories: Book 4:
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | distrahō | distrahēbam | distraham | distrāxī | distrāxeram | distrāxerō |
| 2nd sg. | distrahis | distrahēbās | distrahēs | distrāxistī | distrāxerās | distrāxeris |
| 3rd sg. | distrahit | distrahēbat | distrahet | distrāxit | distrāxerat | distrāxerit |
| 1st pl. | distrahimus | distrahēbāmus | distrahēmus | distrāximus | distrāxerāmus | distrāxerimus |
| 2nd pl. | distrahitis | distrahēbātis | distrahētis | distrāxistis | distrāxerātis | distrāxeritis |
| 3rd pl. | distrahunt | distrahēbant | distrahent | distrāxērunt distrāxēre | distrāxerant | distrāxerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | distraham | distraherem | distrāxerim | distrāxissem |
| 2nd sg. | distrahās | distraherēs | distrāxerīs | distrāxissēs |
| 3rd sg. | distrahat | distraheret | distrāxerit | distrāxisset |
| 1st pl. | distrahāmus | distraherēmus | distrāxerīmus | distrāxissēmus |
| 2nd pl. | distrahātis | distraherētis | distrāxerītis | distrāxissētis |
| 3rd pl. | distrahant | distraherent | distrāxerint | distrāxissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | distrahor | distrahēbar | distrahar |
| 2nd sg. | distraheris distrahere | distrahēbāris distrahēbāre | distrahēris distrahēre |
| 3rd sg. | distrahitur | distrahēbātur | distrahētur |
| 1st pl. | distrahimur | distrahēbāmur | distrahēmur |
| 2nd pl. | distrahiminī | distrahēbāminī | distrahēminī |
| 3rd pl. | distrahuntur | distrahēbantur | distrahentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | distrahar | distraherer |
| 2nd sg. | distrahāris distrahāre | distraherēris distraherēre |
| 3rd sg. | distrahātur | distraherētur |
| 1st pl. | distrahāmur | distraherēmur |
| 2nd pl. | distrahāminī | distraherēminī |
| 3rd pl. | distrahantur | distraherentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | distrahe | distrahere |
| pres. 2nd pl. | distrahite | distrahiminī |
| fut. 2nd sg. | distrahitō | distrahitor |
| fut. 3rd sg. | distrahitō | distrahitor |
| fut. 2nd pl. | distrahitōte | — |
| fut. 3rd pl. | distrahuntō | distrahuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | distrahere | distrahī |
| perfect infinitive | distrāxisse | distractum esse |
| future infinitive | distractūrum esse | distractum īrī |
| present participle | distrahēns | — |
| perfect participle | — | distractus distracta, distractā, distractae, distractam, distractārum, distractās, distracte, distractī, distractīs, distractō, distractōrum, distractōs |
| future participle | distractūrus distractūra, distractūrā, distractūrae, distractūram, distractūrārum, distractūrās, distractūre, distractūrī, distractūrīs, distractūrō, distractūrōrum, distractūrōs, distractūrum | distrahendus distrahundus, distrahenda, distrahendā, distrahendae, distrahendam, distrahendārum, distrahendās, distrahende, distrahendīs, distrahendōrum, distrahendōs |
gerunddistrahendī, distrahendō, distrahendumsupinedistractum, distractū
dis-trăho, xi, ctum, 3, v. a.
I. To pull asunder, tear in pieces, to separate forcibly, divide (freq. and class.).
A. Lit.
1. In gen.:
corpus quod dirimi distrahive non possit, Cic. N. D. 3, 12; cf. id. Tusc. 1, 29, 71: exanimor, feror, differor, distrahor, diripior, Plaut. Cist. 2, 1, 5; Pentheum diripuisse aiunt Bacchas; nugas ... prae quo pacto ego divorsus distrahor, id. Merc. 2, 4, 1 sq.; cf.: Mettum Fufetium equis ad curriculum ex utraque parte deligatum distraxit, Varr. ap. Non. 287, 22; so of the same: corpus passim, Liv. 1, 28 fin.; of Hippolytus: turbatis distractus equis, Verg. A. 7, 787: quae (materia) neque perrumpi neque distrahi potest, Caes. B. G. 7, 23 fin.; cf. vallum (with diripere), Liv. 25, 36: ut aciem ejus distrahi paterentur, i. e. to be separated, broken up, Caes. B. C. 3, 92, 1: Taurus mons mediam distrahens Asiam, Plin. 5, 27, 27, § 97 et saep.—2. In partic., in mercant. lang., to sell separately, in parcels, to retail = divendere (mostly post-Aug.): dividant, differant, dissipent, distrahant, Lucil. ap. Non. 287, 9:
coëmendo quaedam tantum ut pluris postea distraheret, Suet. Vesp. 16: agros, Tac. A. 6, 17; cf. fundum, Dig. 2, 15, 8, § 15: merces, Just. 9, 1, 6: bona venum, Gell. 20, 1, 19 et saep.—(b). In gen., to sell:
instrumentum, Suet. Cal. 39: levi pretio aetatulam, App. M. 7, p. 191 fin.— 3. To waste, squander:
apsenti hic tua res distrahitur tibi, Plaut. Trin. 3, 1, 16. —B. Trop., to draw in different directions; to divide, distract, perplex:
qui haec natura cohaerentia opinione distraxissent, Cic. Off. 3, 3, 11; cf. Quint. 4, 3, 4: distrahitur in deliberando animus, Cic. Off. 1, 3, 9; cf., shortly before: in quo considerando saepe animi in contrarias sententias distrahuntur; cf.: distrahor, tum hoc mihi probabilius, tum illud videtur, id. Ac. 2, 43 fin.: cum Tiberium anceps cura distraheret, vine militum ... an, etc., Tac. A. 2, 40; cf. id. ib. 6, 44: obsessos hinc fides, inde egestas inter decus ac flagitium distrahebant, id. H. 4, 60: oratoris industriam in plura studia distrahere nolim, Cic. de Or. 1, 59: sic distrahuntur in contrarias partes impotentium cupiditates, id. Tusc. 5, 20 fin.; cf. Tac. A. 4, 40: res publica distracta lacerataque, Liv. 2, 57; cf. quae sententia omnem societatem distrahit civitatis, Cic. Off. 3, 6, 28: Caesarem et Pompeium perfidia hominum distractos in pristinam concordiam reducere, Balbus ap. Cic. Att. 8, 15 A.: amorem, Ter. Ph. 3, 2, 33: concilium Boeotorum, Liv. 42, 47: collegia, Suet. Caes. 42: matrimonium, Dig. 24, 2, 2 et saep.: rem, to frustrate, prevent, Caes. B. C. 1, 33, 3: controversias, i. e. dirimere, to end, adjust, Cic. Caecin. 2, 6; Suet. Caes. 85: voces, i. e. to leave a hiatus (opp. contrahere), Cic. Or. 45, 152: qua ipse fama distraheretur, i. q. differretur (cf. differo, B. 2.), would be assailed, Tac. A. 3, 10.II. To tear away, draw away, part, to separate, remove.
A. Lit.:
membra divellere ac distrahere, Cic. Sull. 20 fin.: illam a me distrahit necessitas, Ter. Hec. 3, 5, 42; id. Phorm. 1, 4, 24; Cic. Fam. 4, 13, 2.—B. Trop.:
sapientiam, temperantiam, fortitudinem copulatas esse docui cum voluptate, ut ab ea nullo modo nec divelli nec distrahi possint, Cic. Fin. 1, 16, 50.—2. Of persons, to separate in sentiment, to estrange, alienate:
aliquem ab aliquo (preceded by: a conjunctione avocare, and: a familiaritate disjungere), id. Phil. 2, 10, 23; so with divellere, id. Planc. 42, 102.—Hence, distractus, a, um, P. a. A. Divided (very rarely):
(conjectus animaï) divisior inter se ac distractior, Lucr. 4, 961.—B. Trop., distracted, perplexed:
distractissimus tantorum onerum mole, Vell. 2, 114, 1.—Adv. does not occur.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dis-trahō āxī, actus, ere,
to pull asunder, tear in pieces, part, divide: (corpus) quod distrahi non possit: corpus passim distrahendum, L.: turbatis distractus equis, V.: aciem eius distrahi pati, broken, Cs.—To sell in parcels: agros, Ta. — To tear away, draw away, part, separate, remove: ab eis membra: illam a me, T.—Fig., to divide, distract, perplex: haec opinione: animi in contrarias sententias distrahuntur: res p. distracta, L.: amorem, T.: rem, to frustrate, Cs.: famā distrahi, i. e. to be in ill repute, Ta.: controversias, to adjust: voces, i. e. to leave a hiatus.—To part, disconnect, estrange, alienate: sapientiam ab eā (voluptate): a me servatorem.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindistrahō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *dʰregʰ-der.? Latin trahō Latin distrahō From dis- + trahō (“to drag”).
Descendants
- Catalandistreure
- Englishdistract
- Frenchdistraire
- Romaniandistrafrom French distraire
- Italiandistrarre
- Occitandistraire
- Portuguesedistrair
- Romaniandistrage
- Spanishdistraer
- Galiciandistraer
In English words that came into English from distrahō
- distractdistractus
- distractiondistractio