LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

audiō

audiō (present infinitive audīre, perfect active audīvī or audiī, supine audītum)
Classical[ˈau̯.di.oː]Ecclesiastical[ˈaːu̯.di.o]
audiēns pres. act. ptcp.№ 165 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to hear, listen to
    CRĪTŌ: Eadem haec, Chremē, / multī aliī in Andrō tum audī[vē]re.CRITO: These same [things], Chremes, many others in Andros heard at that time.166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 930–931
    Tālibus ōrantem dictīs ārāsque tenentem / audiit omnipotēns, [...].[King Iarbas,] praying with such words as he had spoken, and [as he was] grasping the holy altars [in supplication], the Almighty [Father] heard him, ….29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.219–220
  2. to attend, pay attention to
    Audīsne mē?Are you listening to me?
  3. to accept, agree with, obey
  4. to perceive or understand, learn (by hearing)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sonōs auribus capiō; quod dīcitur, audīmus.
audiō -īre — in Mille Verba, Corpus Hūmānum
hear!
audī — in Seneca, ch. XXII

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Audire · Auscultare

Audire (from ausis, auris, οὖας) means to hear, ἀκούειν, as a mere passive sensation, like olfacere; on the other hand, auscultare (from auricula), to hearken, ἀκροᾶσθαι, that is, to wish to hear, and to hear attentively, whether secretly or openly, by an act of the will, like odorari. Ter. And. iv. 5, 45. Æsch. Pater, obsecro, ausculta. Mic. Æschine, audivi omnia. Cato ap. Gell. i. 15. Pacuv. ap. Cic. Div. i. 57. (iii. 293.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.audiōaudiēbamaudiamaudīvī
audiī
audīveram
audīram, audieram
audīverō
audīrō, audierō
2nd sg.audīsaudiēbāsaudiēsaudīvistī
audīstī, audiistī
audīverās
audīrās, audierās
audīveris
audīris, audieris
3rd sg.auditaudiēbataudietaudīvit
audīt, audiit
audīverat
audīrat, audierat
audīverit
audīrit, audierit
1st pl.audīmusaudiēbāmusaudiēmus
audibimus
audīvimus
audīmus, audiimus
audīverāmus
audīrāmus, audierāmus
audīverimus
audīrimus, audierimus
2nd pl.audītisaudiēbātisaudiētisaudīvistis
audīstis, audiistis
audīverātis
audīrātis, audierātis
audīveritis
audīritis, audieritis, abligūrīeritis
3rd pl.audiuntaudiēbant
audībant
audientaudīvērunt
audīrunt, audīvēre, audiērunt, audiēre
audīverant
audīrant, audierant
audīverint
audīrint, audierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.audiamaudīremaudīverim
audīrim, audierim
audīvissem
audīssem, audiissem
2nd sg.audiāsaudīrēsaudīverīs
audīrīs, audierīs
audīvissēs
audīssēs, audiissēs
3rd sg.audiataudīretaudīverit
audīrit, audierit
audīvisset
audīsset, audiisset
1st pl.audiāmusaudīrēmusaudīverīmus
audīrīmus, audierīmus
audīvissēmus
audīssēmus, audiissēmus
2nd pl.audiātisaudīrētisaudīverītis
audīrītis, audierītis, abligūrīerītis
audīvissētis
audīssētis, audiissētis
3rd pl.audiantaudīrentaudīverint
audīrint, audierint
audīvissent
audīssent, audiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.audioraudiēbaraudiar
2nd sg.audīris
audīre
audiēbāris
audiēbāre
audiēris
audiēre
3rd sg.audīturaudiēbāturaudiētur
1st pl.audīmuraudiēbāmuraudiēmur
2nd pl.audīminīaudiēbāminīaudiēminī
3rd pl.audiunturaudiēbanturaudientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.audiaraudīrer
2nd sg.audiāris
audiāre
audīrēris
audīrēre
3rd sg.audiāturaudīrētur
1st pl.audiāmuraudīrēmur
2nd pl.audiāminīaudīrēminī
3rd pl.audianturaudīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.audīaudīre
pres. 2nd pl.audīteaudīminī
fut. 2nd sg.audītōaudītor
fut. 3rd sg.audītōaudītor
fut. 2nd pl.audītōte—
fut. 3rd pl.audiuntōaudiuntor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaudīreaudīrī
audīrier
perfect infinitiveaudīvisse
audīsse, audiisse
audītum esse
future infinitiveaudītūrum esseaudītum īrī
present participleaudiēns
audiente, audientem, audientēs, audientī, audientia, audientibus, audientis, audientīs, audientium
—
perfect participle—audītus
audīta, audītā, audītae, audītam, audītārum, audītās, audītī, audītōrum, audītōs
future participleaudītūrus
audītūra, audītūrā, audītūrae, audītūram, audītūrārum, audītūrās, audītūre, audītūrī, audītūrīs, audītūrō, audītūrōrum, audītūrōs, audītūrum
audiendus
audiundus
gerundaudiendī, audiendō, audiendumsupineaudītum, audītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

audio, fateor
I admit it, say on.
sensu audiendi carere
not to possess the sense of hearing.
fando aliquid audivisse
to know from hearsay.
ex eo audivi, cum diceret
I heard him say...
nulla vox est ab eo audita
no sound passed his lips.
dicto audientem esse alicui
to obey a person's orders.
bene, male audire (ab aliquo)
to have a good or bad reputation, be spoken well, ill of.
commercium loquendi et audiendi
interchange of ideas; conversation.
4 more phrases
animos audientium permovere, inflammare
to make an impression on one's audience.
audire Platonem, auditorem esse Platonis
to attend Plato's lectures.
audientium animos religione perfundere (Liv. 10. 388)
to fill the souls of one's audience with devotion.
ponere iubere, qua de re quis audire velit (Fin. 2. 1. 1)
to let those present fix any subject they like for discussion.

audĭo, īvi or ii, itum, 4, v. a. (
I. imperf. audibat, Ov F. 3, 507: audibant. Cat. 84, 8; fut. audibo, Enn. ap. Non. p. 506, 1: audibis, id. ib.; Plaut. Capt. 3, 4, 86; id. Poen. 1, 2, 97; Caecil. ap. Gell. 7, 17 fin.; id. ap. Non. l. l.; cf. Struve, p. 137 sq.: audin = audisne, as ain = aisne; inf. perf. audīsse better than audivisse, acc. to Quint. 1, 6, 17) (cf. the Lacon. αὖς = οὗς; auris; Lith. ausis; Goth. auso; Germ. Ohr, and Engl ears the Fr. ouïr, and Lat. ausculto; Curtius also compares the Gr. ἀΐω, to hear, perceive, and the Sanscr. av, to notice, to favor; v. ausculto, 1. aveo init., and cf. Varr. L. L. 6, § 83 Müll.], to hear, to perceive or understand by hearing, to learn (audio pr. differs from ausculto as the Gr. ἀκούω from ἀκροάομαι, the Germ. hören from horchen, and the Engl. to hear from to listen, the former of these words denoting an involuntary, the latter a voluntary act; other syn.: exaudio, sentio, cognosco, oboedio, dicor).
I. A.. In gen.
a. Aliquid: auribus si parum audies terito cum vino brassicam, etc., Cato, R. R. 157 fin.: ubi molarum strepitum audibis maximum, Enn. ap. Non. l. l. (Com. v. 7 Vahl. p. 153): verba, Plaut. Poen. 1, 2, 97; Vulg. Gen. 24, 30: quae vera audivi, taceo, Ter. Eun. 1, 2, 23: Mane, non dum audīsti, Demea, Quod est gravissumum, id. Ad. 3, 4, 21: vocem, id. Hec. 4, 1, 2: vera an falsa, id. And. 5, 4, 19: mixtos vagitibus aegris Ploratus, Lucr. 2, 579: voces, Verg. A. 4, 439; Hor. C. 3, 7, 22; Vulg. Gen. 3, 8; ib. Matt. 2, 18: strepitus, Verg. A. 9, 394: sonitum, Hor. C. 2, 1, 31: haec, id. ib. 3, 27, 51: aquas, Ov. Am. 3, 11, 30: gemitus, id. M. 7, 839; Vulg. Exod. 2, 24: ait se omnia audivisse, Titinn. ap. Macr. S. 2, 12: ut quod te audīsse dicis numquam audieris, Cic. de Or. 2, 70, 285: Nihil enim habeo praeter auditum, id. Off. 1, 10, 33: quod quisque eorum de quāque re audierit, Caes. B. G. 4, 5: Hac auditā pugnā maxima pars sese Crasso dedidit, id. ib. 3, 27: Auditis hostium copiis respicerent suum ipsi exercitum, Liv. 42, 52, 10: quod cum audīsset Abram, Vulg. Gen. 14, 14: auditis sermonibus, ib. 4 Reg. 22, 19; ib. Heb. 4, 3: clangorem tubae, ib: Isa. 18, 3: symphoniam, ib. Luc. 15, 25: animal, ib. Apoc. 6, 3; 6, 5 al. persaep.
b. Constr., the person from whom one hears or learns any thing, with ex (so most freq.), ab, de, acc. and part., acc. and inf., cum or dum.
(a). With ex: verbum ex aliquo, Ter. Heaut. 5, 4, 8; so id. And. 2, 1, 2; 5, 4, 24; id. Eun. 1, 2, 34; id. Hec. 4, 1, 35; id. And. 3, 3, 2: audivi ex majoribus natu hoc idem fuisse in P. Scipione Nasicā, Cic. Off. 1, 30, 109: hoc ex aliis, id. Att. 5, 17: ex obviis, Liv. 28, 26; so Suet. Caes. 29; id. Dom. 12 al.. saepe audivi ex majoribus natu mirari solitum C. Fabricium etc., Cic. Sen. 13, 43; so Suet. Claud. 15.—
(b). With ab: a quibus cum audi/sset non multum superesse munitionis, Nep. Them. 7, 2.—
(g). With de: equidem saepe hoc audivi de patre et de socero meo, i. e. from his mouth, Cic. de Or. 3, 33, 133; so id. Off. 3, 19, 77; id. Brut. 26, 100.—
(d). With acc. and part. pres. (cf. Zumpt, Gr. § 636): ut neque eum querentem quisquam audierit neque etc., Nep. Timol. 4, 1; so Suet. Calig. 22; Cat. 9, 6; 61, 125; 67, 41 al.— (ε) With acc. and inf.: mihi non credo, quom illaec autumare illum audio, Plaut. Am. 1, 1, 260: Audin (eum) lapidem quaeritare? id. Capt. 3, 4, 70: erilem filium ejus duxisse audio Uxorem, Ter. Phorm. 1, 1, 5; 2, 1, 59: saepe hoc majores natu dicere audivi, Cic. Mur. 28: Gellius audierat patruom objurgare solere, Cat. 74, 1; Verg. A. 1, 20; 4, 562: audiet cives acuisse ferrum, Audiet pugnas juventus, Hor. C. 1, 2, 21 sq.: audire videor pios Errare per lucos, id. ib. 3, 4, 5. —Hence also pass. with nom. and inf. (cf. Zumpt, Gr. § 607): Bibulus nondum audiebatur esse in Syriā, was said, Cic. Att. 5, 18; so Caes. B. G. 7, 79.—(ζ) With cum or dum (cf. Zumpt, Gr. § 749): id quidem saepe ex eo audivi, cum diceret sibi certum esse, Cic. de Or. 2, 33, 144: quis umquam audivit, cum ego de me nisi coactus ac necessario dicerem? id. Dom. 35; so id. Brut. 56; id. Fin. 5, 19, 54; id. de Or. 1, 28, 129; 1, 2, 99; Plin. Ep. 7, 24, 5: auditus est certe, dum ex eo quaerit, Suet. Dom. 4. —Diff. from the preced. constr. with de is audire de aliquo (aliquid); more freq. in pass. sense, to hear any thing concerning any one: de psaltriā hac audivit, Ter. Ad. 3, 4, 5: illos etiam convenire aveo, de quibus audivi et legi, Cic. Sen. 23, 83; so id. Att. 7, 20; id. Ac. 2, 2, 4; cf.: aliquid in aliquem, to hear something against, something bad of any one, id. de Or. 2, 70, 285 al.—
B. In conversation.
(a). Audi, as a call to gain attention, hear, attend, give ear, listen, = hoc age: audi cetera, Plaut. Trin. 2, 4, 127: audi heus tu, id. ib. 4, 3, 52: Dorio, audi, obsecro, Ter. Phorm. 3, 2, 1: Hoc audi, id. And. 3, 4, 11; 4, 1, 36: Quin tu audi, Plaut. Bacch. 2, 3, 42: quin tu hoc audi, Ter. And. 2, 2, 9.—
(b). Audis or audin = audisne? do you hear? atque audin? Plaut. Trin. 3, 3, 70: Equidem deciens dixi: Et domi [nunc] sum ego, inquam, ecquid audis? id. Am. 2, 1, 27; id. Trin. 3, 2, 91: Heus, audin quid ait? Quin fugis? id. Capt. 3, 4, 60: cura adversandum atque audin? quadrupedem constringito, Ter. And. 5, 2, 24; 1, 5, 64: Audin tu? Hic furti se adligat, id. Eun. 4, 7, 39: Audin quid dicam? id. Hec. 1, 2, 3.—
c. Audito, with a clause for its subject, as abl. absol. in the histt., upon the receipt of the news that, at the tidings that: audito, Q. Marcium in Ciliciam tendere, when news came that Q. Marcius etc., Sall. H. Fragm. ap. Prisc. p. 1130 P.: audito Machanidam famā adventūs sui territum refugisse Lacedaemonem, Liv. 28, 7: audito venisse missu Agrippinae nuntium Agerinum, Tac. A. 14, 7.—
II. Esp.,
A. 1.. In a pregnant signif., to listen to a person or thing, to give ear to, hearken to, attend: etsi a vobis sic audior, ut numquam benignius neque attentius quemquam auditum putem, Cic. Clu. 23, 63; so id. de Or. 1, 61, 259: sed non eis animis audiebantur, qui doceri possent, Liv. 42, 48; 1, 32; 5, 6: ut legationes audiret cubans, Suet. Vesp. 24; id. Caes. 32; id. Ner. 22; 23; Vulg. Job. 11, 2; ib. Psa. 33, 12; ib. Matt. 10, 14; ib. Heb. 3, 7 al.—
2. Aliquem, of pupils, to hear a teacher, i. e. to receive instruction from, to study under: te, Marce fili, annum jam audientem Cratippum, Cic. Off. 1, 1, 1: Jam Polemonem audiverant adsidue Zeno et Arcesilas, id. Ac. 1, 9, 34; so id. N. D. 1, 14, 37; 3, 1, 2; id. Fat. 2, 4: Diogenes venientem eum, ut se extra ordinem audiret, non admiserat, Suet. Tib. 32; id. Gram. 10, 20 al.—Absol.: possumne aliquid audire? (i. e. will you communicate something to me?) tu vero, inquam, vel audire vel dicere, Cic. Fat. 2, 3: ponere aliquid, ad quod audiam, volo, id. ib. 2, 4.—
3. De aliquā re or aliquid, aliquem, of judges, to listen or hearken to, to examine: nemo illorum judicum clarissimis viris accusantibus audiendum sibi de ambitu putavit, Cic. Fl. 39, 98: de capite, Sen. Ben. 2, 12 al. —Trop.: de pace, Liv. 27, 30: dolos, Verg. A. 6, 567: nequissimum servum, Suet. Dom. 11; so id. Aug. 93; id. Tib. 73; id. Claud. 15; id. Dom. 14; 16; Dig. 11, 3, 14 fin.; 28, 6, 10; 39, 2, 18 et saep.—
4. Of prayer or entreaty, to hear, listen to, lend an ear to, regard, grant: in quo di immortales meas preces audiverunt, Cic. Pis. 19: Curio ubi ... neque cohortationes suas neque preces audiri intellegit, Caes. B. C. 2, 42: velut si sensisset auditas preces, Liv. 1, 12: audivit orationem eorum, Vulg. Psa. 105, 44: audisti verba oris mei, ib. ib. 137, 1: Audiat aversā non meus aure deus, Tib. 3, 3, 28: audiit et caeli Genitor de parte serenā Intonuit laevum, Verg. A. 9, 630: minus audientem carmina Vestam, Hor. C. 1, 2, 27; 4, 13, 1: audivit Dominus, Vulg. Psa. 29, 11 al.—Also aliquem, to hear one, to grant his desire or prayer: puellas ter vocata audis, Hor. C. 3, 22, 3; so id. C. S. 34; 35: Ferreus orantem nequiquam, janitor, audis, Ov. Am. 1, 6, 27; id. M. 8, 598 al.: Audi nos, domine, Vulg. Gen. 23, 6; 23, 8: semper me audis, ib. Joan. 11, 42.—
B. Aliquem, aliquid, or absol. audio, to hear a person or thing with approbation, to assent to, agree with, approve, grant, allow: nec Homerum audio, qui Ganymeden ab dis raptum ait, etc., Cic. Tusc. 1, 26, 65: Socratem audio dicentem cibi condimentum esse famem, sed qui ad voluptatem omnia referens vivit ut Gallonius, non audio, id. Fin. 2, 28, 90; id. de Or. 1, 15, 68; 3, 28, 83; id. Marcell. 8, 25: audio (I grant it, well, that I agree to, that is granted): nunc dicis aliquid, quod ad rem pertineat, id. Rosc. Am. 18 fin.; Cic. Verr. 2, 2, 59; 2, 5, 27: non audio, that I do not grant, id. ib. 2, 3, 34.—
C. To hear, to listen to, to obey, heed; orig. and class. only with acc., but also with dat.—
a. With acc.: tecum loquere, te adhibe in consilium, te audi, tibi obtempera, Cic. Fam. 2, 7, 2; id. N. D. 1, 20, 55: ne ego sapientiam istam, quamvis sit erudita, non audiam, id. Phil. 13, 3, 6: si me audiatis, priusquam dedantur, etc., Liv. 9, 9: Non, si me satis audias, Speres etc., Hor. C.1, 13, 13; 4, 14, 50; id. Ep. 1, 1, 48: patris aut matris imperium, Vulg. Deut. 21, 18 al.—Poet. transf. to inanimate things: neque audit currus habenas, heeds, Verg. G. 1, 514; so Claud. Cons. Mall. Theod. 187 (cf. Hor. Ep. 1, 15, 13: equi frenato est auris in ore; and Pind. Pyth. 2, 21: ἅρματα πεισιχάλινα): nec minus incerta (sagitta) est, nec quae magis audiat arcum, which better heeds the bow, Ov. M. 5, 382: teque languenti manu Non audit arcus? Sen. Herc. Oet. 980; so Stat. Th. 5, 412; Luc. 3, 594; 9, 931; Sil. 14, 392. —;
b. With dat.: nam istis qui linguam avium intellegunt, magis audiendum censeo, Pac. ap. Cic. Div. 1, 57, 131 (B. and K. isti): sibi audire, App. Mag. p. 326, 34; so, dicto audientem esse, to listen to one's word, to be obedient to one's word, to obey (not in Ter.): dicto sum audiens, I obey, Plaut. Pers. 3, 1, 71; id. Trin. 4, 3, 55; id. As. 3, 1, 40; id. Men. 2, 3, 89: qui dicto audientes in tantā re non fuisset, Cic. Deiot. 8, 23' sunt illi quidem dicto audientes, Cic. Verr. 1, 88: quos dicto audientes jussi, id. ib. 5, 104.—And, on account of the signif. to obey, with a second personal dat.: dicto audientem esse alicui, to obey one (freq. and class.); cf. Stallb. ad Rudd. Gr. II. p. 124, n. 38: vilicus domino dicto audiens sit, Cato, R. R. 142: si habes, qui te audiat; si potest tibi dicto audiens esse quisquam, Cic. Verr. 2, 1, 44; 2, 4. 12; 2, 5, 32; id. Phil. 7, 2: dicto audiens fuit jussis absentium magistratuum, Nep. Ages. 4, 2; id. Lys. 1, 2; id. Iphicr. 2, 1: interim Servio Tullio jubere populum dicto audientem esse, Liv. 1, 41; 4, 26; 29, 20; 41, 10 al.—Once pleon. with oboedio: ne plebs nobis dicto audiens atque oboediens sit, Liv. 5, 3.—
D. To hear thus and thus, i. e. to be named or styled somehow (as in Gr. ἀκούω; and in Engl. to hear, as Milton: Or hear'st thou rather pure ethereal stream, P. L. III. 7); and with bene or male (as in Gr. καλῶς or κακῶς ἀκούειν; cf. Milton: For which Britain hears ill abroad, Areop.; and Spenser: If old Aveugles sonnes so evil hear, F. Q. I. 5, 23), to be in good or bad repute, to be praised or blamed, to have a good or bad character: benedictis si certāsset, audīsset bene (Bene audire est bene dici, laudari, Don.), Ter. Phorm. prol. 20: tu recte vivis, si curas esse quod audis, Hor. Ep. 1, 16, 17: rexque paterque Audisti coram, id. ib. 1, 7, 38; so id. S. 2, 6, 20; Ter. Hec. 4, 2, 24; id. Phorm. 2, 3, 12; Cic. Att. 6, 1; id. Fin. 3, 17, 57; id. Leg. 1, 19; Nep. Dion, 7, 3: Ille, qui jejunus a quibusdam et aridus habetur, non aliter ab ipsis inimicis male audire quam nimiis floribus et ingenii afluentia potuit, Quint. 12, 10, 13 al.—In a play upon words: erat surdaster M. Crassus; sed aliud molestius quod male audiebat, Cic. Tusc. 5, 40, 116; so, minus commode: quod illorum culpā se minus commode audire arbitrarentur, Cic. Verr. 2, 3, 58.—
E. As it were to hear, to hear mentally, i. e. to understand, to supply, something (later subaudio): cum subtractum verbum aliquod satis ex ceteris intellegitur, ut, stupere gaudio Graecus. Simul enim auditur coepit, is understood, is to be supplied, Quint. 9, 3, 58; 8, 5, 12.—Hence, audĭens, entis, P. a. subst.
A. (Acc. to II. A.) A hearer, auditor ( = auditor, q. v., or qui audit, Cic. Brut. 80, 276)' ad animos audientium permovendos, Cic. Brut. 23, 89; 80, 279: cum adsensu audientium egit, Liv. 21, 10 al.—Hence, in eccl. Lat., a catechumen, Tert. Poen. 6.—
B. (Acc. to II. C.) With the gen.: tibi servio atque audiens sum imperii, a hearer of, i. e. obedient to, your command, Plaut. Truc. 1, 2, 25.

Origins

From Proto-Italic *awizdiō, a compound of Proto-Indo-European *h₂ewis (“clearly, manifestly”) (from the root *h₂ew- (“to see, perceive”)) and *dʰh₁-ye/o- (“to render”). Cognates include Ancient Greek αἰσθάνομαι (aisthánomai, “to perceive”) (also originally "to render manifest"), whence English aesthetic, and ἀΐω (aḯō, “to perceive, hear”), Hittite 𒌋𒀪𒄭 (u-uḫ-ḫi, “I see”), Proto-Germanic *awiz (“obvious”) and Sanskrit आविस् (āvís, “openly, manifestly, evidently”).

Gallo-Romance
  • Catalanoirfrom Old Catalan oir
  • Frenchouïrfrom Old French oir
  • Englishoyezfrom Old French oir
  • Occitanausirfrom Old Occitan audir
  • Occitanaudirfrom Old Occitan audir
  • Occitanauvirfrom Old Occitan audir
  • Franco-Provençalaouir
  • Normanouirfrom Old French oir
  • Normanouïfrom Old French oir
Borrowings
  • Englishaudio
  • Englishaudile
  • Frenchaudio
  • Italianaudio
  • Spanishaudio
  • Basqueaditu
  • Dutchhorribile auditu
  • Esperantoaŭdi
  • Idoaudar
  • Swedishaudiell
Balkano-Romance
  • Romanianauzi
  • Romanianauzire
  • Aromanianavdu
  • Aromanianavdzãri
  • Istro-Romanianavzi
  • Megleno-Romanianud
  • Megleno-Romanianuzări
Italo-Dalmatian
  • Italianaudire
  • Italianudire
  • Neapolitanaudì
  • Sicilianaudìri
  • Venetanaldir
Ibero-Romance
  • Spanishoírfrom Old Spanish oir
  • Old Galician-Portugueseouir
  • Old Galician-Portugueseoir
  • Old Galician-Portugueseoyr
  • Old Galician-Portugueseouvyr
  • Asturianoyerfrom Old Leonese oyr
  • Leoneseoyirefrom Old Leonese oyr
  • Ladinooyirfrom Old Spanish oir
Rhaeto-Romance
  • Friulianuldî
  • Ladinudir
  • Romanshudir
Gallo-Italic
  • Lombardudì
  • Piedmonteseovir

Quick answers

What does audiō mean in Latin?
audiō, a verb, means “to hear, listen to; to attend, pay attention to; to accept, agree with, obey”.
What are the principal parts of audiō?
audiō, audīre, audīvī, audītum (fourth conjugation).
How do you pronounce audiō?
In classical Latin, [ˈau̯.di.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈaːu̯.di.o].