LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

audītus

audītus m (genitive audītūs)
Classical[au̯ˈdiː.tʊs]Ecclesiastical[au̯ˈdiː.tus]

Meaning

  1. a listening, hearing
    Near-synonym: audītiō
  2. the sense of hearing
  3. a rumor

Declension

declension
formsingularplural
nominativeaudītusaudītūs
genitiveaudītūsaudītuum
dativeaudītuīaudītibus
accusativeaudītumaudītūs
ablativeaudītūaudītibus
vocativeaudītusaudītūs

audītus, a, um, Part. of audio.
audītus, ūs, m. audio.
I. A hearing, listening (so perh. only post-Aug.; syn.: auditio, auscultatio): ea plurium auditu accipi, Tac. A. 4, 69: breviauditu, id. H. 2, 59: auditus auris, Vulg. 2 Reg. 22, 45; ib. Job, 42, 5: auditu audietis (by Hebraïsm), ib. Matt. 13, 14.—Hence, the instruction listened to (cf. audio, II. A. 2.): quis dignior umquam Hoc fuit auditu? Luc. 10, 183.— Also (like auditio, II.), a rumor, report: occupaverat animos prior auditus, Tac. H. 1, 76: Quis credidit auditui nostro? Vulg. Joan. 12, 38; ib. Rom. 10, 16.—
II. The sense of hearing, the hearing (class.): auditus autem semper patet, Cic. N. D. 2, 57, 144: num quid aliquo sensu perceptum sit, aspectu, auditu, tactu, odore, gustatu, Auct. ad Her. 2, 5: aures acerrimi auditūs, Plin. 8, 32, 50, § 114; 23, 4, 42, § 85: Si totum corpus oculus, ubi auditus? Vulg. 1 Cor. 12, 17 bis. al. —In plur.: auditus hominum deorumque mulcens, i. e. aures, App Dogm. Plat. 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ewis
  2. Proto-Indo-European*dʰeh₁-
  3. Proto-Italic*awizdiō
  4. Latinaudītus

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin audītus From audiō + -tus (forming action nouns).

Descendants
  • Catalanoïda
  • Catalanoït
  • Frenchouïe
  • Frenchouï
  • Italianudito
  • Occitanausida
  • Portugueseouvidofrom Old Galician-Portuguese oydo
  • Romanianauzit
  • Spanishoído
  • Englishaudit

Quick answers

What does audītus mean in Latin?
audītus, a noun, means “a listening, hearing; the sense of hearing; a rumor”.
What is the genitive of audītus?
The genitive singular is audītūs. audītus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce audītus?
In classical Latin, [au̯ˈdiː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [au̯ˈdiː.tus].
Where does audītus come from?
Proto-Indo-European *h₂ewis → Proto-Indo-European *dʰeh₁- → Proto-Italic *awizdiō → Latin audītus.