oboediō
Meaning
- to obey, yield obedience to (+dative of person obeyed)
- to be subject to, to serve
Latīnē defined in Latin in our graded readers
pāreō, quod iubētur faciōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Parere · Obedire · Dicto audientem esse · Obsequi · Obsecundare · Morigerari · Obtemperare
Parere, obedire and dicto audientem esse, denote obedience as an obligation, and a state of duty and subjection; parere, in a lower relation, as that of a servant to his master, a subject to his sovereign, in opp. to imperare, Cic. Fam. ix. 25; obedire, obœdire, in a freer relation, as that of an inferior to his superior, of a citizen to the law and magistrate; dicto audientem esse, in a relation of the greatest subordination, as that of a soldier to his general, as to obey orders; whereas obsequi, obsecundare, obtemperare, and morigerari, as an act of free will. The obsequens and obsecundans obey from love and complaisance, showing their readiness to obey; the morigerans and obtemperans, from persuasion, esteem, or fear, evincing their conformity to another’s will. Hirt. B. Afr. 51. Jubæ barbaro potius obedientem fuisse quam nuntio Scipionis obtemperasse. Cic. Cæc. 18. Man. 16. Tac. H. ii. 14. Parata non arma modo sed obsequium et parendi amor; that is, readiness to obey, from respect and love to the general, and from taking a pleasure in obedience, from a feeling that without order and subordination their cause could not be upheld. Cic. Orat. 71. Dum tibi roganti voluerim obsequi; comp. with Fam. ix. 25. Obtemperare cogito præceptis tuis. (v. 271.)
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | oboediō | oboediēbam | oboediam | oboedīvī oboediī | oboedīveram oboedieram | oboedīverō oboedierō |
| 2nd sg. | oboedīs | oboediēbās | oboediēs | oboedīvistī oboediistī, oboedistī | oboedīverās oboedierās | oboedīveris oboedieris |
| 3rd sg. | oboedit | oboediēbat | oboediet | oboedīvit oboediit | oboedīverat oboedierat | oboedīverit oboedierit |
| 1st pl. | oboedīmus | oboediēbāmus | oboediēmus | oboedīvimus oboediimus | oboedīverāmus oboedierāmus | oboedīverimus oboedierimus |
| 2nd pl. | oboedītis | oboediēbātis | oboediētis | oboedīvistis oboediistis, oboedistis | oboedīverātis oboedierātis | oboedīveritis oboedieritis |
| 3rd pl. | oboediunt | oboediēbant | oboedient | oboedīvērunt oboedīvēre, oboediērunt, oboediēre | oboedīverant oboedierant | oboedīverint oboedierint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | oboediam | oboedīrem | oboedīverim oboedierim | oboedīvissem oboediissem |
| 2nd sg. | oboediās | oboedīrēs | oboedīverīs oboedierīs | oboedīvissēs oboediissēs |
| 3rd sg. | oboediat | oboedīret | oboedīverit oboedierit | oboedīvisset oboediisset |
| 1st pl. | oboediāmus | oboedīrēmus | oboedīverīmus oboedierīmus | oboedīvissēmus oboediissēmus |
| 2nd pl. | oboediātis | oboedīrētis | oboedīverītis oboedierītis | oboedīvissētis oboediissētis |
| 3rd pl. | oboediant | oboedīrent | oboedīverint oboedierint | oboedīvissent oboediissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | oboedior | oboediēbar | oboediar |
| 2nd sg. | oboedīris oboedīre | oboediēbāris oboediēbāre | oboediēris oboediēre |
| 3rd sg. | oboedītur | oboediēbātur | oboediētur |
| 1st pl. | oboedīmur | oboediēbāmur | oboediēmur |
| 2nd pl. | oboedīminī | oboediēbāminī | oboediēminī |
| 3rd pl. | oboediuntur | oboediēbantur | oboedientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | oboediar | oboedīrer |
| 2nd sg. | oboediāris oboediāre | oboedīrēris oboedīrēre |
| 3rd sg. | oboediātur | oboedīrētur |
| 1st pl. | oboediāmur | oboedīrēmur |
| 2nd pl. | oboediāminī | oboedīrēminī |
| 3rd pl. | oboediantur | oboedīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | oboedī | oboedīre |
| pres. 2nd pl. | oboedīte | oboedīminī |
| fut. 2nd sg. | oboedītō | oboedītor |
| fut. 3rd sg. | oboedītō | oboedītor |
| fut. 2nd pl. | oboedītōte | — |
| fut. 3rd pl. | oboediuntō | oboediuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | oboedīre | oboedīrī |
| perfect infinitive | oboedīvisse oboediisse | oboedītum esse |
| future infinitive | oboedītūrum esse | oboedītum īrī |
| present participle | oboediēns | — |
| perfect participle | — | oboedītus oboedīta, oboedītā, oboedītae, oboedītam, oboedītārum, oboedītās, oboedītī, oboedītōrum, oboedītōs |
| future participle | oboedītūrus oboedītūra, oboedītūrā, oboedītūrae, oboedītūram, oboedītūrārum, oboedītūrās, oboedītūre, oboedītūrī, oboedītūrīs, oboedītūrō, oboedītūrōrum, oboedītūrōs, oboedītūrum | oboediendus oboediundus, oboedienda, oboediendā, oboediendae, oboediendam, oboediendārum, oboediendās, oboediende, oboediendīs, oboediendōrum, oboediendōs |
alicui, Nep. Dat. 5, 4.—parere, et oboedire praecepto, Cic. Tusc. 5, 12, 36: legi, Nep. Epam. 8, 1: voluntati, Cic. N. D. 1, 8, 19: obtemperare et oboedire magistratibus, id. Leg. 3, 2, 5: qui nobis oboediunt, id. Rep. 3, 29, 41: impulsu libidinum voluptatibus oboedientium, id. ib. 6, 26, 28: pecora ventri oboedientia, Sall. C. 1, 1: multorum oboedire tempori, Cic. Brut. 69, 242.—Impers. pass.: utrimque enixe oboeditum dictatori est, Liv. 4, 26.—atque haec omnia perfacile oboediebam, App. M. 10, p. 247, 11.— Absol., Suet. Calig. 29.—ramus oleae quam maxime sequax, atque oboediturus, yielding, flexible, Plin. 17, 19, 30, § 137.— Hence, ŏboedĭens (ŏbēd-), entis, P. a. nulli est naturae oboediens aut subjectus deus, Cic. N. D. 2, 30, 77: natio semper oboediens huic imperio, id. Pis. 34, 84: appetitum rationi oboedientem praebere, id. Off. 1, 36, 132: vivere oboedientem alicui, Sall. J. 31, 26.—Comp.: imperiis nemo oboedientior, Liv. 25, 38, 7.—Sup.: imperiis oboedientissimus miles, Liv. 7, 13, 2.—ad nova consilia gentem oboedientem habere, Liv. 28, 16.—Particular phrases. magistro desinebat esse dicto oboediens, Plaut. Bacch. 3, 3, 35; cf.: nec plebs nobis dicto audiens atque oboediens sit, Liv. 38, 7. —cujus vis omnis in consensu oboedientium esset, the obedient, Liv. 2, 59, 4.—oboedientissima quocumque in opere fraxinus, i. e. easily wrought, Plin. 16, 43, 83, § 228.—Hence, adv.: ŏboedĭ-enter, obediently, willingly, readily (a favorite word of Livy; elsewh. very rare): conferre tributum, Liv. 5, 12: facere imperata, id. 21, 34: facere adversus aliquem, id. 39, 53.—Comp.: nihil oboedientius fecerunt, quam, etc., Liv. 38, 34.—Sup.: oboedientissime paruit, Aug. Civ. Dei, 22, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From earlier *oboizdijō, from *obowizdijō, from *obawizdijō, from *ob- + *awizdijō. By surface analysis, ob- + audiō. In Latin, ob + audire would have been expected to become Classical Latin *obūdiō (compare in + claudō becoming inclūdō), but it has been theorized that the usual law court associations of the word for obeying encouraged a false archaism from ū to oe, to oboediō (compare Old Latin oinos → Classical Latin ūnus).
In English words that came into English from oboediō
- obeyoboediō
- obedientoboediēns
- obeisanceoboediō
- inobedientinoboediens