LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, irregular short imperative

abdīcō1

abdīcō (present infinitive abdīcere, perfect active abdīxī, supine abdictum)
Classical[abˈdiː.koː]Ecclesiastical[abˈdiː.ko]

Meaning

  1. rareto be against, disapprove of, reject, refuse, deny, forbid, disallow, condemn
    Itaque sue inventā ad merīdiem spectāns in vīneā mediā dīcitur cōnstitisse, cumque in quattuor partīs vīneam dīvīsisset trīsque partīs avēs abdīxissent, quārtā parte, quae erat relīqua, in regiōnēs distribūta, mīrābilī magnitūdine ūvam, ut scriptum vidēmus, invēnit.So, with the sow found, he is said to have stood in the middle of the vinyard looking south, and when he divided the vinyard into four parts the birds refused three parts, and with the fourth part, which was remaining, divided into regions, he found, as we find written, a bunch of grapes of extraordinary size.45 BCE, Cicero, De divinatione 1.17.31
  2. rareto take away by sentence, withhold a right

Conjugation conjugation 3 irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.abdīcōabdīcēbam
abdicābam
abdīcam
abdicābō
abdīxī
abdicāvī
abdīxeram
abdicāveram
abdīxerō
abdicārō, abdicāverō
2nd sg.abdīcisabdīcēbās
abdicābās
abdīcēs
abdicābis
abdīxistī
abdicāstī, abdicāvistī
abdīxerās
abdicārās, abdicāverās
abdīxeris
abdicāveris
3rd sg.abdīcitabdīcēbat
abdicābat
abdīcet
abdicābit
abdīxit
abdicāvit
abdīxerat
abdicārat, abdicāverat
abdīxerit
abdicārit, abdicāverit
1st pl.abdīcimusabdīcēbāmus
abdicābāmus
abdīcēmus
abdicābimus
abdīximus
abdicāvimus
abdīxerāmus
abdicāverāmus
abdīxerimus
abdicārimus, abdicāverimus
2nd pl.abdīcitisabdīcēbātis
abdicābātis
abdīcētis
abdicābitis
abdīxistis
abdicāstis, abdicāvistis, abdīcistis
abdīxerātis
abdicārātis, abdicāverātis
abdīxeritis
abdicāritis, abdicāveritis
3rd pl.abdīcuntabdīcēbant
abdicābant
abdīcent
abdicābunt
abdīxērunt
abdīxēre, abdicārunt, abdicāvēre, abdicāvērunt
abdīxerant
abdicārant, abdicāverant
abdīxerint
abdicārint, abdicāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.abdīcam
abdicem
abdīcerem
abdicārem
abdīxerim
abdicārim, abdicāverim
abdīxissem
abdicāssem, abdicāvissem
2nd sg.abdīcāsabdīcerēs
abdicārēs
abdīxerīs
abdicāverīs
abdīxissēs
abdicāssēs, abdicāvissēs, abdīcissēs
3rd sg.abdīcatabdīceret
abdicāret
abdīxerit
abdicārit, abdicāverit
abdīxisset
abdicāsset, abdicāvisset, abdīcisset
1st pl.abdīcāmusabdīcerēmus
abdicārēmus
abdīxerīmus
abdicārīmus, abdicāverīmus
abdīxissēmus
abdicāssēmus, abdicāvissēmus, abdīcissēmus
2nd pl.abdīcātisabdīcerētis
abdicārētis
abdīxerītis
abdicārītis, abdicāverītis
abdīxissētis
abdicāssētis, abdicāvissētis
3rd pl.abdīcantabdīcerent
abdicārent
abdīxerint
abdicārint, abdicāverint
abdīxissent
abdicāssent, abdicāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.abdīcorabdīcēbar
abdicābar
abdīcar
abdicābor
2nd sg.abdīceris
abdīcere
abdīcēbāris
abdīcēbāre, abdicābāre, abdicābāris
abdīcēris
abdīcēre, abdicābere, abdicāberis
3rd sg.abdīciturabdīcēbātur
abdicābātur
abdīcētur
abdicābitur
1st pl.abdīcimurabdīcēbāmur
abdicābāmur
abdīcēmur
abdicābimur
2nd pl.abdīciminīabdīcēbāminī
abdicābāminī
abdīcēminī
abdicābiminī
3rd pl.abdīcunturabdīcēbantur
abdicābantur
abdīcentur
abdicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.abdīcar
abdicer
abdīcerer
abdicārer
2nd sg.abdīcāris
abdīcāre
abdīcerēris
abdīcerēre, abdicārēre, abdicārēris
3rd sg.abdīcāturabdīcerētur
abdicārētur
1st pl.abdīcāmurabdīcerēmur
abdicārēmur
2nd pl.abdīcāminīabdīcerēminī
abdicārēminī
3rd pl.abdīcanturabdīcerentur
abdicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.abdīc
abdīce, abdicā
abdīcere
pres. 2nd pl.abdīcite
abdicāte
abdīciminī
fut. 2nd sg.abdīcitō
abdicātō
abdīcitor
abdicātor
fut. 3rd sg.abdīcitō
abdicātō
abdīcitor
abdicātor
fut. 2nd pl.abdīcitōte
abdicātōte
—
fut. 3rd pl.abdīcuntō
abdicantō
abdīcuntor
abdicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveabdīcereabdīcī
abdicārī
perfect infinitiveabdīxisse
abdicāsse, abdicāvisse, abdīcisse
abdictum esse
future infinitiveabdictūrum esseabdictum īrī
present participleabdīcēns—
perfect participle—abdictus
abdicāta, abdicātā, abdicātae, abdicātam, abdicātārum, abdicātās, abdicāte, abdicātī, abdicātō, abdicātōrum, abdicātōs, abdicātum, abdicātus, abdicta, abdictā, abdictae, abdictam, abdictārum, abdictās, abdicte, abdictī, abdictīs, abdictō, abdictōrum, abdictōs
future participleabdictūrus
abdicātūra, abdicātūrā, abdicātūrae, abdicātūram, abdicātūrārum, abdicātūrās, abdicātūre, abdicātūrī, abdicātūrīs, abdicātūrō, abdicātūrōrum, abdicātūrōs, abdicātūrum, abdicātūrus, abdictūra, abdictūrā, abdictūrae, abdictūram, abdictūrārum, abdictūrās, abdictūre, abdictūrī, abdictūrīs, abdictūrō, abdictūrōrum, abdictūrōs, abdictūrum
abdīcendus
abdīcundus, abdicanda, abdicandā, abdicandae, abdicandam, abdicandārum, abdicandās, abdicande, abdicandī, abdicandīs, abdicandō, abdicandōrum, abdicandōs, abdicandum, abdicandus, abdīcenda, abdīcendā, abdīcendae, abdīcendam, abdīcendārum, abdīcendās, abdīcende, abdīcendīs, abdīcendōrum, abdīcendōs
gerundabdīcendī, abdīcendō, abdīcendumsupineabdictum, abdictū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

abdicare se magistratu (Div. 2. 35)
to resign one's post (before the expiry of the term of office).

ab-dĭco, āvi, ātum, 1, v. a. (prop.
I. to indicate, announce something as not belonging to one; hence),
I. In gen., to deny, disown, refuse, reject.—With acc. und inf.: mortem ostentant, regno expellunt, consanguineam esse abdicant, deny her to be, Pac. ap. Non. 450, 30 (Trag. Rel. p. 84 Rib.): abdicat enim voluptati inesse bonitatem, Pseudo Apul. de Dogm. Plat. 3 init.—With acc. (so very freq. in the elder Pliny): naturam abdico, Pac. ap. Non. 306, 32 (Trag. p. 120 Rib.): ubi plus mali quam boni reperio, id totum abdico atque eicio, Cic. de Or. 2, 24, 102: legem agrariam, Plin. 7, 30, 31, § 116: corticem, id. 13, 22, 43, § 124: ea (signa) in totum, id. 10, 4, 5, § 16; cf.: utinam posset e vita in totum abdicari (aurum), be got rid of, id. 33, 1, 3, § 6: omni venere abdicata, id. 5, 17, 15, § 73 al.
II. In partic.
A. Jurid. t. t., to renounce one, partic. a son, to disinherit (post-Aug.): qui ex duobus legitlmis alterum in adoptionem dederat, alterum abdicaverat, Quint. 3, 6, 97; cf.: minus dicto audientem fllium, id. 7, 1, 14: ex meretrice natum, id. 11, 1, 82 al.: quae in scholis abdicatorum, haee in foro exheredatorum a parcntibus ratio cst, id. 7, 4, 11.—Absol.: pater abdicans, Quint. 11, 1, 59; cf.: filius abdicantis, id. 4, 2, 95; and: abdicandi jus, id. 3, 6, 77.—Hence, patrem, to disoun, Curt. 4, 10, 3.
B. Polit. t. t.: abdicare se magistratu, or absol. (prop. to detach one's self from an office, hence), to renounce an office, to resign, abdicate (syn.: deponere magistratum): consules magistratu se abdicaverunt, Cic. Div. 2, 35, 74; so, so magistrutu, id. Leg. 2, 12, 31; Liv. 4, 15, 4 al.: se dictatu. rā, Caes. B. C. 3, 2; Liv. 2, 31, 10; 9, 26, 18 al.: sc consulatu, id. 2, 2, 10; Vell. 2, 22, 2: se praeturā, Cic. Cat. 3, 6, 14: se aedilitate, Liv. 39, 39, 9 etc. Likewise: se tutelā, Cic. Att. 6, 1, 4; and fig.: se scriptu, Piso ap. Gell. 6, 9, 4; cf.: eo die (Antonius) se non modo consulatu, sed etiam libertate abdicavit, Cic. Phil. 3, 5, 12. — Absol.: augures rem ad senatum; senatus, ut abdicarent consules: abdicaverunt, Cic. N. D. 2, 4, 11.—
b. With acc. a few times in the historians: (patres) abdicare consulatum jubentes et deponere imperium, Liv. 2, 28 fin.: abdicando dictaturam, id. 6, 18, 4.—In pass.: abdicato magistratu, Sall. C. 47, 3; cf.: inter priorem dictaturam abdicatam novamque a Manlio initam, Liv. 6, 39: causa non abdicandae dictaturae, id. 5, 49 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ep
  2. Proto-Indo-European*h₂epó
  3. Proto-Italic*ap
  4. Latinabdīcō

Latin ab- Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *déyḱeti Proto-Italic *deikō Latin dīcō Latin abdīcō From ab- (“from”) + dīcō (“say”).

In English words that came into English from abdīcō

  • abdicateabdicātus
verbfirst conjugation
abdicō2
abdicō (present infinitive abdicāre, perfect active abdicāvī, supine abdicātum)
Classical[ˈab.dɪ.koː]Ecclesiastical[ˈab.di.ko]

Meaning

  1. rareto deny, refuse to acknowledge, reject, repudiate, decline
  2. rareto resign, abdicate
  3. rareto abolish, renounce
  4. rareto disinherit, disown

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.abdicōabdicābam
abdīcēbam
abdicābō
abdīcam
abdicāvī
abdīxī
abdicāveram
abdīxeram
abdicāverō
abdicārō, abdīxerō
2nd sg.abdicās
abdīcis
abdicābās
abdīcēbās
abdicābisabdicāvistī
abdicāstī, abdīxistī
abdicāverās
abdicārās, abdīxerās
abdicāveris
abdīxeris
3rd sg.abdicat
abdīcit
abdicābat
abdīcēbat
abdicābitabdicāvit
abdīxit
abdicāverat
abdicārat, abdīxerat
abdicāverit
abdicārit, abdīxerit
1st pl.abdicāmus
abdīcimus
abdicābāmus
abdīcēbāmus
abdicābimusabdicāvimus
abdīximus
abdicāverāmus
abdīxerāmus
abdicāverimus
abdicārimus, abdīxerimus
2nd pl.abdicātis
abdīcitis
abdicābātis
abdīcēbātis
abdicābitisabdicāvistis
abdicāstis, abdīcistis, abdīxistis
abdicāverātis
abdicārātis, abdīxerātis
abdicāveritis
abdicāritis, abdīxeritis
3rd pl.abdicant
abdīcunt
abdicābant
abdīcēbant
abdicābuntabdicāvērunt
abdicāvēre, abdicārunt, abdīxēre, abdīxērunt
abdicāverant
abdicārant, abdīxerant
abdicāverint
abdicārint, abdīxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.abdicem
abdīcam
abdicārem
abdīcerem
abdicāverim
abdicārim, abdīxerim
abdicāvissem
abdicāssem, abdīxissem
2nd sg.abdicēsabdicārēs
abdīcerēs
abdicāverīs
abdīxerīs
abdicāvissēs
abdicāssēs, abdīcissēs, abdīxissēs
3rd sg.abdicetabdicāret
abdīceret
abdicāverit
abdicārit, abdīxerit
abdicāvisset
abdicāsset, abdīcisset, abdīxisset
1st pl.abdicēmusabdicārēmus
abdīcerēmus
abdicāverīmus
abdicārīmus, abdīxerīmus
abdicāvissēmus
abdicāssēmus, abdīcissēmus, abdīxissēmus
2nd pl.abdicētisabdicārētis
abdīcerētis
abdicāverītis
abdicārītis, abdīxerītis
abdicāvissētis
abdicāssētis, abdīxissētis
3rd pl.abdicentabdicārent
abdīcerent
abdicāverint
abdicārint, abdīxerint
abdicāvissent
abdicāssent, abdīxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.abdicorabdicābar
abdīcēbar
abdicābor
abdīcar
2nd sg.abdicāris
abdicāre
abdicābāris
abdicābāre, abdīcēbāre, abdīcēbāris
abdicāberis
abdicābere
3rd sg.abdicātur
abdīcitur
abdicābātur
abdīcēbātur
abdicābitur
1st pl.abdicāmur
abdīcimur
abdicābāmur
abdīcēbāmur
abdicābimur
2nd pl.abdicāminīabdicābāminī
abdīcēbāminī
abdicābiminī
3rd pl.abdicantur
abdīcuntur
abdicābantur
abdīcēbantur
abdicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.abdicerabdicārer
abdīcerer
2nd sg.abdicēris
abdicēre
abdicārēris
abdicārēre, abdīcerēre, abdīcerēris
3rd sg.abdicēturabdicārētur
abdīcerētur
1st pl.abdicēmurabdicārēmur
abdīcerēmur
2nd pl.abdicēminīabdicārēminī
abdīcerēminī
3rd pl.abdicenturabdicārentur
abdīcerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.abdicā
abdīc, abdīce
abdicāre
pres. 2nd pl.abdicāte
abdīcite
abdicāminī
fut. 2nd sg.abdicātō
abdīcitō
abdicātor
abdīcitor
fut. 3rd sg.abdicātō
abdīcitō
abdicātor
abdīcitor
fut. 2nd pl.abdicātōte
abdīcitōte
—
fut. 3rd pl.abdicantō
abdīcuntō
abdicantor
abdīcuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveabdicāreabdicārī
abdīcī
perfect infinitiveabdicāvisse
abdicāsse, abdīcisse, abdīxisse
abdicātum esse
future infinitiveabdicātūrum esseabdicātum īrī
present participleabdicāns—
perfect participle—abdicātus
abdicāta, abdicātā, abdicātae, abdicātam, abdicātārum, abdicātās, abdicātī, abdicātōrum, abdicātōs, abdicta, abdictā, abdictae, abdictam, abdictārum, abdictās, abdicte, abdictī, abdictīs, abdictō, abdictōrum, abdictōs, abdictum, abdictus
future participleabdicātūrus
abdicātūra, abdicātūrā, abdicātūrae, abdicātūram, abdicātūrārum, abdicātūrās, abdicātūre, abdicātūrī, abdicātūrīs, abdicātūrō, abdicātūrōrum, abdicātūrōs, abdicātūrum, abdictūra, abdictūrā, abdictūrae, abdictūram, abdictūrārum, abdictūrās, abdictūre, abdictūrī, abdictūrīs, abdictūrō, abdictūrōrum, abdictūrōs, abdictūrum, abdictūrus
abdicandus
abdicanda, abdicandā, abdicandae, abdicandam, abdicandārum, abdicandās, abdicande, abdicandīs, abdicandōrum, abdicandōs, abdīcenda, abdīcendā, abdīcendae, abdīcendam, abdīcendārum, abdīcendās, abdīcende, abdīcendī, abdīcendīs, abdīcendō, abdīcendōrum, abdīcendōs, abdīcendum, abdīcendus
gerundabdicandī, abdicandō, abdicandumsupineabdicātum, abdicātū

ab-dīco, xi, ctum, 3, v. a. A word peculiar to augural and judicial lang. (opp. addīco). *
I. Of an unfavorable omen, nod to assent to: cum tres partes (vineae) aves abdixissent, Cic. Div. 1, 17, 31.—
II. In judicial lang.: abdicere vindicias ab aliquo, to take away by sentence (=abjudicare), Dig. 1, 2, 24 (cf. Liv. 3, 56, 4).

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂ep
  2. Proto-Indo-European*h₂epó
  3. Proto-Italic*ap
  4. Latinabdicō

Latin ab- Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *déyḱs Proto-Italic *-diks Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -dicōbf. Latin dicō Latin abdicō From ab- (“from”) + dicō (“to dedicate”).

Elsewhere
  • Catalanabdicar
  • Englishabdicate
  • Germanabdizieren
  • Italianabdicare
  • Frenchabdiquerfrom Middle French abdiquer
  • Romanianabdicafrom Middle French abdiquer
  • Occitanabdicar
  • Portugueseabdicar
  • Spanishabdicar
  • Albanianabdikoj
Serbo-Croatian
  • Cyrillic scriptабдицирати
  • Latin scriptabdicirati

In English words that came into English from abdicō

  • abdicationabdicātiō
  • abdicateabdicātus
  • abdicativeabdicativus

Quick answers

What does abdīcō mean in Latin?
abdīcō, a verb, means “to be against, disapprove of, reject, refuse, deny, forbid, disallow, condemn; to take away by sentence, withhold a right”.
What are the principal parts of abdīcō?
abdīcō, abdīcere, abdīxī, abdictum (third conjugation, irregular short imperative).
How do you pronounce abdīcō?
In classical Latin, [abˈdiː.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [abˈdiː.ko].
Where does abdīcō come from?
Proto-Indo-European *h₂ep → Proto-Indo-European *h₂epó → Proto-Italic *ap → Latin abdīcō.