abdīcō1
Meaning
- rareto be against, disapprove of, reject, refuse, deny, forbid, disallow, condemn
Itaque sue inventā ad merīdiem spectāns in vīneā mediā dīcitur cōnstitisse, cumque in quattuor partīs vīneam dīvīsisset trīsque partīs avēs abdīxissent, quārtā parte, quae erat relīqua, in regiōnēs distribūta, mīrābilī magnitūdine ūvam, ut scriptum vidēmus, invēnit.
So, with the sow found, he is said to have stood in the middle of the vinyard looking south, and when he divided the vinyard into four parts the birds refused three parts, and with the fourth part, which was remaining, divided into regions, he found, as we find written, a bunch of grapes of extraordinary size.45 BCE, Cicero, De divinatione 1.17.31 - rareto take away by sentence, withhold a right
Conjugation conjugation 3 irregular
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | abdīcō | abdīcēbam abdicābam | abdīcam abdicābō | abdīxī abdicāvī | abdīxeram abdicāveram | abdīxerō abdicārō, abdicāverō |
| 2nd sg. | abdīcis | abdīcēbās abdicābās | abdīcēs abdicābis | abdīxistī abdicāstī, abdicāvistī | abdīxerās abdicārās, abdicāverās | abdīxeris abdicāveris |
| 3rd sg. | abdīcit | abdīcēbat abdicābat | abdīcet abdicābit | abdīxit abdicāvit | abdīxerat abdicārat, abdicāverat | abdīxerit abdicārit, abdicāverit |
| 1st pl. | abdīcimus | abdīcēbāmus abdicābāmus | abdīcēmus abdicābimus | abdīximus abdicāvimus | abdīxerāmus abdicāverāmus | abdīxerimus abdicārimus, abdicāverimus |
| 2nd pl. | abdīcitis | abdīcēbātis abdicābātis | abdīcētis abdicābitis | abdīxistis abdicāstis, abdicāvistis, abdīcistis | abdīxerātis abdicārātis, abdicāverātis | abdīxeritis abdicāritis, abdicāveritis |
| 3rd pl. | abdīcunt | abdīcēbant abdicābant | abdīcent abdicābunt | abdīxērunt abdīxēre, abdicārunt, abdicāvēre, abdicāvērunt | abdīxerant abdicārant, abdicāverant | abdīxerint abdicārint, abdicāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | abdīcam abdicem | abdīcerem abdicārem | abdīxerim abdicārim, abdicāverim | abdīxissem abdicāssem, abdicāvissem |
| 2nd sg. | abdīcās | abdīcerēs abdicārēs | abdīxerīs abdicāverīs | abdīxissēs abdicāssēs, abdicāvissēs, abdīcissēs |
| 3rd sg. | abdīcat | abdīceret abdicāret | abdīxerit abdicārit, abdicāverit | abdīxisset abdicāsset, abdicāvisset, abdīcisset |
| 1st pl. | abdīcāmus | abdīcerēmus abdicārēmus | abdīxerīmus abdicārīmus, abdicāverīmus | abdīxissēmus abdicāssēmus, abdicāvissēmus, abdīcissēmus |
| 2nd pl. | abdīcātis | abdīcerētis abdicārētis | abdīxerītis abdicārītis, abdicāverītis | abdīxissētis abdicāssētis, abdicāvissētis |
| 3rd pl. | abdīcant | abdīcerent abdicārent | abdīxerint abdicārint, abdicāverint | abdīxissent abdicāssent, abdicāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | abdīcor | abdīcēbar abdicābar | abdīcar abdicābor |
| 2nd sg. | abdīceris abdīcere | abdīcēbāris abdīcēbāre, abdicābāre, abdicābāris | abdīcēris abdīcēre, abdicābere, abdicāberis |
| 3rd sg. | abdīcitur | abdīcēbātur abdicābātur | abdīcētur abdicābitur |
| 1st pl. | abdīcimur | abdīcēbāmur abdicābāmur | abdīcēmur abdicābimur |
| 2nd pl. | abdīciminī | abdīcēbāminī abdicābāminī | abdīcēminī abdicābiminī |
| 3rd pl. | abdīcuntur | abdīcēbantur abdicābantur | abdīcentur abdicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | abdīcar abdicer | abdīcerer abdicārer |
| 2nd sg. | abdīcāris abdīcāre | abdīcerēris abdīcerēre, abdicārēre, abdicārēris |
| 3rd sg. | abdīcātur | abdīcerētur abdicārētur |
| 1st pl. | abdīcāmur | abdīcerēmur abdicārēmur |
| 2nd pl. | abdīcāminī | abdīcerēminī abdicārēminī |
| 3rd pl. | abdīcantur | abdīcerentur abdicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | abdīc abdīce, abdicā | abdīcere |
| pres. 2nd pl. | abdīcite abdicāte | abdīciminī |
| fut. 2nd sg. | abdīcitō abdicātō | abdīcitor abdicātor |
| fut. 3rd sg. | abdīcitō abdicātō | abdīcitor abdicātor |
| fut. 2nd pl. | abdīcitōte abdicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | abdīcuntō abdicantō | abdīcuntor abdicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | abdīcere | abdīcī abdicārī |
| perfect infinitive | abdīxisse abdicāsse, abdicāvisse, abdīcisse | abdictum esse |
| future infinitive | abdictūrum esse | abdictum īrī |
| present participle | abdīcēns | — |
| perfect participle | — | abdictus abdicāta, abdicātā, abdicātae, abdicātam, abdicātārum, abdicātās, abdicāte, abdicātī, abdicātō, abdicātōrum, abdicātōs, abdicātum, abdicātus, abdicta, abdictā, abdictae, abdictam, abdictārum, abdictās, abdicte, abdictī, abdictīs, abdictō, abdictōrum, abdictōs |
| future participle | abdictūrus abdicātūra, abdicātūrā, abdicātūrae, abdicātūram, abdicātūrārum, abdicātūrās, abdicātūre, abdicātūrī, abdicātūrīs, abdicātūrō, abdicātūrōrum, abdicātūrōs, abdicātūrum, abdicātūrus, abdictūra, abdictūrā, abdictūrae, abdictūram, abdictūrārum, abdictūrās, abdictūre, abdictūrī, abdictūrīs, abdictūrō, abdictūrōrum, abdictūrōs, abdictūrum | abdīcendus abdīcundus, abdicanda, abdicandā, abdicandae, abdicandam, abdicandārum, abdicandās, abdicande, abdicandī, abdicandīs, abdicandō, abdicandōrum, abdicandōs, abdicandum, abdicandus, abdīcenda, abdīcendā, abdīcendae, abdīcendam, abdīcendārum, abdīcendās, abdīcende, abdīcendīs, abdīcendōrum, abdīcendōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- abdicare se magistratu (Div. 2. 35)
- to resign one's post (before the expiry of the term of office).
abdicat enim voluptati inesse bonitatem, Pseudo Apul. de Dogm. Plat. 3 init.—With acc. (so very freq. in the elder Pliny): naturam abdico, Pac. ap. Non. 306, 32 (Trag. p. 120 Rib.): ubi plus mali quam boni reperio, id totum abdico atque eicio, Cic. de Or. 2, 24, 102: legem agrariam, Plin. 7, 30, 31, § 116: corticem, id. 13, 22, 43, § 124: ea (signa) in totum, id. 10, 4, 5, § 16; cf.: utinam posset e vita in totum abdicari (aurum), be got rid of, id. 33, 1, 3, § 6: omni venere abdicata, id. 5, 17, 15, § 73 al.qui ex duobus legitlmis alterum in adoptionem dederat, alterum abdicaverat, Quint. 3, 6, 97; cf.: minus dicto audientem fllium, id. 7, 1, 14: ex meretrice natum, id. 11, 1, 82 al.: quae in scholis abdicatorum, haee in foro exheredatorum a parcntibus ratio cst, id. 7, 4, 11.—Absol.: pater abdicans, Quint. 11, 1, 59; cf.: filius abdicantis, id. 4, 2, 95; and: abdicandi jus, id. 3, 6, 77.—Hence, patrem, to disoun, Curt. 4, 10, 3.deponere magistratum): consules magistratu se abdicaverunt, Cic. Div. 2, 35, 74; so, so magistrutu, id. Leg. 2, 12, 31; Liv. 4, 15, 4 al.: se dictatu. rā, Caes. B. C. 3, 2; Liv. 2, 31, 10; 9, 26, 18 al.: sc consulatu, id. 2, 2, 10; Vell. 2, 22, 2: se praeturā, Cic. Cat. 3, 6, 14: se aedilitate, Liv. 39, 39, 9 etc. Likewise: se tutelā, Cic. Att. 6, 1, 4; and fig.: se scriptu, Piso ap. Gell. 6, 9, 4; cf.: eo die (Antonius) se non modo consulatu, sed etiam libertate abdicavit, Cic. Phil. 3, 5, 12. — Absol.: augures rem ad senatum; senatus, ut abdicarent consules: abdicaverunt, Cic. N. D. 2, 4, 11.—(patres) abdicare consulatum jubentes et deponere imperium, Liv. 2, 28 fin.: abdicando dictaturam, id. 6, 18, 4.—In pass.: abdicato magistratu, Sall. C. 47, 3; cf.: inter priorem dictaturam abdicatam novamque a Manlio initam, Liv. 6, 39: causa non abdicandae dictaturae, id. 5, 49 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂ep
- Proto-Indo-European*h₂epó
- Proto-Italic*ap
- Latinabdīcō
Latin ab- Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *déyḱeti Proto-Italic *deikō Latin dīcō Latin abdīcō From ab- (“from”) + dīcō (“say”).
In English words that came into English from abdīcō
- abdicateabdicātus