LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

indicō1

indicō (present infinitive indicāre, perfect active indicāvī, supine indicātum)
Classical[ˈɪn.dɪ.koː]Ecclesiastical[ˈin.di.ko]
№ 980 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to indicate, point out; show, manifest, discover
    Fatuus statim indicat īram suam: quī autem dissimulat iniūriam callidus est.A fool immediately sheweth [shows] his anger: but he that dissembleth injuries is wise. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.12.16
  2. to declare
  3. to reveal, betray, uncover
  4. to accuse
  5. to mention, give a hint of
  6. to value, put a price on
  7. to carry on a judicial process to conviction
  8. to levy, draft

Latīnē defined in Latin in our graded readers

digitō vel verbīs mōnstrō quis fēcerit.
indicō -āre — in Mille Verba, Schola
sine iūdiciō et iūre
without the case being heard
indictā causā — in De Bello Gallico III, ch. 15

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.indicōindicābam
indīcēbam
indicābō
indīcam
indicāvī
indīxī
indicāveram
indicāram, indīxeram
indicāverō
indicārō, indīxerō
2nd sg.indicās
indīcis
indicābās
indīcēbās
indicābisindicāvistī
indicāstī, indīxistī
indicāverās
indicārās, indīxerās
indicāveris
indicāris, indīxeris
3rd sg.indicat
indīcit
indicābat
indīcēbat
indicābitindicāvit
indicāt, indīxit
indicāverat
indicārat, indīxerat
indicāverit
indicārit, indīxerit
1st pl.indicāmus
indīcimus
indicābāmus
indīcēbāmus
indicābimusindicāvimus
indicāmus, indīximus
indicāverāmus
indicārāmus, indīxerāmus
indicāverimus
indicārimus, indīxerimus
2nd pl.indicātis
indīcitis
indicābātis
indīcēbātis
indicābitisindicāvistis
indicāstis, indīxistis
indicāverātis
indicārātis, indīxerātis
indicāveritis
indicāritis, indīxeritis
3rd pl.indicant
indīcunt
indicābant
indīcēbant
indicābuntindicāvērunt
indicārunt, indicāvēre, indīxēre, indīxērunt
indicāverant
indicārant, indīxerant
indicāverint
indicārint, indīxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.indicem
indīcam
indicārem
indīcerem
indicāverim
indicārim, indīxerim
indicāvissem
indicāssem, indīxissem
2nd sg.indicēsindicārēs
indīcerēs
indicāverīs
indicārīs, indīxerīs
indicāvissēs
indicāssēs, indīxissēs
3rd sg.indicetindicāret
indīceret
indicāverit
indicārit, indīxerit
indicāvisset
indicāsset, indīxisset
1st pl.indicēmusindicārēmus
indīcerēmus
indicāverīmus
indicārīmus, indīxerīmus
indicāvissēmus
indicāssēmus, indīxissēmus
2nd pl.indicētisindicārētis
indīcerētis
indicāverītis
indicārītis, indīxerītis
indicāvissētis
indicāssētis, indīxissētis
3rd pl.indicentindicārent
indīcerent
indicāverint
indicārint, indīxerint
indicāvissent
indicāssent, indīxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.indicorindicābar
indīcēbar
indicābor
indīcar
2nd sg.indicāris
indicāre
indicābāris
indicābāre, indīcēbāre, indīcēbāris
indicāberis
indicābere
3rd sg.indicātur
indīcitur
indicābātur
indīcēbātur
indicābitur
1st pl.indicāmur
indīcimur
indicābāmur
indīcēbāmur
indicābimur
2nd pl.indicāminīindicābāminī
indīcēbāminī
indicābiminī
3rd pl.indicantur
indīcuntur
indicābantur
indīcēbantur
indicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.indicer
indīcar
indicārer
indīcerer
2nd sg.indicēris
indicēre
indicārēris
indicārēre, indīcerēre, indīcerēris
3rd sg.indicēturindicārētur
indīcerētur
1st pl.indicēmurindicārēmur
indīcerēmur
2nd pl.indicēminīindicārēminī
indīcerēminī
3rd pl.indicenturindicārentur
indīcerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.indicā
indīc, indīce
indicāre
pres. 2nd pl.indicāte
indīcite
indicāminī
fut. 2nd sg.indicātō
indīcitō
indicātor
indīcitor
fut. 3rd sg.indicātō
indīcitō
indicātor
indīcitor
fut. 2nd pl.indicātōte
indīcitōte
—
fut. 3rd pl.indicantō
indīcuntō
indicantor
indīcuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveindicāreindicārī
indīcī
perfect infinitiveindicāvisse
indicāsse, indīxisse
indicātum esse
future infinitiveindicātūrum esseindicātum īrī
present participleindicāns
indicante, indicantem, indicantēs, indicantī, indicantia, indicantibus, indicantis, indicantīs, indicantium, indīcēns, indīcente, indīcentem, indīcentēs, indīcentī, indīcentia, indīcentibus, indīcentis, indīcentīs, indīcentium
—
perfect participle—indicātus
indicāta, indicātā, indicātae, indicātam, indicātārum, indicātās, indicātī, indicātōrum, indicātōs, indicta, indictā, indictae, indictam, indictārum, indictās, indicte, indictī, indictīs, indictō, indictōrum, indictōs, indictum, indictus
future participleindicātūrus
indicātūra, indicātūrā, indicātūrae, indicātūram, indicātūrārum, indicātūrās, indicātūre, indicātūrī, indicātūrīs, indicātūrō, indicātūrōrum, indicātūrōs, indicātūrum, indictūra, indictūrā, indictūrae, indictūram, indictūrārum, indictūrās, indictūre, indictūrī, indictūrīs, indictūrō, indictūrōrum, indictūrōs, indictūrum, indictūrus
indicandus
gerundindicandī, indicandō, indicandumsupineindicātum, indicātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

bellum indīcere, denuntiare
to make formal declaration of war.
indicta causa (opp. cognita causa)
without going to law.
concilium indicere, habere, dimittere
to fix the day for, to hold, to dismiss a meeting.
iustitium indicere, edicere (Phil. 5. 12)
to proclaim that the courts are closed, a cessation of legal business.
supplicationem indicere ad omnia pulvinaria (Liv. 27. 4)
to proclaim a public thanksgiving at all the street-shrines of the gods.

in-dĭco, āvi, ātum, āre, v. a. (indicasso, is, for indicavero, is, Plaut. Poen. 4, 2, 66; id. Rud. 4, 3, 89),
I. to point out, indicate (class.).
I. In gen., to show, declare, disclose, make known, reveal, betray.
A. Of persons: rem omnem dominae indicavit, Cic. Clu. 64, 180: Catilina non se purgavit, sed indicavit, id. Mur. 25, 51: conscios delendae tyrannidis, id. Tusc. 2, 22, 52: jam me vobis indicabo, will betray or accuse myself, id. Arch. 11, 28: indicabo meum consilium tibi, id. Fam. 10, 21, 2: rem patri, Ter. Ad. 4, 4, 19: causam publicae pestis, Liv. 8, 18, 4: de conjuratione, to give information, inform, Sall. C. 48, 4: quis tibi de epistulis istis indicavit, Cic. Fl. 37, 92; Sall. C. 30, 6: aliquid in vulgus, to make publicly known, Cic. Univ. 2: satis est actori sic indicare, Quint. 4, 2, 7.—With rel. clause: contentus indicare quid facti sit, Quint. 4, 2, 128.—With acc. and inf.: digitis ita figuratis ut temporis et aevi (Janum) esse deum indicent, Plin. 34, 7, 16, § 33.—
B. Of things concr. and abstr.: vultus indicat mores, shows, indicates, Cic. Leg. 1, 9; id. Brut. 94, 324: lacrimis dolorem, Nep. Att. 4 fin.: hoc res ipsa indicat, Ter. Eun. 4, 3, 16: id esse verum parva haec fabella indicat, Phaedr. 1, 15, 3: supercilia maxime indicant factum, Plin. 11, 37, 51, § 138: ut epularum sollemnium fides ac tibiae ... indicant, Cic. de Or. 3, 51, 197. — Pass.: aetas veterinorum indicatur dentibus, Plin. 11, 37, 64, § 168: cum res non gesta indicatur, sed ut sit gesta ostenditur, Quint. 9, 2, 40. —
II. In partic.
A. To intimate, give a hint of, to state briefly, mention: indicare convenit, quae prodit Onesicritus, Plin. 6, 23, 26, § 96: aliquid obiter, id. 33, 1, 5, § 15: nominatim, id. 15, 14, 15, § 49: ut indicavimus, id. 36, 15, 24, § 115.—
B. To set or tell the price of a thing, to value, put a price on: hanc eme. Do. Modo ut sciam, quanti indicet, etc., Plaut. Pers. 4, 4, 25: indica, fac pretium, id. ib. 37: cum postulasset, ut sibi fundus semel indicaretur, Cic. Off. 3, 15, 62. —
C. In jurid. Lat., to carry on a judicial process to conviction: Indicasse est detulisse, arguisse, accusasse et convicisse, Dig. 50, 16, 197.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Old Latinen
  4. Latinindicō

Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *déyḱeti Proto-Italic *deikō Latin dīcō Proto-Indo-European *-s Latin -s Latin index Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin indicō From index + -ō.

Descendants
  • Catalanindicar
  • Englishindicate
  • Frenchindiquer
  • Germanindizieren
  • Italianindicare
  • Frenchengerfrom Old French engier
  • Portugueseindicar
  • Romanianindica
  • Spanishindicar
  • Albaniandëftoj
verbthird conjugation, irregular short imperative
indīcō2
indīcō (present infinitive indīcere, perfect active indīxī, supine indictum)
Classical[ɪnˈdiː.koː]Ecclesiastical[inˈdiː.ko]
№ 980 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to declare (publicly), proclaim, publish, announce
  2. to appoint, fix, name (a destination)
  3. oftenwith dativeto impose, order, prescribe, command, enjoin, afflict

Conjugation conjugation 3 irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.indīcōindīcēbam
indicābam
indīcam
indicābō
indīxī
indicāvī
indīxeram
indicāveram
indīxerō
indicārō, indicāverō
2nd sg.indīcisindīcēbās
indicābās
indīcēs
indicābis
indīxistī
indīxtī, indicāstī, indicāvistī
indīxerās
indicārās, indicāverās
indīxeris
indicāveris
3rd sg.indīcitindīcēbat
indicābat
indīcet
indicābit
indīxit
indicāvit
indīxerat
indicārat, indicāverat
indīxerit
indicārit, indicāverit
1st pl.indīcimusindīcēbāmus
indicābāmus
indīcēmus
indicābimus
indīximus
indicāvimus
indīxerāmus
indicāverāmus
indīxerimus
indicārimus, indicāverimus
2nd pl.indīcitisindīcēbātis
indicābātis
indīcētis
indicābitis
indīxistis
indicāstis, indicāvistis
indīxerātis
indicārātis, indicāverātis
indīxeritis
indicāritis, indicāveritis
3rd pl.indīcuntindīcēbant
indicābant
indīcent
indicābunt
indīxērunt
indīxēre, indicārunt, indicāvēre, indicāvērunt
indīxerant
indicārant, indicāverant
indīxerint
indicārint, indicāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.indīcam
indicem
indīcerem
indicārem
indīxerim
indicārim, indicāverim
indīxissem
indicāssem, indicāvissem
2nd sg.indīcāsindīcerēs
indicārēs
indīxerīs
indicāverīs
indīxissēs
indicāssēs, indicāvissēs
3rd sg.indīcatindīceret
indicāret
indīxerit
indicārit, indicāverit
indīxisset
indicāsset, indicāvisset
1st pl.indīcāmusindīcerēmus
indicārēmus
indīxerīmus
indicārīmus, indicāverīmus
indīxissēmus
indicāssēmus, indicāvissēmus
2nd pl.indīcātisindīcerētis
indicārētis
indīxerītis
indicārītis, indicāverītis
indīxissētis
indicāssētis, indicāvissētis
3rd pl.indīcantindīcerent
indicārent
indīxerint
indicārint, indicāverint
indīxissent
indicāssent, indicāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.indīcorindīcēbar
indicābar
indīcar
indicābor
2nd sg.indīceris
indīcere
indīcēbāris
indīcēbāre, indicābāre, indicābāris
indīcēris
indīcēre, indicābere, indicāberis
3rd sg.indīciturindīcēbātur
indicābātur
indīcētur
indicābitur
1st pl.indīcimurindīcēbāmur
indicābāmur
indīcēmur
indicābimur
2nd pl.indīciminīindīcēbāminī
indicābāminī
indīcēminī
indicābiminī
3rd pl.indīcunturindīcēbantur
indicābantur
indīcentur
indicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.indīcar
indicer
indīcerer
indicārer
2nd sg.indīcāris
indīcāre
indīcerēris
indīcerēre, indicārēre, indicārēris
3rd sg.indīcāturindīcerētur
indicārētur
1st pl.indīcāmurindīcerēmur
indicārēmur
2nd pl.indīcāminīindīcerēminī
indicārēminī
3rd pl.indīcanturindīcerentur
indicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.indīc
indīce, indicā
indīcere
pres. 2nd pl.indīcite
indicāte
indīciminī
fut. 2nd sg.indīcitō
indicātō
indīcitor
indicātor
fut. 3rd sg.indīcitō
indicātō
indīcitor
indicātor
fut. 2nd pl.indīcitōte
indicātōte
—
fut. 3rd pl.indīcuntō
indicantō
indīcuntor
indicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveindīcereindīcī
indicārī
perfect infinitiveindīxisse
indicāsse, indicāvisse
indictum esse
future infinitiveindictūrum esseindictum īrī
present participleindīcēns
indicāns, indicante, indicantem, indicantēs, indicantī, indicantia, indicantibus, indicantis, indicantīs, indicantium, indīcente, indīcentem, indīcentēs, indīcentī, indīcentia, indīcentibus, indīcentis, indīcentīs, indīcentium
—
perfect participle—indictus
indicāta, indicātā, indicātae, indicātam, indicātārum, indicātās, indicāte, indicātī, indicātō, indicātōrum, indicātōs, indicātum, indicātus, indicta, indictā, indictae, indictam, indictārum, indictās, indicte, indictī, indictīs, indictō, indictōrum, indictōs
future participleindictūrus
indicātūra, indicātūrā, indicātūrae, indicātūram, indicātūrārum, indicātūrās, indicātūre, indicātūrī, indicātūrīs, indicātūrō, indicātūrōrum, indicātūrōs, indicātūrum, indicātūrus, indictūra, indictūrā, indictūrae, indictūram, indictūrārum, indictūrās, indictūre, indictūrī, indictūrīs, indictūrō, indictūrōrum, indictūrōs, indictūrum
indīcendus
indīcundus
gerundindīcendī, indīcendō, indīcendumsupineindictum, indictū

in-dīco, xi, ctum, 3 (
I. imp. indice, Plaut. Ps. 1, 5, 132: indixti for indixisti, Front. de Cels. Ep. 3), v. a. in-dico, to declare publicly, to proclaim, publish, announce, to appoint (class.): totius Galliae concilium Bibracte indicitur, Caes. B. G. 7, 63; Liv. 1, 50, 4: forum, Verg. A. 5, 758: Romae dierum viginti supplicatio indicitur, Caes. B. G. 7, 90: exercitum in aliquem locum, to order it to, Liv. 6, 12; cf. of time: comitia in trinum nundinum, id. 3, 35, 1: bellum populo Romano suo nomine indixit, Cic. Cat. 2, 6, 14; cf. Varr. L. L. 6, § 61 Müll.: dies indicta pugnae, Liv. 10, 27, 3: justitium, Cic. Phil. 5, 12, 31: familiaribus cenas, to invite one's self as their guest, Suet. Ner. 27: iter alicui, Verg. A. 7, 468: funus, to invite to a funeral, Varr. L. L. 6, § 61 Müll.; Cic. Leg. 2, 24, 61; Suet. Caes. 84: simul divom templis indicit honorem, a thanksgiving, Verg. A. 1, 632; 3, 264; Sil. 7, 90.—With ut: in diem certam ut ad lucum Ferentinae conveniant indicit, Liv. 1, 50, 1. —
B. Trop.: qui ipsi sibi bellum indixissent, are their own enemies, Cic. Fin. 5, 10, 29: philosophiae bellum indicere, id. de Or. 2, 37, 55.—
II. Esp.
A. To appoint a place of gathering, fix, name a destination or rendezvous: exercitu indicto ad portam Esquilinam in posteram diem, Liv. 6, 22, 8: exercitus omnis Aquiloniam est indictus, id. 10, 38, 4: exercitus Pisas indictus erat, id. 40, 41, 7: clam exercitu indicto, id. 41, 14, 2.—
B. To impose, enjoin, inflict: multam, to impose a penalty, Plin. 18, 3, 3, § 11: tributum, Liv. 4, 60; cf.: servorum numerum et pondus argenti senatoribus, Tac. H. 3, 58: populo famem indixit, Suet. Cal. 26 fin.: sibimet ipse exsilium indixit, Liv. 39, 52, 9; cf.: sibi patientiam, to enjoin upon one's self, Sen. Ep. 123, 5: iter ad regem Latinum Indicit primis juvenum, Verg. A. 7, 468: certum dominis servorum numerum, Suet. Ner. 44; id. Aug. 25: libertus, cui patronus operas indicere vellet, to prescribe, Gai. Inst. 4, 162.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinindīcō

Latin dīcō Latin indīcō From in- (“in, at, on; into”) + dīcō (“affirm, declare”).

Descendants
  • Italianindire

Quick answers

What does indicō mean in Latin?
indicō, a verb, means “to indicate, point out; show, manifest, discover; to declare”.
What are the principal parts of indicō?
indicō, indicāre, indicāvī, indicātum (first conjugation).
How do you pronounce indicō?
In classical Latin, [ˈɪn.dɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin.di.ko].
Where does indicō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Old Latin en → Latin indicō.