What does praedicō mean in Latin?

praedicō, a verb, means “to proclaim, declare publicly; to announce, make known; to praise, commend, extol”.

What are the principal parts of praedicō?

praedicō, praedicāre, praedicāvī, praedicātum (first conjugation).

How do you pronounce praedicō?

In classical Latin, [ˈprae̯.dɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɛː.di.ko].

Where does praedicō come from?

Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praedicō.

Which English words come from praedicō?

English words that go back to Latin praedicō include preach, predict, predicant, predicate, preacher and predicament.

verbfirst conjugation

praedicō¹

praedicō (present infinitive praedicāre, perfect active praedicāvī, supine praedicātum)

Classical[ˈprae̯.dɪ.koː]Ecclesiastical[ˈprɛː.di.ko]

Meaning

to proclaim, declare publicly
Quam ob rem, ut saepe iam dīxī, proficīscere, ac sī mihi inimīcō — ut praedicās — tuō cōnflāre vīs invidiam, rēcta perge in exsilium; […].Therefore on account of [these] thing[s], such as I have now often related, depart, and if for me the enemy — as you proclaim — you wish to stir up hatred, proceed straight into exile; […] .63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.23
to announce, make known
to praise, commend, extol
EcclesiasticalLatinto preach (the gospel, a sermon, etc.)
to predicate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

glōriōsē dīcō

proclaim, boast

praedicō -āre — in De Bello Gallico I, ch. 19

pūblicē nūntiō

praedicō -āre — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 2

ante dīcō, futūra nūntiō

praedīcō -ere — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 18 and Aeneis, ch. 8

palam nūntiō, doceō

praedicō -āre — in Evangelium secundum Marcum, ch. 1

ante dīcō, vāticinor

praedīcō -ere — in Evangelium secundum Marcum, ch. 19

ante dīcō, quid futūrum sit

praedīcō -ere — in Metamorphoses I, ch. 20

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Divinare · Præsagire · Præsentire · Prævidere · Vaticinari · Prædicere

1. Divinare denotes foreseeing by divine inspiration and supernatural aid, like μαντεύεσθαι; præsagire (præ and ἡγεῖσθαι), in a natural way, by means of a peculiar organization of mind bordering on the supernatural; præsentire and prævidere, by an unusual measure of natural talent; præsentire, by immediate presentiment; prævidere, by foresight, by an acute and happy combination. 2. Divinare, etc., are merely acts of perception, whereas vaticinatio and prædictio, the open expression of what is foreseen; vaticinatio, that of the divinans and præsagiens, like προφητεία, prophecy; but prædictio, that of the præsentiens and prævidens, prediction. (vi. 105.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
form	present	imperfect	future	perfect	pluperfect	fut. perfect
1st sg.	praedicō	praedicābam praedīcēbam	praedicābō praedīcam	praedicāvī praedīxī	praedicāveram praedīxeram	praedicāverō praedicārō, praedīxerō
2nd sg.	praedicās praedīcis	praedicābās praedīcēbās	praedicābis	praedicāvistī praedicāstī, praedīxistī	praedicāverās praedicārās, praedīxerās	praedicāveris praedīxeris
3rd sg.	praedicat praedīcit	praedicābat praedīcēbat	praedicābit	praedicāvit praedīxit	praedicāverat praedicārat, praedīxerat	praedicāverit praedicārit, praedīxerit
1st pl.	praedicāmus praedīcimus	praedicābāmus praedīcēbāmus	praedicābimus	praedicāvimus praedīximus	praedicāverāmus praedīxerāmus	praedicāverimus praedicārimus, praedīxerimus
2nd pl.	praedicātis praedīcitis	praedicābātis praedīcēbātis	praedicābitis	praedicāvistis praedicāstis, praedīxistis	praedicāverātis praedicārātis, praedīxerātis	praedicāveritis praedicāritis, praedīxeritis
3rd pl.	praedicant praedīcunt	praedicābant praedīcēbant	praedicābunt	praedicāvērunt praedicāvēre, praedicārunt, praedīxēre, praedīxērunt	praedicāverant praedicārant, praedīxerant	praedicāverint praedicārint, praedīxerint

active subjunctive

active subjunctive
form	present	imperfect	perfect	pluperfect
1st sg.	praedicem praedīcam	praedicārem praedīcerem	praedicāverim praedicārim, praedīxerim	praedicāvissem praedicāssem, praedīxissem
2nd sg.	praedicēs	praedicārēs praedīcerēs	praedicāverīs praedīxerīs	praedicāvissēs praedicāssēs, praedīxissēs
3rd sg.	praedicet	praedicāret praedīceret	praedicāverit praedicārit, praedīxerit	praedicāvisset praedicāsset, praedīxisset
1st pl.	praedicēmus	praedicārēmus praedīcerēmus	praedicāverīmus praedicārīmus, praedīxerīmus	praedicāvissēmus praedicāssēmus, praedīxissēmus
2nd pl.	praedicētis	praedicārētis praedīcerētis	praedicāverītis praedicārītis, praedīxerītis	praedicāvissētis praedicāssētis, praedīxissētis
3rd pl.	praedicent	praedicārent praedīcerent	praedicāverint praedicārint, praedīxerint	praedicāvissent praedicāssent, praedīxissent

passive indicative

passive indicative
form	present	imperfect	future
1st sg.	praedicor	praedicābar praedīcēbar	praedicābor praedīcar
2nd sg.	praedicāris praedicāre	praedicābāris praedicābāre, praedīcēbāre, praedīcēbāris	praedicāberis praedicābere
3rd sg.	praedicātur praedīcitur	praedicābātur praedīcēbātur	praedicābitur
1st pl.	praedicāmur praedīcimur	praedicābāmur praedīcēbāmur	praedicābimur
2nd pl.	praedicāminī	praedicābāminī praedīcēbāminī	praedicābiminī
3rd pl.	praedicantur praedīcuntur	praedicābantur praedīcēbantur	praedicābuntur

passive subjunctive

passive subjunctive
form	present	imperfect
1st sg.	praedicer praedīcar	praedicārer praedīcerer
2nd sg.	praedicēris praedicēre	praedicārēris praedicārēre, praedīcerēre, praedīcerēris
3rd sg.	praedicētur	praedicārētur praedīcerētur
1st pl.	praedicēmur	praedicārēmur praedīcerēmur
2nd pl.	praedicēminī	praedicārēminī praedīcerēminī
3rd pl.	praedicentur	praedicārentur praedīcerentur

imperative

imperative
form	active	passive
pres. 2nd sg.	praedicā praedīc, praedīce	praedicāre
pres. 2nd pl.	praedicāte praedīcite	praedicāminī
fut. 2nd sg.	praedicātō praedīcitō	praedicātor praedīcitor
fut. 3rd sg.	praedicātō praedīcitō	praedicātor praedīcitor
fut. 2nd pl.	praedicātōte praedīcitōte	—
fut. 3rd pl.	praedicantō praedīcuntō	praedicantor praedīcuntor

infinitives & participles

infinitives & participles
form	active	passive
present infinitive	praedicāre	praedicārī praedīcī
perfect infinitive	praedicāvisse praedicāsse, praedīxisse	praedicātum esse
future infinitive	praedicātūrum esse	praedicātum īrī
present participle	praedicāns praedicante, praedicantem, praedicantēs, praedicantī, praedicantia, praedicantibus, praedicantis, praedicantīs, praedicantium, praedīcēns, praedīcente, praedīcentem, praedīcentēs, praedīcentī, praedīcentia, praedīcentibus, praedīcentis, praedīcentīs, praedīcentium	—
perfect participle	—	praedicātus praedicāta, praedicātā, praedicātae, praedicātam, praedicātārum, praedicātās, praedicātī, praedicātōrum, praedicātōs, praedicta, praedictā, praedictae, praedictam, praedictārum, praedictās, praedicte, praedictī, praedictīs, praedictō, praedictōrum, praedictōs, praedictum, praedictus
future participle	praedicātūrus praedicātūra, praedicātūrā, praedicātūrae, praedicātūram, praedicātūrārum, praedicātūrās, praedicātūre, praedicātūrī, praedicātūrīs, praedicātūrō, praedicātūrōrum, praedicātūrōs, praedicātūrum, praedictūra, praedictūrā, praedictūrae, praedictūram, praedictūrārum, praedictūrās, praedictūre, praedictūrī, praedictūrīs, praedictūrō, praedictūrōrum, praedictūrōs, praedictūrum, praedictūrus	praedicandus

gerundpraedicandī, praedicandō, praedicandumsupinepraedicātum, praedicātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

nonnulla praedīcam: I wish to say a few words in preface.
aliquem beatum praedicare: to consider happy.
alicuius laudes praedicare: to spread a person's praises.
quod vere praedicare possum: without wishing to boast, yet...

prae-dĭco, āvi, ātum, 1, v. a.

I. To cry in public, make known by crying in public, to publish, proclaim.

A. Lit., of a public crier: ut praeco praedicat, Plaut. Bacch. 4, 7, 17: auctionem praedicem, ipse ut venditem, id. Stich. 1, 3, 41; cf.: si palam praeco praedicasset, Cic. Verr. 2, 3, 16, § 40; Cic. Quint. 15, 50; id. Off. 3, 13, 55; id. Fam. 5, 12, 8.—

B. Transf.

1. In gen., to make publicly known, to announce, proclaim, to say, relate, state, declare (syn.: moneo, ante denuntio, Cic. Verr. 1, 12, 36; 1, 15, 43; class.): audes mihi praedicare id, Domi te esse? Plaut. Am. 2, 1, 11: vera praedico, id. ib. 3, 2, 20: aliam nunc mihi orationem despoliato praedicas, atque olim, you tell a different story, speak another language, id. As. 1, 3, 52: utrum taceamne an praedicem? Ter. Eun. 4, 4, 53: si quidem haec vera praedicat, id. And. 3, 1, 7.—With obj.-clause: qui ingenti magnitudine corporum Germanos esse praedicabant, Caes. B. G. 1, 39; Sall. C. 48, 9; Caes. B. C. 3, 106, 4: barbari paucitatemque nostrorum militum suis praedicaverunt, reported, id. B. G. 4, 34: injuriam in eripiendis legionibus praedicat, displays, id. B. C. 1, 32, 6: ut praedicas, as you assert, Cic. Cat. 1, 9, 23: quod mihi praedicabas vitium, id tibi est, that you attribute to me, Plaut. Am. 1, 1, 249: avus tuus tibi aediliciam praedicaret repulsam, would tell you of the repulse that P. Nasica suffered respecting the edileship, Cic. Planc. 21, 51.—

2. In partic., to praise, laud, commend, vaunt, extol (syn.: laudo, celebro); constr. with aliquid (de aliquo), de aliquā re, and absol., Plaut. Merc. 2, 2, 18: quid ego ejus tibi nunc faciem praedicem aut laudem? Ter. Eun. 3, 5, 17: beata vita glorianda et praedicanda est, Cic. Tusc. 5, 17, 50; Plin. 19, 4, 19, § 57: aliquid miris laudibus, id. 25, 5, 18, § 40; 13, 24, 47, § 130; Plin. Ep. 1, 14, 10; Plaut. Trin. 2, 2, 54.—With obj.-clause: Galli se omnes ab Dite patre prognatos praedicant, Caes. B. G. 6, 17: quae de illo viro Sulla, quam graviter saepe praedicaverunt! Cic. Phil. 11, 13, 33: qui possit idem de se praedicare, numquam se plus agere, etc., id. Rep. 1, 17, 27; cf. id. Pis. 1, 2.—With de aliquā re: qui de meis in vos meritis praedicaturus non sum, Caes. B. C. 2, 32.—Absol.: qui benefacta sua verbis adornant, non ideo praedicare, quia fecerint, sed, ut praedicarent, fecisse creduntur, Plin. Ep. 1, 8, 15: verecundia in praedicando, Tac. Agr. 8 fin. —

3. To preach the gospel (eccl. Lat.): evangelium, Vulg. Matt. 4, 23: baptismum, id. Marc. 1, 4; absol., id. Matt. 4, 17 et saep.—

II. For praedicere, to foretell, predict (eccl. Lat.): persecutiones eos passuros praedicabat, Tert. Fug. in Persec. 6; so, persecutiones praedicatae, id. ib. 12.

Origins

Proto-Indo-European*per-
Proto-Indo-European*preh₂-
Proto-Indo-European*préh₂i?
Proto-Italic*prai
Proto-Italic*prai-
Latinpraedicō

Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *déyḱs Proto-Italic *-diks Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -dicōbf. Latin dicō Latin praedicō From prae- (“before, in front”) + dicō (“dedicate, assign to”).

Descendants

Italianpredicare
Occitanpredicar
Occitanpresicar
Frenchprêcherfrom Old French prëechier
Englishpreachfrom Old French prëechier
Portuguesepregarfrom Old Galician-Portuguese preegar
Catalanpredicar
Portuguesepredicar
Romanianpredica
Englishpredicate

In English words that came into English from praedicō

preachpraedicō
predicatepraedicātum
predictpraedicō
preacherpraedicator
predicamentpraedicāmentum
predictivepraedictivus
predicationpraedicātiō
predicantpraedicāns

verbthird conjugation, irregular short imperative

praedīcō²

praedīcō (present infinitive praedīcere, perfect active praedīxī, supine praedictum)

Classical[prae̯ˈdiː.koː]Ecclesiastical[preˈdiː.ko]

Meaning

to foretell, predict
[…] exclūsī eōs, quōs tū ad mē salūtātum māne mīserās, cum illī ipsī vēnissent, quōs ego iam multīs ac summīs virīs ad mē id temporis ventūrōs esse praedīxeram.[…] I shut out those [assassins] whom you had sent to greet me in the morning, when those very [thugs] had arrived, whom I had already foretold to many eminent men would be coming to me at that time.63 BCE, Cicero, In Catilinam orationes 1.10
to notify, give warning of, admonish, charge with what should be done
to advise
to announce at an auction

Conjugation conjugation 3 irregular

active indicative
form	present	imperfect	future	perfect	pluperfect	fut. perfect
1st sg.	praedīcō	praedīcēbam praedicābam	praedīcam praedicābō	praedīxī praedicāvī	praedīxeram praedicāveram	praedīxerō praedicārō, praedicāverō
2nd sg.	praedīcis	praedīcēbās praedicābās	praedīcēs praedicābis	praedīxistī praedicāstī, praedicāvistī	praedīxerās praedicārās, praedicāverās	praedīxeris praedicāveris
3rd sg.	praedīcit	praedīcēbat praedicābat	praedīcet praedicābit	praedīxit praedicāvit	praedīxerat praedicārat, praedicāverat	praedīxerit praedicārit, praedicāverit
1st pl.	praedīcimus	praedīcēbāmus praedicābāmus	praedīcēmus praedicābimus	praedīximus praedicāvimus	praedīxerāmus praedicāverāmus	praedīxerimus praedicārimus, praedicāverimus
2nd pl.	praedīcitis	praedīcēbātis praedicābātis	praedīcētis praedicābitis	praedīxistis praedicāstis, praedicāvistis	praedīxerātis praedicārātis, praedicāverātis	praedīxeritis praedicāritis, praedicāveritis
3rd pl.	praedīcunt	praedīcēbant praedicābant	praedīcent praedicābunt	praedīxērunt praedīxēre, praedicārunt, praedicāvēre, praedicāvērunt	praedīxerant praedicārant, praedicāverant	praedīxerint praedicārint, praedicāverint

active subjunctive

active subjunctive
form	present	imperfect	perfect	pluperfect
1st sg.	praedīcam praedicem	praedīcerem praedicārem	praedīxerim praedicārim, praedicāverim	praedīxissem praedicāssem, praedicāvissem
2nd sg.	praedīcās	praedīcerēs praedicārēs	praedīxerīs praedicāverīs	praedīxissēs praedicāssēs, praedicāvissēs
3rd sg.	praedīcat	praedīceret praedicāret	praedīxerit praedicārit, praedicāverit	praedīxisset praedicāsset, praedicāvisset
1st pl.	praedīcāmus	praedīcerēmus praedicārēmus	praedīxerīmus praedicārīmus, praedicāverīmus	praedīxissēmus praedicāssēmus, praedicāvissēmus
2nd pl.	praedīcātis	praedīcerētis praedicārētis	praedīxerītis praedicārītis, praedicāverītis	praedīxissētis praedicāssētis, praedicāvissētis
3rd pl.	praedīcant	praedīcerent praedicārent	praedīxerint praedicārint, praedicāverint	praedīxissent praedicāssent, praedicāvissent

passive indicative

passive indicative
form	present	imperfect	future
1st sg.	praedīcor	praedīcēbar praedicābar	praedīcar praedicābor
2nd sg.	praedīceris praedīcere	praedīcēbāris praedīcēbāre, praedicābāre, praedicābāris	praedīcēris praedīcēre, praedicābere, praedicāberis
3rd sg.	praedīcitur	praedīcēbātur praedicābātur	praedīcētur praedicābitur
1st pl.	praedīcimur	praedīcēbāmur praedicābāmur	praedīcēmur praedicābimur
2nd pl.	praedīciminī	praedīcēbāminī praedicābāminī	praedīcēminī praedicābiminī
3rd pl.	praedīcuntur	praedīcēbantur praedicābantur	praedīcentur praedicābuntur

passive subjunctive

passive subjunctive
form	present	imperfect
1st sg.	praedīcar praedicer	praedīcerer praedicārer
2nd sg.	praedīcāris praedīcāre	praedīcerēris praedīcerēre, praedicārēre, praedicārēris
3rd sg.	praedīcātur	praedīcerētur praedicārētur
1st pl.	praedīcāmur	praedīcerēmur praedicārēmur
2nd pl.	praedīcāminī	praedīcerēminī praedicārēminī
3rd pl.	praedīcantur	praedīcerentur praedicārentur

imperative

imperative
form	active	passive
pres. 2nd sg.	praedīc praedīce, praedicā	praedīcere
pres. 2nd pl.	praedīcite praedicāte	praedīciminī
fut. 2nd sg.	praedīcitō praedicātō	praedīcitor praedicātor
fut. 3rd sg.	praedīcitō praedicātō	praedīcitor praedicātor
fut. 2nd pl.	praedīcitōte praedicātōte	—
fut. 3rd pl.	praedīcuntō praedicantō	praedīcuntor praedicantor

infinitives & participles

infinitives & participles
form	active	passive
present infinitive	praedīcere	praedīcī praedicārī
perfect infinitive	praedīxisse praedicāsse, praedicāvisse	praedictum esse
future infinitive	praedictūrum esse	praedictum īrī
present participle	praedīcēns praedicāns, praedicante, praedicantem, praedicantēs, praedicantī, praedicantia, praedicantibus, praedicantis, praedicantīs, praedicantium, praedīcente, praedīcentem, praedīcentēs, praedīcentī, praedīcentia, praedīcentibus, praedīcentis, praedīcentīs, praedīcentium	—
perfect participle	—	praedictus praedicāta, praedicātā, praedicātae, praedicātam, praedicātārum, praedicātās, praedicāte, praedicātī, praedicātō, praedicātōrum, praedicātōs, praedicātum, praedicātus, praedicta, praedictā, praedictae, praedictam, praedictārum, praedictās, praedicte, praedictī, praedictīs, praedictō, praedictōrum, praedictōs
future participle	praedictūrus praedicātūra, praedicātūrā, praedicātūrae, praedicātūram, praedicātūrārum, praedicātūrās, praedicātūre, praedicātūrī, praedicātūrīs, praedicātūrō, praedicātūrōrum, praedicātūrōs, praedicātūrum, praedicātūrus, praedictūra, praedictūrā, praedictūrae, praedictūram, praedictūrārum, praedictūrās, praedictūre, praedictūrī, praedictūrīs, praedictūrō, praedictūrōrum, praedictūrōs, praedictūrum	praedīcendus praedīcundus

gerundpraedīcendī, praedīcendō, praedīcendumsupinepraedictum, praedictū

prae-dīco, xi, ctum, 3, v. a.,

I. to say or mention before or beforehand, to premise.

I. In gen. (mostly post-Aug.; cf. praefor), Ter. And. 4, 4, 54: hoc primum in hac re praedico tibi, id. ib. 1, 1, 19: Davus dudum praedixit mihi, id. ib. 5, 1, 21; 1, 2, 34; Quint. 4, 2, 57: tria, quae praediximus, have mentioned before, id. 3, 6, 89; 2, 4, 24: praedicta ratio, id. 8, 6, 52: ratio ejus in medicinā similis praedictis. Plin. 33, 13, 37, § 136; Plin. Ep. 4, 14, 8.—

II. In partic.

A. To foretell, predict; to forebode (class.): defectiones solis et lunae multo ante praedicere, Cic. Sen. 14, 49; so, eclipsim, Plin. 2, 12, 9, § 53: futura, Cic. Div. 1, 1, 2; Petr. 137 fin.: nihil adversi accidit non praedicente me, that I had not predicted, id. Fam. 6, 6: aliquid, Sen. Q. N. 2, 32, 5: malum hoc nobis De caelo tactas memini praedicere quercus, Verg. E. 1, 17: hos luctus, id. A. 3, 713.—

B. To give notice or warning of, to appoint, fix (mostly post-Aug.), Naev. ap. Non. 197, 16: ubi praetor reo atque accusatoribus diem praedixisset, Tac. A. 2, 79: praedictā die, id. ib. 11, 27: insula Batavorum in quam convenirent praedicta, id. ib. 2, 6; cf. Plin. 10, 23, 31, § 61: praedicta hora, Suet. Claud. 8.—

C. To say what one should do, to advise, warn, admonish, inform, charge, command (class.; syn.: praecipio, moneo); usually constr. with ut or ne: Pompeius suis praedixerat, ut, etc., Caes. B. C. 3, 92; Nep. Them. 7, 3; Liv. 2, 10, 4; 22, 60; 39, 19, 2: ei visam esse Junonem praedicere, ne id faceret, Cic. Div. 1, 24, 48; Liv. 10, 41: praedixit, ne destinatum iter peterent, Vell. 2, 82, 2; Tac. A. 13, 36; cf. in the abl. absol.: praedicto, ne in re publicā haberetur, id. ib. 16, 33.—With acc.: unum illud tibi ... Praedicam, Verg. A. 3, 436; cf. with an obj.-clause: Mummius jussit praedici conducentibus, si eas (statuas) perdidissent, novas eos reddituros, Vell. 1, 13, 4; absol. of a physician, Curt. 3, 6, 3.—

D. To proclaim, announce at an auction, etc. (cf. 1. praedico, I. A.): si in auctione praedictum est, ne, etc., Gai. Inst. 4, 126.—Hence, praedictus, a, um, P. a., previously named, before mentioned, preceding: vicina praedictae sed amplior virtus est, Quint. 8, 3, 83: nomen, id. 9, 3, 66: posterior ex praedictis locus, id. 2, 4, 24; 10, 1, 74: simul pedes, eques, classis aput praedictum amnem convenere, Tac. A. 1, 60; Plin. 10, 23, 31, § 76.—praedictum, i, n.

A. (Acc. to II. A.) A foretelling, prediction (class.; syn. praesagium): Chaldaeorum praedicta, Cic. Div. 2, 42, 89: astrologorum, id. ib. 2, 42, 88: vatum, id. Leg. 2, 12, 30; Verg. A. 4, 464: haruspicis, Suet. Oth. 6; Plin. 2, 7, 5, § 24: deorum, Val. Fl. 4, 460.—

B. (Acc. to II. C.) An order, command (Livian): praedictum erat dictatoris ne quid absente eo rei gereret, Liv. 23, 19, 5.—

C. An agreement, concert: velut ex praedicto, Liv. 33, 6, 8.

Origins

Proto-Indo-European*per-
Proto-Indo-European*preh₂-
Proto-Indo-European*préh₂i?
Proto-Italic*prai
Proto-Italic*prai-
Latinpraedīcō

Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *déyḱeti Proto-Italic *deikō Latin dīcō Latin praedīcō From prae- (“before, in front”) + dīcō (“say, tell”).

Elsewhere

Italianpredire
Romanianprezice
Englishpredict
Frenchprédirefrom Middle French predire

Old Occitan

Catalanpredir

Old Galician-Portuguese

Portuguesepredizer
Galicianpredicir

Old Spanish

Spanishpredecir

In English words that came into English from praedīcō

predictionpraedictiō

Quick answers

What does praedicō mean in Latin?: praedicō, a verb, means “to proclaim, declare publicly; to announce, make known; to praise, commend, extol”.
What are the principal parts of praedicō?: praedicō, praedicāre, praedicāvī, praedicātum (first conjugation).
How do you pronounce praedicō?: In classical Latin, [ˈprae̯.dɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɛː.di.ko].
Where does praedicō come from?: Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praedicō.
Which English words come from praedicō?: English words that go back to Latin praedicō include preach, predict, predicant, predicate, preacher and predicament.

Meaning

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Conjugation conjugation 1

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

Lewis & Short 1879Elementary Lewis 1890

Origins

In English words that came into English from praedicō

Related words

Meaning

Conjugation conjugation 3 irregular

Lewis & Short 1879

Origins

In English words that came into English from praedīcō

Related words

Quick answers