LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dēdicō

dēdicō (present infinitive dēdicāre, perfect active dēdicāvī, supine dēdicātum)
Classical[ˈdeː.dɪ.koː]Ecclesiastical[ˈdɛː.di.ko]

Meaning

  1. to dedicate, consecrate
  2. to proclaim
  3. to commit to

In the readers how our graded readers gloss it

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Sacrare · Consecrare · Dicare · Dedicare

Sacrare, consecrare, mean to hallow, with reference to men, with regard to whom the profane use of a thing is withdrawn and forbidden; dicare, dedicare (from δέχεσθαι) mean to dedicate with reference to the gods, to whom the thing is set apart as their property. Hence consecrare may be used in an absolute sense, but dedicare has always a reference to the new proprietors.

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēdicōdēdicābamdēdicābōdēdicāvīdēdicāveram
dēdicāram
dēdicāverō
dēdicārō
2nd sg.dēdicāsdēdicābāsdēdicābisdēdicāvistī
dēdicāstī
dēdicāverās
dēdicārās
dēdicāveris
dēdicāris
3rd sg.dēdicatdēdicābatdēdicābitdēdicāvit
dēdicāt
dēdicāverat
dēdicārat
dēdicāverit
dēdicārit
1st pl.dēdicāmusdēdicābāmusdēdicābimusdēdicāvimus
dēdicāmus
dēdicāverāmus
dēdicārāmus
dēdicāverimus
dēdicārimus
2nd pl.dēdicātisdēdicābātisdēdicābitisdēdicāvistis
dēdicāstis
dēdicāverātis
dēdicārātis
dēdicāveritis
dēdicāritis
3rd pl.dēdicantdēdicābantdēdicābuntdēdicāvērunt
dēdicārunt, dēdicāvēre
dēdicāverant
dēdicārant
dēdicāverint
dēdicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēdicemdēdicāremdēdicāverim
dēdicārim
dēdicāvissem
dēdicāssem
2nd sg.dēdicēsdēdicārēsdēdicāverīs
dēdicārīs
dēdicāvissēs
dēdicāssēs
3rd sg.dēdicetdēdicāretdēdicāverit
dēdicārit
dēdicāvisset
dēdicāsset
1st pl.dēdicēmusdēdicārēmusdēdicāverīmus
dēdicārīmus
dēdicāvissēmus
dēdicāssēmus
2nd pl.dēdicētisdēdicārētisdēdicāverītis
dēdicārītis
dēdicāvissētis
dēdicāssētis
3rd pl.dēdicentdēdicārentdēdicāverint
dēdicārint
dēdicāvissent
dēdicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēdicordēdicābardēdicābor
2nd sg.dēdicāris
dēdicāre
dēdicābāris
dēdicābāre
dēdicāberis
dēdicābere
3rd sg.dēdicāturdēdicābāturdēdicābitur
1st pl.dēdicāmurdēdicābāmurdēdicābimur
2nd pl.dēdicāminīdēdicābāminīdēdicābiminī
3rd pl.dēdicanturdēdicābanturdēdicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēdicerdēdicārer
2nd sg.dēdicēris
dēdicēre
dēdicārēris
dēdicārēre
3rd sg.dēdicēturdēdicārētur
1st pl.dēdicēmurdēdicārēmur
2nd pl.dēdicēminīdēdicārēminī
3rd pl.dēdicenturdēdicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēdicādēdicāre
pres. 2nd pl.dēdicātedēdicāminī
fut. 2nd sg.dēdicātōdēdicātor
fut. 3rd sg.dēdicātōdēdicātor
fut. 2nd pl.dēdicātōte—
fut. 3rd pl.dēdicantōdēdicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēdicāredēdicārī
perfect infinitivedēdicāvisse
dēdicāsse
dēdicātum esse
future infinitivedēdicātūrum essedēdicātum īrī
present participledēdicāns—
perfect participle—dēdicātus
dēdicāta, dēdicātā, dēdicātae, dēdicātam, dēdicātārum, dēdicātās, dēdicātī, dēdicātōrum, dēdicātōs
future participledēdicātūrus
dēdicātūra, dēdicātūrā, dēdicātūrae, dēdicātūram, dēdicātūrārum, dēdicātūrās, dēdicātūre, dēdicātūrī, dēdicātūrīs, dēdicātūrō, dēdicātūrōrum, dēdicātūrōs, dēdicātūrum
dēdicandus
dēdicanda, dēdicandā, dēdicandae, dēdicandam, dēdicandārum, dēdicandās, dēdicande, dēdicandīs, dēdicandōrum, dēdicandōs
gerunddēdicandī, dēdicandō, dēdicandumsupinedēdicātum, dēdicātū

dē-dĭco, āvi, ātum, 1 (in the
I. tmesis: data deque dicata, Lucil. ap. Non. 287, 28), v. a., to give out tidings, a notice, etc.; hence, to affirm, declare, announce any thing (cf. de in denuncio and depromo).
I. In gen. (so only ante- and postclass.): legati quo missi sunt, veniunt, dedicant mandata, Cael. ap. Non. 280, 7; Att. ib. (v. 78 Ribbeck); Lucr. 1, 422; cf. id. 1, 367; 3, 208: aliae (propositiones) dedicativae sunt, quod dedicant aliquid de quopiam; ut: Virtus bonum est: dedicat enim virtuti inesse bonitatem, affirms, App. Dogm. Plat. 3, p. 30 al.; cf. dedicativus.—
II. Esp.
A. Relig. t. t., to dedicate, consecrate, set apart a thing to a deity or deified person (for syn. cf.: 1. dico, consecro, inauguro, initio.—Class.): nonne ab A. Postumio aedem Castori ac Polluci in foro dedicatam vides? Cic. N. D. 3, 5, 13: aedem Saturno, Liv. 2, 21: aedem Mercurii, id. 2, 27 et saep.: delubrum Homeri, Cic. Arch. 8 fin.: simulacrum Jovis, Cic. Verr. 2, 4, 28: loca sacris faciendis, Liv. 1, 21: aram Augusto, Suet. Claud. 2: domum Dei, Vulg. 2 Par. 7, 5; id. 3 Reg. 8, 63.
b. With the deity as object instead of the temple: ut Fides, ut Mens, quas in Capitolio dedicatas videmus (i. e. quarum aedes), Cic. N. D. 2, 23, 61; 2, 31, 79 (cf. however, id. Leg. 2, 11, 28): Junonem, Liv. 5, 52, 10: Apollinem, Hor. Od. 1, 31, 1; and even te quoque magnificā, Concordia, dedicat aede, Livia, Ov. F. 6, 637.—
2. Transf. (post-Aug.)
a. To dedicate, inscribe a composition to any one (for which mittere ad aliquem, or mittere alicui, Cic. Att. 8, 11, 7; 14, 21, 3; id. Div. 2, 1, 3; Varr. L. L. 5, 1): Honori et meritis dedicans illum librum tuis, Phaedr. 3 prol. 30; Plin. H. N. praef. § 12: perfecto operis tibi dedicati tertio libro, Quint. 4 prooem. § 4. —
b. In gen., to destine, dispose, prepare, set up a thing for any purpose; to dedicate, consecrate it to any object: equi (sc. Bucephalae) memoriae ac nomini dedicans urbem, Curt. 9, 3 fin.: qui proprie libros huic operi dedicaverunt, Quint. 9, 3, 89; 12, 10, 50; Suet. Tib. 70: Parrhasii tabulam ... in cubiculo dedicavit, id. ib. 44: testamentum, to establish, Vulg. Hebr. 9, 18.—
c. To dedicate, consecrate, devote a thing to its future use: domum, Suet. Ner. 31: theatrum, id. Aug. 43; cf. id. Vesp. 19: amphitheatrum, id. Tit. 7: thermas atque gymnasium, id. Ner. 12.—
B. Law t. t., to specify one's property in the census (rare): tu in uno scorto majorem pecuniam absumsisti, quam quanti omne instrumentum fundi Sabini in censum dedicavisti, P. Afric. ap. Gell. 7, 11, 9; cf.: at haec praedia in censu (al. censum) dedicavisti? ... Illud quaero sintne ista praedia censui censendo? Cic. Flac. 32, 79: omnes in censu villas inde dedicamus aedes, Varr. L. L. 5, § 160 Müll. (dub.).

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēdicō

Latin dē- Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *déyḱs Proto-Italic *-diks Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -dicōbf. Latin dicō Latin dēdicō From dē- + dicō.

Descendants
  • Catalandedicar
  • Englishdedicate
  • Italiandedicare
  • Portuguesededicar
  • Romaniandedica
  • Spanishdedicar
  • Asturiandedicar
  • Galiciandedicar
  • Siciliandidicari

Quick answers

What does dēdicō mean in Latin?
dēdicō, a verb, means “to dedicate, consecrate; to proclaim; to commit to”.
What are the principal parts of dēdicō?
dēdicō, dēdicāre, dēdicāvī, dēdicātum (first conjugation).
How do you pronounce dēdicō?
In classical Latin, [ˈdeː.dɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdɛː.di.ko].
Where does dēdicō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēdicō.