adjectivefirst/second-declension adjective
abdicātīvus
abdicātīvus (feminine abdicātīva, neuter abdicātīvum)
Classical[ab.dɪ.kaːˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[ab.di.kaˈtiː.vus]
Meaning
- adjectivenegativenegative
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | abdicātīvus | abdicātīva | abdicātīvum |
| genitive | abdicātīvī | abdicātīvae | abdicātīvī |
| dative | abdicātīvō | abdicātīvae | abdicātīvō |
| accusative | abdicātīvum | abdicātīvam | abdicātīvum |
| ablative | abdicātīvō | abdicātīvā | abdicātīvō |
| vocative | abdicātīve | abdicātīva | abdicātīvum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | abdicātīvī | abdicātīvae | abdicātīva |
| genitive | abdicātīvōrum | abdicātīvārum | abdicātīvōrum |
| dative | abdicātīvīs | abdicātīvīs | abdicātīvīs |
| accusative | abdicātīvōs | abdicātīvās | abdicātīva |
| ablative | abdicātīvīs | abdicātīvīs | abdicātīvīs |
| vocative | abdicātīvī | abdicātīvae | abdicātīva |
abdĭcătīvus, a, um, adj. abdĭco. In later philos. lang.=negativus,
I. negative (opp. to dedicativus, affirmative), Pseudo ysp. Dogm. Plat. p. 30 Elm. (266 Ord.); Mart. Cap. 4, p. 121.—Adv.: abdĭcātīvē, negatively:
concludere, Mart. Cap. 4, p. 128.Origins
From abdicō (“to deny”) + -īvus.
Descendants
- Catalanabdicatiu
- Frenchabdicatif
- Portugueseabdicativo
- Spanishabdicativo
In English words that came into English from abdicātīvus
- abdicativeabdicātīvus