verbthird conjugation, irregular short imperative
interdīcō
interdīcō (present infinitive interdīcere, perfect active interdīxī, supine interdictum)
Classical[ɪn.tɛrˈdiː.koː]Ecclesiastical[in.terˈdiː.ko]
Meaning
- to prohibit, forbid
- to interpose (in speech)
- figurativelyto enjoin, command
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Vetare · Interdicere
Vetare means to forbid by virtue of the law, in opp. to jubere; whereas interdicere, to forbid, by virtue of official authority, in opp. to addicere, permittere.
Conjugation conjugation 3 irregular
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interdīcō | interdīcēbam | interdīcam | interdīxī | interdīxeram | interdīxerō |
| 2nd sg. | interdīcis | interdīcēbās | interdīcēs | interdīxistī | interdīxerās | interdīxeris |
| 3rd sg. | interdīcit | interdīcēbat | interdīcet | interdīxit | interdīxerat | interdīxerit |
| 1st pl. | interdīcimus | interdīcēbāmus | interdīcēmus | interdīximus | interdīxerāmus | interdīxerimus |
| 2nd pl. | interdīcitis | interdīcēbātis | interdīcētis | interdīxistis | interdīxerātis | interdīxeritis |
| 3rd pl. | interdīcunt | interdīcēbant | interdīcent | interdīxērunt interdīxēre | interdīxerant | interdīxerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | interdīcam | interdīcerem | interdīxerim | interdīxissem |
| 2nd sg. | interdīcās | interdīcerēs | interdīxerīs | interdīxissēs |
| 3rd sg. | interdīcat | interdīceret | interdīxerit | interdīxisset |
| 1st pl. | interdīcāmus | interdīcerēmus | interdīxerīmus | interdīxissēmus |
| 2nd pl. | interdīcātis | interdīcerētis | interdīxerītis | interdīxissētis |
| 3rd pl. | interdīcant | interdīcerent | interdīxerint | interdīxissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | interdīcor | interdīcēbar | interdīcar |
| 2nd sg. | interdīceris interdīcere | interdīcēbāris interdīcēbāre | interdīcēris interdīcēre |
| 3rd sg. | interdīcitur | interdīcēbātur | interdīcētur |
| 1st pl. | interdīcimur | interdīcēbāmur | interdīcēmur |
| 2nd pl. | interdīciminī | interdīcēbāminī | interdīcēminī |
| 3rd pl. | interdīcuntur | interdīcēbantur | interdīcentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | interdīcar | interdīcerer |
| 2nd sg. | interdīcāris interdīcāre | interdīcerēris interdīcerēre |
| 3rd sg. | interdīcātur | interdīcerētur |
| 1st pl. | interdīcāmur | interdīcerēmur |
| 2nd pl. | interdīcāminī | interdīcerēminī |
| 3rd pl. | interdīcantur | interdīcerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | interdīc interdīce | interdīcere |
| pres. 2nd pl. | interdīcite | interdīciminī |
| fut. 2nd sg. | interdīcitō | interdīcitor |
| fut. 3rd sg. | interdīcitō | interdīcitor |
| fut. 2nd pl. | interdīcitōte | — |
| fut. 3rd pl. | interdīcuntō | interdīcuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | interdīcere | interdīcī |
| perfect infinitive | interdīxisse | interdictum esse |
| future infinitive | interdictūrum esse | interdictum īrī |
| present participle | interdīcēns | — |
| perfect participle | — | interdictus interdicta, interdictā, interdictae, interdictam, interdictārum, interdictās, interdicte, interdictī, interdictīs, interdictō, interdictōrum, interdictōs |
| future participle | interdictūrus interdictūra, interdictūrā, interdictūrae, interdictūram, interdictūrārum, interdictūrās, interdictūre, interdictūrī, interdictūrīs, interdictūrō, interdictūrōrum, interdictūrōs, interdictūrum | interdīcendus interdīcundus, interdīcenda, interdīcendā, interdīcendae, interdīcendam, interdīcendārum, interdīcendās, interdīcende, interdīcendīs, interdīcendōrum, interdīcendōs |
gerundinterdīcendī, interdīcendō, interdīcendumsupineinterdictum, interdictū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- interdicere alicui Italiā
- to banish a person from Italy.
- aqua et igni interdicere alicui
- to proscribe a person, declare him an outlaw.
inter-dīco, dixi, ctum (interdixem for interdixissem, Cat. ap. Gell. 19, 9 fin.), 3, v. a.,
I. to speak between, i. e. to interpose by speaking.
I. Lit.
A. To say among other things, to remark meanwhile, interpose:
in praesentiarum hoc interdicere non alienum fuit, Auct. Her. 2, 11 fin.—B. To forbid, prohibit, interdict.
(a). With ne:
interdico, ne, etc., Ter. Hec. 4, 1, 48: interdicit atque imperat Cassivellauno ne Mandubratio noceat, Caes. B. G. 5, 22: praecipit atque interdicit omnes unum peterent Indutiomarum, neu quis, etc., id. ib. 5, 58; so with ut ne: neque enim est interdictum ... ut singulis hominibus ne amplius quam singulas artes nosse liceat, Cic. de Or. 1, 50, 215; id. Balb. 13, 30.— (b). Alicui aliquid:
feminis dumtaxat purpurae usum (al. usu), Liv. 34, 7: histrionibus scaenam, Suet. Dom. 7: ei convictum hominum, Val. Max. 2, 7, 9: feminis convivia et conspectum virorum, Just. 41, 3, 2: alicui admirationem, Sen. Ep. 87: interdictum est mare Antiati populo, Liv. 8, 14: religio civibus interdicta, Suet. Claud. 25: interdicitur vini potus, Plin. 30, 10, 27, § 87; cf. abl. absol.: urbe interdicta, Suet. Aug. 27; id. Vesp. 14; Cic. Balb. 10, 26.—(g). Alicui with inf.:
alicui arte sua uti, Dig. 48, 19, 43: cum sibi interdixerit habere, interdixit et poscere, Sen. Vit. Beat. 18, 3; cf. with ellips. of dat.: interdixit hariolus ... aliquid novi negoti incipere, Ter. Phorm. 4, 4, 27: pari severitate interdixit commeatus peti, Suet. Galb. 6.—(d). Alicui aliquā re:
vos interdicitis patribus commercio plebis, Liv. 5, 3, 8: quā arrogantiā usus Ariovistus omni Galliā Romanis interdixisset, Caes. B. G. 1, 46, 4: meretriciis amoribus juventuti, Cic. Cael. 20, 48: male rem gerentibus patribus bonis interdici solet, id. de Sen. 7, 22: ei domo suā, Quint. 6, 3, 79; Suet. Aug. 66 (cf. 1. B. 2. infra.).—(ε) Aliquem aliquā re: aliquem sacrificiis, Caes. B. G. 6, 13, 6; mostly in pass.: quod moribus eorum interdici non poterat socero gener, Nep. Ham. 3, 2: philosophi urbe et Italiā interdicti sunt, Gell. 15, 11, 4: illi omni jure interdicti, Q. Metell. ap. Gell. 17, 2, 7.—(ζ) With dat. and de and abl.: interdixi tibi de medicis, forbid to have to do with, warn against, Cato ap. Plin. 29, 1, 7, § 14.—(η) Pass. impers., with abl. manner: priusquam senatus consulto interdiceretur, Suet. Aug. 43.—2. In partic.: interdicere alicui aquā et igni, to forbid one the use of fire and water, i. e. to banish:
tanquam si illi aquā et igni interdictum sit, Cic. Phil. 6, 4: futurum puto, ut aquā et igni nobis interdicatur, id. Fam. 11, 1: quibus cum aquā et igni interdixisset, Caes. B. G. 6, 44; Paul. Sent. 5, 26, 3; 5, 29, 1.—(b). Interdicere alicui (sc. aquā et igni), Ampel. 42.—
(g). Interdicere alicui aquam et ignem, Isid. 5, 27, 38.—
II. Transf.
A. To enjoin, command (of an injunction implying also a prohibition):
te familiae valde interdicere ut uni dicto audiens esset, Cic. Rep. 1, 39, 61.—B. Of the prætor, to forbid, interdict; esp., to make a provisional or interlocutory decree:
praetor interdixit de vi, etc., Cic. Caecin. 8, 22: praetor qui de fossis, de cloacis, etc., interdicit, id. ib. 13 init.: praetor interdixit, ut unde dejectus esset, eo restitueretur, id. ib. 28, 80.— C. To make use of a prætor's interdict, Quint. 3, 6, 71:
si adversus eum velis interdicere, Dig. 43, 18, 1: alicui rem capitalem, Cato ap. Charis. p. 178 P.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inter-dīcō dīxī, dictus, ere,
to interpose by speaking, forbid, prohibit, interdict: praetor interdixit: non tulit ut interdicatur: quae interdicta sunt: interdicta voluptas, H.: Cassivellauno ne noceat, Cs.: praecipit atque interdicit, omnes peterent, etc., Cs.: neque enim est interdictum . . . ut ne, etc.: interdixit hariolus incipere, etc., T.: interdictum mare Antiati populo est, L.: si qui decreto non stetit, sacrificiis interdicunt, Cs.: patribus commercio plebis, L.: Galliā Romanis, Cs.: feminis purpurae usu, L.: male rem gerentibus patribus bonis interdici solet.—In the phrase, interdicere alicui aquā et igni, to forbid one fire and water, i. e. banish: tanquam si illi aquā et igni interdictum sit.—Pass., with abl. and dat: moribus eorum interdici non poterat socero genero, N.—To enjoin, command (implying also a prohibition): te familiae valde interdicere ut uni dicto audiens esset.—Of the praetor, to make a provisional decree: praetor interdixit, eo restitueretur.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Indo-European*h₁n̥tér
- Proto-Italic*n̥ter
- Latininterdīcō
Latin inter- Latin dīcō Latin interdīcō From inter- (“between”) + dīcō (“to say”).
Descendants
- Catalanentredir
- Catalaninterdir
- Englishinterdict
- Frenchinterdire
- Italianinterdire
- Occitanentredire
- Occitanentredíser
- Occitaninterdire
- Portugueseinterdizer
- Romanianinterzice