LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, irregular short imperative

interdīcō

interdīcō (present infinitive interdīcere, perfect active interdīxī, supine interdictum)
Classical[ɪn.tɛrˈdiː.koː]Ecclesiastical[in.terˈdiː.ko]

Meaning

  1. to prohibit, forbid
  2. to interpose (in speech)
  3. figurativelyto enjoin, command

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Vetare · Interdicere

Vetare means to forbid by virtue of the law, in opp. to jubere; whereas interdicere, to forbid, by virtue of official authority, in opp. to addicere, permittere.

Conjugation conjugation 3 irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.interdīcōinterdīcēbaminterdīcaminterdīxīinterdīxeraminterdīxerō
2nd sg.interdīcisinterdīcēbāsinterdīcēsinterdīxistīinterdīxerāsinterdīxeris
3rd sg.interdīcitinterdīcēbatinterdīcetinterdīxitinterdīxeratinterdīxerit
1st pl.interdīcimusinterdīcēbāmusinterdīcēmusinterdīximusinterdīxerāmusinterdīxerimus
2nd pl.interdīcitisinterdīcēbātisinterdīcētisinterdīxistisinterdīxerātisinterdīxeritis
3rd pl.interdīcuntinterdīcēbantinterdīcentinterdīxērunt
interdīxēre
interdīxerantinterdīxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.interdīcaminterdīcereminterdīxeriminterdīxissem
2nd sg.interdīcāsinterdīcerēsinterdīxerīsinterdīxissēs
3rd sg.interdīcatinterdīceretinterdīxeritinterdīxisset
1st pl.interdīcāmusinterdīcerēmusinterdīxerīmusinterdīxissēmus
2nd pl.interdīcātisinterdīcerētisinterdīxerītisinterdīxissētis
3rd pl.interdīcantinterdīcerentinterdīxerintinterdīxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.interdīcorinterdīcēbarinterdīcar
2nd sg.interdīceris
interdīcere
interdīcēbāris
interdīcēbāre
interdīcēris
interdīcēre
3rd sg.interdīciturinterdīcēbāturinterdīcētur
1st pl.interdīcimurinterdīcēbāmurinterdīcēmur
2nd pl.interdīciminīinterdīcēbāminīinterdīcēminī
3rd pl.interdīcunturinterdīcēbanturinterdīcentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.interdīcarinterdīcerer
2nd sg.interdīcāris
interdīcāre
interdīcerēris
interdīcerēre
3rd sg.interdīcāturinterdīcerētur
1st pl.interdīcāmurinterdīcerēmur
2nd pl.interdīcāminīinterdīcerēminī
3rd pl.interdīcanturinterdīcerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.interdīc
interdīce
interdīcere
pres. 2nd pl.interdīciteinterdīciminī
fut. 2nd sg.interdīcitōinterdīcitor
fut. 3rd sg.interdīcitōinterdīcitor
fut. 2nd pl.interdīcitōte—
fut. 3rd pl.interdīcuntōinterdīcuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinterdīcereinterdīcī
perfect infinitiveinterdīxisseinterdictum esse
future infinitiveinterdictūrum esseinterdictum īrī
present participleinterdīcēns—
perfect participle—interdictus
interdicta, interdictā, interdictae, interdictam, interdictārum, interdictās, interdicte, interdictī, interdictīs, interdictō, interdictōrum, interdictōs
future participleinterdictūrus
interdictūra, interdictūrā, interdictūrae, interdictūram, interdictūrārum, interdictūrās, interdictūre, interdictūrī, interdictūrīs, interdictūrō, interdictūrōrum, interdictūrōs, interdictūrum
interdīcendus
interdīcundus, interdīcenda, interdīcendā, interdīcendae, interdīcendam, interdīcendārum, interdīcendās, interdīcende, interdīcendīs, interdīcendōrum, interdīcendōs
gerundinterdīcendī, interdīcendō, interdīcendumsupineinterdictum, interdictū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

interdicere alicui Italiā
to banish a person from Italy.
aqua et igni interdicere alicui
to proscribe a person, declare him an outlaw.

inter-dīco, dixi, ctum (interdixem for interdixissem, Cat. ap. Gell. 19, 9 fin.), 3, v. a.,
I. to speak between, i. e. to interpose by speaking.
I. Lit.
A. To say among other things, to remark meanwhile, interpose: in praesentiarum hoc interdicere non alienum fuit, Auct. Her. 2, 11 fin.—
B. To forbid, prohibit, interdict.
(a). With ne: interdico, ne, etc., Ter. Hec. 4, 1, 48: interdicit atque imperat Cassivellauno ne Mandubratio noceat, Caes. B. G. 5, 22: praecipit atque interdicit omnes unum peterent Indutiomarum, neu quis, etc., id. ib. 5, 58; so with ut ne: neque enim est interdictum ... ut singulis hominibus ne amplius quam singulas artes nosse liceat, Cic. de Or. 1, 50, 215; id. Balb. 13, 30.—
(b). Alicui aliquid: feminis dumtaxat purpurae usum (al. usu), Liv. 34, 7: histrionibus scaenam, Suet. Dom. 7: ei convictum hominum, Val. Max. 2, 7, 9: feminis convivia et conspectum virorum, Just. 41, 3, 2: alicui admirationem, Sen. Ep. 87: interdictum est mare Antiati populo, Liv. 8, 14: religio civibus interdicta, Suet. Claud. 25: interdicitur vini potus, Plin. 30, 10, 27, § 87; cf. abl. absol.: urbe interdicta, Suet. Aug. 27; id. Vesp. 14; Cic. Balb. 10, 26.—
(g). Alicui with inf.: alicui arte sua uti, Dig. 48, 19, 43: cum sibi interdixerit habere, interdixit et poscere, Sen. Vit. Beat. 18, 3; cf. with ellips. of dat.: interdixit hariolus ... aliquid novi negoti incipere, Ter. Phorm. 4, 4, 27: pari severitate interdixit commeatus peti, Suet. Galb. 6.—
(d). Alicui aliquā re: vos interdicitis patribus commercio plebis, Liv. 5, 3, 8: quā arrogantiā usus Ariovistus omni Galliā Romanis interdixisset, Caes. B. G. 1, 46, 4: meretriciis amoribus juventuti, Cic. Cael. 20, 48: male rem gerentibus patribus bonis interdici solet, id. de Sen. 7, 22: ei domo suā, Quint. 6, 3, 79; Suet. Aug. 66 (cf. 1. B. 2. infra.).—(ε) Aliquem aliquā re: aliquem sacrificiis, Caes. B. G. 6, 13, 6; mostly in pass.: quod moribus eorum interdici non poterat socero gener, Nep. Ham. 3, 2: philosophi urbe et Italiā interdicti sunt, Gell. 15, 11, 4: illi omni jure interdicti, Q. Metell. ap. Gell. 17, 2, 7.—(ζ) With dat. and de and abl.: interdixi tibi de medicis, forbid to have to do with, warn against, Cato ap. Plin. 29, 1, 7, § 14.—(η) Pass. impers., with abl. manner: priusquam senatus consulto interdiceretur, Suet. Aug. 43.—
2. In partic.: interdicere alicui aquā et igni, to forbid one the use of fire and water, i. e. to banish: tanquam si illi aquā et igni interdictum sit, Cic. Phil. 6, 4: futurum puto, ut aquā et igni nobis interdicatur, id. Fam. 11, 1: quibus cum aquā et igni interdixisset, Caes. B. G. 6, 44; Paul. Sent. 5, 26, 3; 5, 29, 1.—
(b). Interdicere alicui (sc. aquā et igni), Ampel. 42.—
(g). Interdicere alicui aquam et ignem, Isid. 5, 27, 38.—
II. Transf.
A. To enjoin, command (of an injunction implying also a prohibition): te familiae valde interdicere ut uni dicto audiens esset, Cic. Rep. 1, 39, 61.—
B. Of the prætor, to forbid, interdict; esp., to make a provisional or interlocutory decree: praetor interdixit de vi, etc., Cic. Caecin. 8, 22: praetor qui de fossis, de cloacis, etc., interdicit, id. ib. 13 init.: praetor interdixit, ut unde dejectus esset, eo restitueretur, id. ib. 28, 80.—
C. To make use of a prætor's interdict, Quint. 3, 6, 71: si adversus eum velis interdicere, Dig. 43, 18, 1: alicui rem capitalem, Cato ap. Charis. p. 178 P.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Indo-European*h₁n̥tér
  3. Proto-Italic*n̥ter
  4. Latininterdīcō

Latin inter- Latin dīcō Latin interdīcō From inter- (“between”) + dīcō (“to say”).

Descendants
  • Catalanentredir
  • Catalaninterdir
  • Englishinterdict
  • Frenchinterdire
  • Italianinterdire
  • Occitanentredire
  • Occitanentredíser
  • Occitaninterdire
  • Portugueseinterdizer
  • Romanianinterzice

Quick answers

What does interdīcō mean in Latin?
interdīcō, a verb, means “to prohibit, forbid; to interpose (in speech); to enjoin, command”.
What are the principal parts of interdīcō?
interdīcō, interdīcere, interdīxī, interdictum (third conjugation, irregular short imperative).
How do you pronounce interdīcō?
In classical Latin, [ɪn.tɛrˈdiː.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.terˈdiː.ko].
Where does interdīcō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Indo-European *h₁n̥tér → Proto-Italic *n̥ter → Latin interdīcō.