LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, irregular short imperative

condīcō

condīcō (present infinitive condīcere, perfect active condīxī, supine condictum)
Classical[kɔnˈdiː.koː]Ecclesiastical[konˈdiː.ko]

Meaning

  1. to talk something over together, agree to/upon, concert, promise; fix, appoint
  2. to proclaim, announce, publish
    alicuius rei alicui condicereto announce something to someone
  3. to notify, warn, inform, advise
  4. to give notice that something should be returned, demand back

Conjugation conjugation 3 irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.condīcōcondīcēbamcondīcamcondīxīcondīxeramcondīxerō
2nd sg.condīciscondīcēbāscondīcēscondīxistīcondīxerāscondīxeris
3rd sg.condīcitcondīcēbatcondīcetcondīxitcondīxeratcondīxerit
1st pl.condīcimuscondīcēbāmuscondīcēmuscondīximuscondīxerāmuscondīxerimus
2nd pl.condīcitiscondīcēbātiscondīcētiscondīxistiscondīxerātiscondīxeritis
3rd pl.condīcuntcondīcēbantcondīcentcondīxērunt
condīxēre
condīxerantcondīxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.condīcamcondīceremcondīxerimcondīxissem
2nd sg.condīcāscondīcerēscondīxerīscondīxissēs
3rd sg.condīcatcondīceretcondīxeritcondīxisset
1st pl.condīcāmuscondīcerēmuscondīxerīmuscondīxissēmus
2nd pl.condīcātiscondīcerētiscondīxerītiscondīxissētis
3rd pl.condīcantcondīcerentcondīxerintcondīxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.condīcorcondīcēbarcondīcar
2nd sg.condīceris
condīcere
condīcēbāris
condīcēbāre
condīcēris
condīcēre
3rd sg.condīciturcondīcēbāturcondīcētur
1st pl.condīcimurcondīcēbāmurcondīcēmur
2nd pl.condīciminīcondīcēbāminīcondīcēminī
3rd pl.condīcunturcondīcēbanturcondīcentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.condīcarcondīcerer
2nd sg.condīcāris
condīcāre
condīcerēris
condīcerēre
3rd sg.condīcāturcondīcerētur
1st pl.condīcāmurcondīcerēmur
2nd pl.condīcāminīcondīcerēminī
3rd pl.condīcanturcondīcerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.condīc
condīce
condīcere
pres. 2nd pl.condīcitecondīciminī
fut. 2nd sg.condīcitōcondīcitor
fut. 3rd sg.condīcitōcondīcitor
fut. 2nd pl.condīcitōte—
fut. 3rd pl.condīcuntōcondīcuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecondīcerecondīcī
perfect infinitivecondīxissecondictum esse
future infinitivecondictūrum essecondictum īrī
present participlecondīcēns—
perfect participle—condictus
condicta, condictā, condictae, condictam, condictārum, condictās, condicte, condictī, condictīs, condictō, condictōrum, condictōs
future participlecondictūrus
condictūra, condictūrā, condictūrae, condictūram, condictūrārum, condictūrās, condictūre, condictūrī, condictūrīs, condictūrō, condictūrōrum, condictūrōs, condictūrum
condīcendus
condīcundus, condīcenda, condīcendā, condīcendae, condīcendam, condīcendārum, condīcendās, condīcende, condīcendīs, condīcendōrum, condīcendōs
gerundcondīcendī, condīcendō, condīcendumsupinecondictum, condictū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

condicere alicui (ad cenam)
to invite oneself to some one's house for dinner.

con-dīco, xi, ctum, 3, v. a.
I. To talk a thing over together, to agree upon, to concert, to promise (most freq. as publicists' t. t.): condixit pater patratus populi Romani Quiritium patri patrato priscorum Latinorum, etc., old form ap. Liv. 1, 32, 11: status condictusve dies cum hoste, Cincius ap. Gell. 16, 4, 4; Plaut. Curc. 1, 1, 5; cf.: quoniam pactum atque condictum cum rege populi Romani perfide ruperat, Gell. 20, 1, 54: sic constituunt, sic condicunt, Tac. G. 11: inducias, Just. 3, 7, 14: tempus et locum coëundi, id. 15, 2, 16: ruptā quiete condictā, the truce, Amm. 20, 1, 1: in diem tertium, Gell. 10, 24, 9: in vendendo fundo quaedam etiam si non condicantur praestanda sunt, Dig. 18, 1, 66.—*
2. Trop.: cum hanc operam (scribendi) condicerem, obligated myself to it, i. e. undertook it, Plin. praef. § 6 Jan.—Hence,
B. Esp.
1. To proclaim, announce, publish: condicere est dicendo denuntiare, Paul. ex Fest. p. 64, 16 Müll.; cf.: sacerdotes populi Romani cum condicunt in diem tertium, diem perendini dicunt, Gell. 10, 24, 9.—
2. Condicere alicui ad cenam or cenam, to engage one's self as guest at an entertainment: ad cenam aliquo condicam foras, Plaut. Men. 1, 2, 16; id. Stich. 3, 1, 38: seni cenam eā lege condixit, Suet. Tib. 42; cf.: velut ad subitam condictamque cenulam invitare, i. e. without previous preparation, id. Claud. 21.—Absol.: nam cum mihi condixisset, cenavit apud me in mei generi hortis, Cic. Fam. 1, 9, 20: ad balneas, Tert. adv. Uxor. 2, 4.—
3. In the jurists: condicere aliquid alicui, lit., to give notice that something should be returned; hence, to demand back, make a formal claim of restitution (from any one): rem, Dig. 39, 6, 13: pecuniam alicui, ib. 12, 1, 11; or for satisfaction: quia extinctae res, licet vindicari non possunt, condici tamen furibus et quibusdam aliis possessoribus possunt, Gai Inst. 2, 79; cf. id. 4, 5, and v. condictio and condicticius.—
II. In late Lat., to assent or agree unanimously, = consentire, Tert. Anim. 8; id. adv. Marc. 2, 2; id. Coron. 11.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincondīcō

Latin dīcō Latin condīcō From con- + dīcō (“to say, speak”).

Descendants
  • Frenchéconduire
  • Portuguesecondizer
  • Spanishcondecir
  • Bretonkinnigfrom Proto-Brythonic *kunnigɨd
  • Cornishkynnikfrom Proto-Brythonic *kunnigɨd
  • Welshcynnigfrom Proto-Brythonic *kunnigɨd

Quick answers

What does condīcō mean in Latin?
condīcō, a verb, means “to talk something over together, agree to/upon, concert, promise; fix, appoint; to proclaim, announce, publish”.
What are the principal parts of condīcō?
condīcō, condīcere, condīxī, condictum (third conjugation, irregular short imperative).
How do you pronounce condīcō?
In classical Latin, [kɔnˈdiː.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈdiː.ko].
Where does condīcō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin condīcō.