verbthird conjugation, irregular short imperative
condīcō
condīcō (present infinitive condīcere, perfect active condīxī, supine condictum)
Classical[kɔnˈdiː.koː]Ecclesiastical[konˈdiː.ko]
Meaning
- to talk something over together, agree to/upon, concert, promise; fix, appoint
- to proclaim, announce, publish
alicuius rei alicui condicere
to announce something to someone - to notify, warn, inform, advise
- to give notice that something should be returned, demand back
Conjugation conjugation 3 irregular
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | condīcō | condīcēbam | condīcam | condīxī | condīxeram | condīxerō |
| 2nd sg. | condīcis | condīcēbās | condīcēs | condīxistī | condīxerās | condīxeris |
| 3rd sg. | condīcit | condīcēbat | condīcet | condīxit | condīxerat | condīxerit |
| 1st pl. | condīcimus | condīcēbāmus | condīcēmus | condīximus | condīxerāmus | condīxerimus |
| 2nd pl. | condīcitis | condīcēbātis | condīcētis | condīxistis | condīxerātis | condīxeritis |
| 3rd pl. | condīcunt | condīcēbant | condīcent | condīxērunt condīxēre | condīxerant | condīxerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | condīcam | condīcerem | condīxerim | condīxissem |
| 2nd sg. | condīcās | condīcerēs | condīxerīs | condīxissēs |
| 3rd sg. | condīcat | condīceret | condīxerit | condīxisset |
| 1st pl. | condīcāmus | condīcerēmus | condīxerīmus | condīxissēmus |
| 2nd pl. | condīcātis | condīcerētis | condīxerītis | condīxissētis |
| 3rd pl. | condīcant | condīcerent | condīxerint | condīxissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | condīcor | condīcēbar | condīcar |
| 2nd sg. | condīceris condīcere | condīcēbāris condīcēbāre | condīcēris condīcēre |
| 3rd sg. | condīcitur | condīcēbātur | condīcētur |
| 1st pl. | condīcimur | condīcēbāmur | condīcēmur |
| 2nd pl. | condīciminī | condīcēbāminī | condīcēminī |
| 3rd pl. | condīcuntur | condīcēbantur | condīcentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | condīcar | condīcerer |
| 2nd sg. | condīcāris condīcāre | condīcerēris condīcerēre |
| 3rd sg. | condīcātur | condīcerētur |
| 1st pl. | condīcāmur | condīcerēmur |
| 2nd pl. | condīcāminī | condīcerēminī |
| 3rd pl. | condīcantur | condīcerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | condīc condīce | condīcere |
| pres. 2nd pl. | condīcite | condīciminī |
| fut. 2nd sg. | condīcitō | condīcitor |
| fut. 3rd sg. | condīcitō | condīcitor |
| fut. 2nd pl. | condīcitōte | — |
| fut. 3rd pl. | condīcuntō | condīcuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | condīcere | condīcī |
| perfect infinitive | condīxisse | condictum esse |
| future infinitive | condictūrum esse | condictum īrī |
| present participle | condīcēns | — |
| perfect participle | — | condictus condicta, condictā, condictae, condictam, condictārum, condictās, condicte, condictī, condictīs, condictō, condictōrum, condictōs |
| future participle | condictūrus condictūra, condictūrā, condictūrae, condictūram, condictūrārum, condictūrās, condictūre, condictūrī, condictūrīs, condictūrō, condictūrōrum, condictūrōs, condictūrum | condīcendus condīcundus, condīcenda, condīcendā, condīcendae, condīcendam, condīcendārum, condīcendās, condīcende, condīcendīs, condīcendōrum, condīcendōs |
gerundcondīcendī, condīcendō, condīcendumsupinecondictum, condictū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- condicere alicui (ad cenam)
- to invite oneself to some one's house for dinner.
con-dīco, xi, ctum, 3, v. a.
I. To talk a thing over together, to agree upon, to concert, to promise (most freq. as publicists' t. t.): condixit pater patratus populi Romani Quiritium patri patrato priscorum Latinorum, etc., old form ap. Liv. 1, 32, 11: status condictusve dies cum hoste, Cincius ap. Gell. 16, 4, 4; Plaut. Curc. 1, 1, 5; cf.:
quoniam pactum atque condictum cum rege populi Romani perfide ruperat, Gell. 20, 1, 54: sic constituunt, sic condicunt, Tac. G. 11: inducias, Just. 3, 7, 14: tempus et locum coëundi, id. 15, 2, 16: ruptā quiete condictā, the truce, Amm. 20, 1, 1: in diem tertium, Gell. 10, 24, 9: in vendendo fundo quaedam etiam si non condicantur praestanda sunt, Dig. 18, 1, 66.—*2. Trop.: cum hanc operam (scribendi) condicerem, obligated myself to it, i. e. undertook it, Plin. praef. § 6 Jan.—Hence,
B. Esp.
1. To proclaim, announce, publish: condicere est dicendo denuntiare, Paul. ex Fest. p. 64, 16 Müll.; cf.:
sacerdotes populi Romani cum condicunt in diem tertium, diem perendini dicunt, Gell. 10, 24, 9.—2. Condicere alicui ad cenam or cenam, to engage one's self as guest at an entertainment:
ad cenam aliquo condicam foras, Plaut. Men. 1, 2, 16; id. Stich. 3, 1, 38: seni cenam eā lege condixit, Suet. Tib. 42; cf.: velut ad subitam condictamque cenulam invitare, i. e. without previous preparation, id. Claud. 21.—Absol.: nam cum mihi condixisset, cenavit apud me in mei generi hortis, Cic. Fam. 1, 9, 20: ad balneas, Tert. adv. Uxor. 2, 4.—3. In the jurists: condicere aliquid alicui, lit., to give notice that something should be returned; hence, to demand back, make a formal claim of restitution (from any one):
rem, Dig. 39, 6, 13: pecuniam alicui, ib. 12, 1, 11; or for satisfaction: quia extinctae res, licet vindicari non possunt, condici tamen furibus et quibusdam aliis possessoribus possunt, Gai Inst. 2, 79; cf. id. 4, 5, and v. condictio and condicticius.—II. In late Lat., to assent or agree unanimously, = consentire, Tert. Anim. 8; id. adv. Marc. 2, 2; id. Coron. 11.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-dīcō dīxī, dictus, ere,
to agree, make an engagement, covenant, promise: patri patrato, L.: sic, Ta.: cum mihi condixisset, i. e. had promised to dine with me.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincondīcō
Latin dīcō Latin condīcō From con- + dīcō (“to say, speak”).
Descendants
- Frenchéconduire
- Portuguesecondizer
- Spanishcondecir
- Bretonkinnigfrom Proto-Brythonic *kunnigɨd
- Cornishkynnikfrom Proto-Brythonic *kunnigɨd
- Welshcynnigfrom Proto-Brythonic *kunnigɨd